Jednostka zasymilowana nie stanowi już o różnorodności. Jednostka odizolowana jest całością samą w sobie. Zatem - jednostka asymilująca się, lecz która nigdy się nie zasymiluje stanowi o różnorodności. Chodzi o powiązania. Lecz czy im więcej powiązań, tym większa różnorodność? Czy przeciwnie?

Powiedzmy: jest odludek-programista, którego interakcja z innymi sprowadza się tylko do zakupów w supermarkecie. Powiązań jest mało, toteż oryginalność tej jednostki nie reaguje zbytnio z innymi. Mamy mało informacji. A gdyby była to dusza towarzystwa, to powiązań i informacji było by więcej. Ale... Ale właśnie - poprzez liczne interakcje informacje zaczęły by się powtarzać i dążyłoby to do średniej, czyli ujednolicenia. Z drugiej strony izolowane dane na nic na się zdadzą. Dla jakiegoś wszech-obserwatora być może odizolowane jednostki stanowią o różnorodności. Jak popatrzymy na luźno rozrzucone różnego kształtu klocki, to widzimy różnice wyraźnie. Jak zbudujemy z tych klocków inny kształt, to różnice nie są już tak widoczne i trzeba się przyjrzeć łączeniom. Ale klocki mogą mieć różne kolory - mogą się różnić a jednak stanowić całość. Musi być styczność.

Zwolennik różnorodności nie powinien mieć komuś za złe, że się nie zasymilował. Powinien zachęcać do asymilacji, jednak nie do całkowitej. Umiar jest wskazany.