Grafika:
pbs.twimg.(*)X0AAmRr6?format=jpg&name=large
i druga:
pbs.twimg.(*)QAE08YL?format=jpg&name=medium

Dr Lee prowadzi projekt Haughton-Mars, analogowy ośrodek badawczy na wyspie Devon, niezamieszkanej, jałowej arktycznej placówce w Nunavut w Kanadzie.
Istnieje niewiarygodnie szeroki wachlarz cech, które są podobne do tego, co widzimy na Księżycu i Marsie.

Wyspa jest wiecznie zimna i sucha, z dolinami i kanionami oraz ma krater o szerokości 14 mil pozostawiony po kosmicznym uderzeniu.
To mniej więcej taki sam rozmiar jak krater Shackletona na księżycowym biegunie południowym, gdzie NASA planuje wysłać astronautów w tej dekadzie.

Na przykład Mars jest pokryty piaskiem i pyłem, które razem nazywamy regolitem. Utrudnia podróż,
a także może blokować panele słoneczne, zatykać filtry i zatrzymywać ruchome części.
Aby określić, w jaki sposób roboty, źródła zasilania i inny sprzęt wytrzymają te rygory czerwonej planety,
naukowcy muszą przetestować je w porównaniu z czymś podobnym przed wyruszeniem w podróż.

Dlatego w 1997 r. NASA opracowała pylistą substancję o nazwie JSC-Mars 1, opartą na danych z misji Viking i Pathfinder.
Jest zrobiony z materiału znalezionego na wulkanie żużlowego stożka Pu'u Nene na Hawajach.
Tam lawa kiedyś przeniknęła do wody, ostatecznie tworząc cząsteczki przypominające regolit.

Naukowcy NASA później ulepszyli ten materiał, przygotowując lądownik Mars Phoenix i wymyślili symulację Mars Mojave.
Pochodzi ze złóż lawy formacji wulkanicznej Saddleback na pustyni Mojave w Kalifornii.

Naśladowanie bardziej egzotycznych miejsc Układu Słonecznego wymaga trochę pracy, więc naukowcy często sięgają po komory symulacyjne
- zasadniczo probówki, w których odtwarzają warunki z innych światów.

Pomysł sięga lat 50. XX wieku, kiedy naukowiec wojskowy sprowadzony do Stanów Zjednoczonych z nazistowskich Niemiec
był pionierem w stosowaniu komór niskociśnieniowych, nazywanych czasami "Mars Jars",
aby dowiedzieć się, czy biologia może przetrwać w warunkach marsjańskich.

Dzisiaj badacze, tacy jak Tom Runčevski z Southern Methodist University w Dallas, przyglądają się innym miejscu:
Tytanowi, księżycowi Saturna, jedynemu poza Ziemią światu w Układzie Słonecznym, który ma obecnie stojące na powierzchni ciała płynne.

Próbuje, po stworzeniu w swoim laboratorium czegoś, co nazywa "Tytanem w słoiku".

Nie zobaczysz pierścieni Saturna z dna słoików doktora Runčevskiego.
Ale dowiesz się o związkach organicznych i kryształach zajmujących jego najsłynniejszy księżyc.
Wewnątrz słoików - szczerze mówiąc probówek - dr Runčevski umieści kroplę lub dwie wody, a następnie zamrozi ją,
aby naśladować maleńką wersję Tytana.

Doda do tego kilka kropel etanu, które od razu się skondensują, tworząc mini-księżycowe jeziora.
Potem doda inne interesujące związki organiczne, takie jak acetonitryl lub benzen.
Potem wyssie powietrze i ustawi temperaturę na Tytana, około minus 292 stopni Fahrenheita.

NASA planuje powrót na Tytana, wystrzeliwując w 2027 r. quadkopter o napędzie atomowym o nazwie Dragonfly.
Obserwując kryształy i struktury, które tworzą się w jego słoikach, dr Runčevski ma nadzieję, że pomoże naukowcom zinterpretować to,
co zobaczą, gdy robot-eksplorator przybędzie w 2034 roku na Tytana.
Nie możemy wysłać pełnego laboratorium, więc musimy częściowo polegać na laboratoriach Ziemi.

www.nytime(*)on-mars-titan-simulations.html
Siema
_
Wszystkie wszechświaty są wieczne