Tak, wiem. Pytanie na pierwszy rzut oka głupie i prowokacyjne. Ale tylko dla osób nie myślących – nie zastanawiających się nad rzeczywistością. Ergo: nieracjonalnych. Ratio – rozum. Racjonalista – to człowiek, który powinien kierować się rozumem, logiką. Ilu jest takich wśród tzw. „racjonalistów”? A dla ilu „racjonalizm” to po prostu ortodoksyjny materializm? Zwykła wiara w „jedynie słuszną” ideologię?
   Stąd moje tytułowe pytanie. Czy są na tym forum tacy, którzy rzeczywiście są gotowi pójść za racjonalnym rozumem, nawet jeśli miałby ich zaprowadzić w inne miejsce, niż tego z początku oczekują? Czy też cel wędrówki „racjonalnego rozumu” jest z góry określony (przyjęty a priori) i żadne, nomen omen, racje, żadne logicznie spójne wywody nie zostaną przyjęte, jeśli prowadzą w innym kierunku?
   Wiem, że ciężko jest odrzucić coś, co uważało się za prawdę i oczywistość przez wiele lat. Co jest podstawą światopoglądu. Wiem też, że „ciężko” w tym kontekście to eufemizm. Dla większości ludzi to niemożliwe. Wbrew pozorom, rozum prawie zawsze przegrywa z emocjami. I najczęściej bywa używany do uzasadniania ‘prawd’ dyktowanych przez ego.
   A więc, jak to jest? Czy znajdą się tu ludzie gotowi na intelektualną podróż? Bez uprzedzeń, zbędnych założeń; a przede wszystkim, bez z góry (ideologicznie) określonego celu. Wolna myśl analizująca świat i wyciągająca wnioski. Gotowa przyjąć to, co racjonalne: logiczne, spójne, wyjaśniające i opisujące rzeczywistość taką, jaka ona istotnie jest. Nie jaką chce się ją widzieć. Czy są tu (to trochę żartobliwe) „racjonalni racjonaliści”?

PS.
Zezwólcie mi, proszę, na mało spieszne odpowiedzi. Jakość wymaga czasu, a ten mam tylko w weekendy.