>Jestem teoretykiem, wierzę w matematykę - jak dobrze potwierdzone zespoły Feynmanowskie i Boltzmannowskie.

Nie. Ty jesteś fantastą a nie matematykiem.

EPR: Einstein-Podolsky-Rosen - oni byli matematykami.

Bell też był matematykiem i udowodnił jednoznacznie że korelacje kwantowe są nierealne, bo to prowadzi do ujemnych prawdopodobieństw, itd.

>Zakładając je możemy skonstruować układy, które dzięki regule Borna łamią nierówności typu Bella - dla Feynmannowskich czyli mechaniki kwantowej udało się to zrealizować eksperymentalnie, choć nie jest to łatwe.

Nie można niestety.

>Dla Boltzmannowskich chyba jeszcze eksperymentalnie się nie udało, ale jest to kwestia czasu - matematyka raczej nie wzbudza wątpliwości, jest analogiczna jak w mechanice kwantowej.

I nie uda się.

Mówiłem: należy się przyjrzeć dokładniej eksperymentom - co i jak jest tam mierzone, a potem wyliczane.

Sam 'efekt' łamania jest produkowany w fazie końcowej:
do uztalenia par są tu stosowane pewne procedury, schematy...
które prowadzą do tego łamania, bo to nie jest operacja jednoznaczna.

a = {1,-1,1, ...} ale masz tu czasy pomiaru dla każdego elementu!
b, c, d - tak samo

i teraz aby z tego wyliczyć skutecznie te korelacje,
nie wystarczy zwyczajnie sobie wymnożyć i znormalizować: C(a,b) = a*b /N,
co sugerują beznamiętnie wszystkie podręczniki z QM!,
bo taka operacja jest nieokreślona przy tych danych.

praktyczna realizacja wygląda tak:

1. musimy najpierw uzgodnić pary, tz. uzgodnić
(ai,bi), (ai,ci), (bi,ci)

i ta procedura jest oczywiście niejednoznaczna, w tym sensie, że:
ai z pary (ai,bi) wcale nie musi być tym samym ai co z pary (ai,ci)!

2. teraz możemy sobie wyliczyć te korelacje:
C(a,b) = suma ai*bi, potem:
C(a,b) = suma ai*bi

i już widać na czym polega skecz,
bo to jest nawet formalnie źle zapisane, ponieważ procedura parowania
dopuszcza sytuację: ai != ai; !!!

Formalnie należałoby to zapisywać: C(a,b), C(a',b'), C(a'', c), itd.
bo w każdej parze elementy są/mogą być różne!

No i na tym właśnie polega ta fantastyczna 'nielokalna matematyka'
i stąd te absurdalne wnioski o łamaniu twierdzeń matematycznych!
Finito.

Rada końcowa:
zapoznaj się dokładnie z procedurami stosowanymi w eksperymentach,
zamiast powielać bezwiednie durnowate wnioski frajerów,
którzy są nawet nieświadomi co wyliczają... i tylko dlatego 'odkryli' nielokalne efekty w matematyce.

Jak takich ludzi nazywamy?
Ano, pewnie że frajerami, ewentualnie pseudonaukowcami.
I nie inaczej jest z relatywizmem... a może i jeszcze gorzej.

Feynman o interferencji na 2 szczelinach: "We choose to examine a phenomenon which is impossible, absolutely impossible, to explain in any classical way, and which has in it the heart of quantum mechanics."
ponieważ prowadzi on do Feynmanowskich zespołów po trajektoriach, które są równoważne z mechaniką kwantową.

No i niespodzianka: od 2006 odtwarzają go hydrodynamicznie np.:
journals.a(*)/10.1103/PhysRevLett.97.154101
www.youtube.com/watch?v=pGHnA8sQOFA
thales.mit(*)s/2017/12/Pucci-Slits-2017.pdf

Dla EPR jest potrzebny kierunek spinu w 3D, a odtwarzają na razie tylko 2D - na ten moment jest technicznie niedostępny, ale jest bardzo szybki postęp.
Matematycznie jak wspominałem jest wiele konstrukcji np. korzystających z podobieństwa zespołu Boltzmannoskiego i Feynmanowskiego, tyle że są trudne do eksperymentalnej realizacji - dyskutujmy eksperymenty która są.
Kwestia czasu kiedy odtworzą EPR na fluxonach, defektach topologicznych etc. - wtedy okaże się czy zachowane są nierówności Bella i będziemy mogli wrócić do tej dyskusji.

Przypominam że ten wątek jest o "Podobieństwo między cząstkami i np. fluxonami?"
Nawiązuję do kilkudziesięciu eksperymentów, artykułów dookoła np. en.wikiped(*)/Macroscopic_quantum_phenomena
Chętnie je przedyskutuję, dla ślepego powtarzania frazesów o Bellu proszę założyć osobny wątek.
Pozdrawiam

Feynman opowiadał fantastyczne bajki, bo taka była jest rola... edukatora.
I nie inaczej pajacują inni znani pisarze, np. Penrose.

Teza Feynmana:
komputerem nie da rady wyliczyć 'kwantowych efektów'.

pewnie że nie można, ale tylko dlatego że takie efekty w ogóle nie istnieją.
Maszyna ma tę wielką wadę, że wylicza poprawnie i beznamiętnie, no a tu trzeba nieźle 'grać wariata'.

Niemniej: zawsze mogę symulować skutecznie na komputerze wszelkie możliwe eksperymenty, w tym i te tzw. kwantowe... no i wtedy od razu szydło wyłazi z wora, niestety.

To co tworzysz dotyczy raczej funkcji ciągłych, czyli w przypadku EPR byłoby to zwyczajne prawo Malusa: cos(f)^2, co jest trywialnie wyprowadzane za pomocą rzutu E na oś... itd.

Generalnie: nie istnieje żadna matematyka, czy fizyka alternatywna, w tym zwłaszcza 'nielokalna'...
i z prozaicznej przyczyny: nie istnieją procesy/zjawiska nielokalne.

Nie wiedziałem że mam do czynienia z kimś mądrzejszym od Feynmana...
Klasyczny nielokalny EPR to np. wstępnie wiedząc tylko że zostały wysłane czerwona i niebieska piłeczka, w momencie poznania koloru jednej, szybciej niż z prędkością światła poznajemy kolor drugiej.
Problem jest w korelacjach - używających reguły Borna zamiast 3 aksjomatu Kołmogorowa - jak wewnątrz zespołów Feynmanowskich (QM)/Boltzmannowskich (Ising) po trajektoriach.

Ale to nie jest temat na ten wątek.

>Nie wiedziałem że mam do czynienia z kimś mądrzejszym od Feynmana...

A co tu ma mądrość do rzeczy:
komputery są bardzo mądre bo szybko wyliczają,
czy też one są totalnie głupie i właśnie dlatego szybkie?

Szwejk: ten pies jest brzydki, okropny, tak straszliwie obrzydliwy, że ... aż piękny!

>Klasyczny nielokalny EPR to np. wstępnie wiedząc tylko że zostały wysłane czerwona i niebieska piłeczka, w momencie poznania koloru jednej, szybciej niż z prędkością światła poznajemy kolor drugiej.

Tak. Były skarpetki - lewa i prawa, dwie kolorowe kuleczki, ujemne prawdopodobieństwa, jeszcze inny.. chyba Jaynes, improwizował za pomocą.. prawdopodobieństw warunkowych, Bayesa chyba; 4D - kwaterniony, alternatywne światy, ...

to są tylko kolejne naiwne próby realizacji czegoś niemożliwego.

>Problem jest w korelacjach - używających reguły Borna zamiast 3 aksjomatu Kołmogorowa - jak wewnątrz zespołów Feynmanowskich (QM)/Boltzmannowskich (Ising) po trajektoriach.
>Ale to nie jest temat na ten wątek.

Jasne: kolejna świetna próba... wysikania się w pieluchę bez zmoczenia.

>Nie wiedziałem że mam do czynienia z kimś mądrzejszym od Feynmana...
>Klasyczny nielokalny EPR to np. wstępnie wiedząc tylko że zostały wysłane czerwona i niebieska piłeczka, w momencie poznania koloru jednej, szybciej niż z prędkością światła poznajemy kolor drugiej.
>Problem jest w korelacjach - używających reguły Borna zamiast 3 aksjomatu Kołmogorowa - jak wewnątrz zespołów Feynmanowskich (QM)/Boltzmannowskich (Ising) po trajektoriach.
>Ale to nie jest temat na ten wątek.

A ja caly czas nierozumiem w czym problem? Jak wysle rękawiczke z pary to po otwarciu pudelka w domu dowiem sie jaka wyslalem chocby wyslana byla już na alfa centauri.

>A ja caly czas nierozumiem w czym problem? Jak wysle rękawiczke z pary to po otwarciu pudelka w domu dowiem sie jaka wyslalem chocby wyslana byla już na alfa centauri.

Owszem, samo EPR to właśnie wiemy że są dwie uzupełniające się możliwości (fizycznie: przeciwne spiny z zachowania momentu pędu), więc poznając jedną, natychmiast poznajemy też drugą - z nieskończoną szybkością ("nielokalność" ale informacyjna a nie fundamentalna).

Problem z Bellem jest bardziej subtelny - w korelacjach z reguły Borna.

Lepiej to widać na bardziej brutalnej nierówność Mermina: dla binarnych ABC:
Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) >= 1
intuicyjne: rzucając 3 monety, przynajmniej 2 dają to samo"

Brzmi absolutnie oczywiste - konsekwencja 3 aksjomatu Kołmogorowa:
Pr(A=B) = Pr(000) + Pr(001) + Pr(110) + Pr(111)
...
Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) = 1 + 2 Pr(000) + 2 Pr(111) >= 1

... ale reguła Borna, formalizm QM pozwalają ją łamać: arxiv.org/pdf/1212.5214
Jak pisałem powyżej, analogicznie wychodzi wewnątrz sekwencji Isinga.

>>A ja caly czas nierozumiem w czym problem? Jak wysle rękawiczke z pary to po otwarciu pudelka w domu dowiem sie jaka wyslalem chocby wyslana byla już na alfa centauri.
>Owszem, samo EPR to właśnie wiemy że są dwie uzupełniające się możliwości (fizycznie: przeciwne spiny z zachowania momentu pędu), więc poznając jedną, natychmiast poznajemy też drugą - z nieskończoną szybkością ("nielokalność" ale informacyjna a nie fundamentalna).
>Problem z Bellem jest bardziej subtelny - w korelacjach z reguły Borna.
>Lepiej to widać na bardziej brutalnej nierówność Mermina: dla binarnych ABC:
> Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) >= 1intuicyjne: rzucając 3 monety, przynajmniej 2 dają to samo"
>Brzmi absolutnie oczywiste - konsekwencja 3 aksjomatu Kołmogorowa:
>Pr(A=B) = Pr(000) + Pr(001) + Pr(110) + Pr(111)
>...
>Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) = 1 + 2 Pr(000) + 2 Pr(111) >= 1
>... ale reguła Borna, formalizm QM pozwalają ją łamać: arxiv.org/pdf/1212.5214
>Jak pisałem powyżej, analogicznie wychodzi wewnątrz sekwencji Isinga.
>

Co wychodzi? Nic nie wychodzi, niestety.

Podałem przepis jak to działa, o co w tym chodzi,
jak należy do tego podejść, na nawet: jak to zrealizować praktycznie!

przykład wyników z pomiarów w EPR:

a = .....1...-1.......1....1..1......-1...
b = ...1....-1...1...-1..-1....1..1.......
c = ..-1...1....1...-1...-1..1....1..-1...
d = ...
t ---------> to jest oś czasu

teraz wylicz mi z tych pomiarów korelacje: C(a,b), C(a,c) ...

Proste?

>>>A ja caly czas nierozumiem w czym problem? Jak wysle rękawiczke z pary to po otwarciu pudelka w domu dowiem sie jaka wyslalem chocby wyslana byla już na alfa centauri.
>>Owszem, samo EPR to właśnie wiemy że są dwie uzupełniające się możliwości (fizycznie: przeciwne spiny z zachowania momentu pędu), więc poznając jedną, natychmiast poznajemy też drugą - z nieskończoną szybkością ("nielokalność" ale informacyjna a nie fundamentalna).
>>Problem z Bellem jest bardziej subtelny - w korelacjach z reguły Borna.
>>Lepiej to widać na bardziej brutalnej nierówność Mermina: dla binarnych ABC:
>> Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) >= 1intuicyjne: rzucając 3 monety, przynajmniej 2 dają to samo"
>>Brzmi absolutnie oczywiste - konsekwencja 3 aksjomatu Kołmogorowa:
>>Pr(A=B) = Pr(000) + Pr(001) + Pr(110) + Pr(111)
>>...
>>Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) = 1 + 2 Pr(000) + 2 Pr(111) >= 1
>>... ale reguła Borna, formalizm QM pozwalają ją łamać: arxiv.org/pdf/1212.5214
>>Jak pisałem powyżej, analogicznie wychodzi wewnątrz sekwencji Isinga.
>>
>Co wychodzi? Nic nie wychodzi, niestety.
>Podałem przepis jak to działa, o co w tym chodzi,
>jak należy do tego podejść, na nawet: jak to zrealizować praktycznie!
>przykład wyników z pomiarów w EPR:
>a = .....1...-1.......1....1..1......-1...
>b = ...1....-1...1...-1..-1....1..1.......
>c = ..-1...1....1...-1...-1..1....1..-1...
>d = ...
>t ---------> to jest oś czasu
>teraz wylicz mi z tych pomiarów korelacje: C(a,b), C(a,c) ...
>Proste?

Alsor, ja to jeszcze bym zrozumiał ze by im to później przyszedl do glowy taki skecz w wyniku jakiegos doswiadczenia ale czemu oni sie z Ejsztajnem wyklucali od poczatku kiedy Ejnsztajn podawal jedyne sensowne wowczas rozwiazanie. Nie bylo danych zeby mowić inaczej. Tu cos smierdzi.

>Alsor, ja to jeszcze bym zrozumiał ze by im to później przyszedl do glowy taki skecz w wyniku jakiegos doswiadczenia ale czemu oni sie z Ejsztajnem wyklucali od poczatku kiedy Ejnsztajn podawal jedyne sensowne wowczas rozwiazanie. Nie bylo danych zeby mowić inaczej. Tu cos smierdzi.

Taka tradycja: Kopernika też z błotem zmieszali, i 'udowadniali' na setki sposobów że Słońce, czy raczej cały kosmos, krąży dookoła Ziemi z prędkością 1 obrót na dobę.

Takie pseudonaukowe teorie są praktycznie niezniszczalne (dogmaty)!
Niemniej takie teorie żyją jedynie tak długo, jak ich wyznawcy.

Nie można tego obalać wprost, czyli przekonywać wyznawców że są w błędzie, lecz młodych - uczniów!
Wtedy istnieje szansa że po jakimś czasie, np. 100 latach, kolejne pokolenie wreszcie się zorientuje że to są bezsensowne urojenia a nie żadna rewelacyjna wiedza;

to dotyczy w zasadzie całej tej nieklasycznej 'nauki':
relatywizm, Big-Bang, kwantowe fantazje... i kilka innych dziedzin.

>>A ja caly czas nierozumiem w czym problem? Jak wysle rękawiczke z pary to po otwarciu pudelka w domu dowiem sie jaka wyslalem chocby wyslana byla już na alfa centauri.
>Owszem, samo EPR to właśnie wiemy że są dwie uzupełniające się możliwości (fizycznie: przeciwne spiny z zachowania momentu pędu), więc poznając jedną, natychmiast poznajemy też drugą - z nieskończoną szybkością ("nielokalność" ale informacyjna a nie fundamentalna).
>Problem z Bellem jest bardziej subtelny - w korelacjach z reguły Borna.
>Lepiej to widać na bardziej brutalnej nierówność Mermina: dla binarnych ABC:
> Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) >= 1intuicyjne: rzucając 3 monety, przynajmniej 2 dają to samo"
>Brzmi absolutnie oczywiste - konsekwencja 3 aksjomatu Kołmogorowa:
>Pr(A=B) = Pr(000) + Pr(001) + Pr(110) + Pr(111)
>...
>Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) = 1 + 2 Pr(000) + 2 Pr(111) >= 1
>... ale reguła Borna, formalizm QM pozwalają ją łamać: arxiv.org/pdf/1212.5214
>Jak pisałem powyżej, analogicznie wychodzi wewnątrz sekwencji Isinga.
>[img]https://i.postimg.cc/1tG8dDG5/obraz.pngnap
Rozumiem tylko ze rzucajac 3 monety wychodzi to samo na przynajmniej dwu. I to niby ma byc zlamane?
No naprawde, to ja bym raczej szukał dziury w tej matematyce ktora tak twierdzi. Czyli jak Alsor.
Wydaje sie ze skoro mowileś o tym hydro... no niepomne nazwy to naprawde dostrzegasz proste rzeczy co sie w majstrymie pogubily tak ze pitola o nich nawet profesorowie. Da sie pewnie odtworzyć tam wszystko ze swiata kwantów, ale najpierw to cos musi w swiecie kwantow wystepowac, a to o czym tu piszecie to watpie. Nie jestem tego akurat do konca pewien ale doswiadczenie z stw uczy mnie ze ludzie nauki podlegaja powaznym błędą poznawczym jak wszyscy inni, również, a moze przedewszystkim w swej pracy. No i jeszcze urzywasz tego pojecia czasoprzestrzeni. Niewydaje Ci sie ze toto nie istnieje? To tylko tak do obliczeń.

Ps. podziwiam za wyksztalcenie.

Nikt eksperymentalnie nie łamie oryginalnych nierówności Bella, chyba jest technicznie niemożliwe, łamią nierówność CHSH en.wikipedia.org/wiki/CHSH_inequality

W nierówności Mermina rzeczywiście brzmi absolutnie oczywiste że "rzucając 3 monetami, przynajmniej 2 dają to sama" ... ale jednak reguły Borna np. w QM pozwalają ją łamać ( arxiv.org/abs/1212.5214 ).

Trick w tym że mierzymy na raz tylko 2 z 3 zmiennych.

Podczas gdy wybierając dowolny rozkład Pr(ABC), zawsze Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) >= 1.
Używając regułę Borna i wybierając amplitudy np. bez 000 i 111:
psi(001) = psi(010) = psi(100) = psi(110) = psi(101) = psi(011) = 1/sqrt(6)
dostajemy Pr(A=B) = 1/5, łamiąc tą nierówność Mermina.

>Nikt eksperymentalnie nie łamie oryginalnych nierówności Bella, chyba jest technicznie niemożliwe, łamią nierówność CHSH en.wikipedia.org/wiki/CHSH_inequality
>W nierówności Mermina rzeczywiście brzmi absolutnie oczywiste że "rzucając 3 monetami, przynajmniej 2 dają to sama" ... ale jednak reguły Borna np. w QM pozwalają ją łamać ( arxiv.org/abs/1212.5214 ).
>Trick w tym że mierzymy na raz tylko 2 z 3 zmiennych.
>Podczas gdy wybierając dowolny rozkład Pr(ABC), zawsze Pr(A=B) + Pr(A=C) + Pr(B=C) >= 1.
>Używając regułę Borna i wybierając amplitudy np. bez 000 i 111:
>psi(001) = psi(010) = psi(100) = psi(110) = psi(101) = psi(011) = 1/sqrt(6)
>dostajemy Pr(A=B) = 1/5, łamiąc tą nierówność Mermina.

Niczego nie łamią i nigdy nie złamią: to są tautologie matematyczne!

Cały skecz polega na procedurach obróbki danych pomiarowych... notabene: ta procedura jest całkiem lokalna.

Fakty!

I. Udowodniono:
nie istnieją trzy serie pomiarowe, ani 4 w wersji CHSH,
które nie spełniają tych nierówności.

II. aby wykazać że natura, czy też QM,
mimo wszystko łamie te nierówności,
no to musisz podać kontrprzykład, czyli zmierzyć takie serie,
które nie spełniają tego...
no, ale przecież I. mówi wyraźnie i jednoznacznie, że takie nie istnieją!

Reasumując:
QM to nie jest niekompletna, czy błędna, bo to mało powiedziane!:
to jest dziecinada, totalna naiwność i frajerstwo!

Zgodnie z twierdzeniem Einsteina:
wasza głupota (kwantowców) jest z pewnością nieskończona. hihi!