Parę dni temu w jednym ze sowich wątków zacytowałem passus z książki rosyjskiego pisarza Sobolewa, wyrażając pogląd, iż Lem przy takiej literaturze blednie w oczach.
W odpowiedzi jeden z komentatorów skonstatował jak niżej:
"Chłopie, tym swym bohomazem pseudo fizyczno-matematycznym nie obrażaj inteligencji Lema."

Mój bohomaz (bynajmniej nie szkoły rybotyckiej) nie obraża czyjejkolwiek inteligencji, wyraża tylko subiektywną opinię na temat. Nigdzie przecież nie jest zadekretowane, że "Lem największym pisarzem był" i zamach na tę jego wielkość jest deliktem.
Postawa komentatora - autora oburzenia jak wyżej przywołuje na myśl ultrakatolickich fanatyków, którzy wyrażali/wyrażają pogląd, iż o Janie Pawle II to tylko na kolanach i w samych superlatywach. A z tego konkluzja taka, iż komentator jak wyżej jest także nadgorliwym zelotem religii o nazwie "lemizm".
Warto jednakże w tym kontekście wyjaśnić ,iż idol lemizmu nie jest taki...święty jak go chcą malować. Zeszmacił się wstrętnie w czasach stalinizmu, wspierając ten reżim. Najlepiej o tym pisze w swych pamiętnikach Jan Józef Szczepański. w W Wikipedii oględnie i w białych rękawiczkach ( by nie doszło do nadmiernej desakralizacji idola) tak o tym piszą:

"Podczas pobytu w Zakopanem latem 1950 Stanisław Lem spotkał przypadkiem ówczesnego prezesa Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik" - Jerzego Pańskiego, z którym dyskutował o braku polskiej literatury fantastycznej. Za jego namową napisał w krótkim czasie powieść Astronauci, która została wydana również bardzo szybko - już w 1951. Debiut książkowy Lema - fantastyczna opowieść o losie wyprawy na Wenus - okazał się bestsellerem, wielokrotnie dodrukowywanym. Po jej wydaniu pisarz został przyjęty do Związku Literatów Polskich. W 1951 ukazała się również sztuka współczesna piętnująca amerykański imperializm pt. Jacht "Paradise", napisana razem z Romanem Hussarskim na konkurs organizowany przez wydawnictwo "Czytelnik". W 1954 Lem opublikował tom Sezam i inne opowiadania, gdzie pojawiły się, oprócz kilku mniej popularnych opowiadań, pierwsze utwory związane z cyklem Dzienniki gwiazdowe. W 1955 został wydany Obłok Magellana ; utopijna powieść o wyprawie do najbliższego Ziemi układu gwiazd Alfa Centauri.

Dzieła z tego okresu były napisane zgodnie z regułami realizmu socjalistycznego; ze względu na istnienie cenzury inaczej nigdy nie mogłyby się ukazać w oficjalnym obiegu. Dla Lema, który borykał się z problemami materialnymi, publikacja ich była jedynym źródłem utrzymania. Niewątpliwie utwory te były jednakże świadectwem zarówno pewnego zauroczenia młodego Lema ideą komunizmu, jak i przejawem naiwności politycznej pisarza, który doświadczył realiów sowieckiej okupacji we Lwowie. Z tego stanu pisarz szybko się otrząsnął. Autor w późniejszym okresie wstydził się swoich wczesnych utworów i albo długo nie zezwalał na ich wznawianie (Astronauci, Obłok...), albo całkowicie blokował kolejne wydania (Sezam..., Jacht...) - uznając, że nie były to wartościowe i dojrzałe pozycje, choć np. w Sezamie... znajduje się pięć pierwszych podróży Ijona Tichego".

pl.wikipedia.org/wiki/Stanisław_Lem