>A. Zacznijmy od eksperymentu Fizeau z płynącą wodą.

>B. Zatem możemy to wykorzystać, robiąc nowy eksperyment,
>pt. MM+Fizeau, jako kombinacja standardowych MM i Fizeau;

Już chyba nie raz ci pisałem, ze prezentujesz tu mentalność wioskowego belfra z czasów zaborów. I o ile jeszcze tamtego można tłumaczyć w związku z tym, ze nie dożył czasów współczesnych, o tyle twoją niewiedzę(?) czasami podprawioną niczym nie uprawnioną nonszalancją, szczególnie w dziedzinie nauk ścisłych. Matematyka fizyka, to nie ruska przeterminowana konserwa, którą można spożyć po latach. Ale nawet i posługując sie wiedzą z czasów zaborów można coś udowodnić, o ile sie wie co z czym sie je.

Eksperyment Fizeau jest jednym z trzech pamiętnych eksperymentów mających na celu zmierzenie prędkości światła. Bez bliższego określenia odnosi się do pierwszego pomiaru, przeprowadzonego w 1849 roku przez francuskiego fizyka Hippolyte'a Fizeau, który dokonał pierwszego ziemskiego pomiaru prędkości światła. Wykorzystał swój aparat, tzw. aparat Fizeau, oraz metodę koła zębatego.
Fizeau przeprowadził swój eksperyment w 1849 roku między Montmartre a domem letniskowym jego ojca w Suresnes, na niższych zboczach Mont Valérien,, przy czym te dwa punkty dzieliło dokładnie 8,633 m.
Światło z lampy przechodzi przez pierwszą lunetę i jest odbijane na półprzezroczystym zwierciadle nachylonym pod kątem 45°. Następnie przechodzi przez koło zębate, przez jedno z wycięć i wychodzi w osi drugiego teleskopu znajdującego się 8 633 m dalej, na wzgórzu Montmartre. Ten drugi teleskop jest wyposażony w zwierciadło, które umożliwia odbijanie światła z powrotem do miejsca, z którego ono pochodzi. Światło jest następnie odzyskiwane przez pierwszą lunetę, przechodzi ponownie przez koło zębate, przez jedno z wycięć, przez półprzezroczyste zwierciadło, a następnie jest obserwowane przez Fizeau za pomocą lunety.
Gdy koło obraca się bardzo powoli, patrząc przez okular, światło pojawia się i znika na przemian, ponieważ zęby obracającego się koła blokują przejście wiązki światła. Gdy koło jest rozpędzane, naprzemienność okresów jasnych i ciemnych ulega przyspieszeniu, a miganie zanika, pozostawiając jedynie ciągłą plamę światła, ponieważ utrzymywanie się światła na siatkówce nie pozwala już na rozróżnienie faz, w których światło już nie przechodzi. Jeśli jeszcze bardziej rozpędzimy koło i przekroczymy 12 obrotów na sekundę, to dokładnie przy 12,6 obrotach na sekundę nadejdzie moment, w którym czas potrzebny na przebycie przez światło odległości z Suresnes-Montmartre do Suresnes (czyli nieco ponad 17 km) będzie odpowiadał dokładnemu czasowi potrzebnemu na przejście promienia światła od wgłębienia w kole do zęba, który za nim podąża. W ten sposób światło przechodzące przez koło po wyjściu przez wycięcie jest blokowane po powrocie przez następny ząb. W związku z tym wiązka zostaje zablokowana i nie dociera do obserwatora. Fizeau był w stanie określić prędkość obrotu koła za pomocą liczników, które pozwalały światłu raz przejść przez koło, ale blokowały je podczas powrotu.
Odnosząc prędkość obrotu koła do odległości pokonywanych przez światło, Fizeau może określić czas potrzebny na przebycie drogi przez światło. Znając ten czas, mógł obliczyć prędkość światła, dzieląc odległość przez czas.
Zebrał on wyniki 28 obserwacji i uzyskał średnią "70 948 lig od 25 do stopnia", czyli 315 300 kilometrów na sekundę. Oznacza to błąd wynoszący zaledwie 5%, przy prędkości nieco poniżej 300 000 km/s.
Główna trudność eksperymentu polegała na tym, aby jak najdokładniej zmierzyć prędkość obrotową koła zębatego. Odbywało się to za pomocą liczników zainstalowanych na przekładniach napędowych koła.

W 1850 roku Fizeau i Foucault powtórzyli eksperyment w wodzie. W następnym roku Foucault zmierzył celność i uzyskał wynik , który Szczególna teoria względności poda pełne wyjaśnienie w 1905 roku.
Obliczenia
c = 2d/t (równanie 1)
gdzie t jest czasem przelotu światła na odległość d z nieznaną prędkością c.
Koło zębate ma 720 zębów i 720 jednakowej wielkości wgłębień, czyli 1440 identycznych sektorów kątowych. Gdy urządzenie blokuje powracające światło, oznacza to, że koło przesunęło się do przodu o jeden sektor (z jednego zagłębienia na następny ząb) w czasie podróży, czyli o 1/1440 obrotu.
Dla częstotliwości obrotowej f, wyrażonej w obrotach na sekundę, jeden obrót trwa 1/f sekundy, a czas t' zużyty na wykonanie 1/1440 obrotu wynosi
t' = (1/1440) × (1/f) = 1/1440f (równanie 2)
Jeśli zaobserwujemy, że t = t', i wiedząc, że d = 8633, a prędkość obrotowa wynosi 12,6 obrotu na sekundę, to prędkość c wynosi
c = 2d/t' = 2d × 1440f = 2 × 8633 × 1440 × 12,6
 = 313 000 km/s (porównaj z dokładną wartością c = 299 792 458 m/s).
Dokładność pomiaru zależy od dokładności prędkości obrotowej, a także od precyzyjnego określenia blokady światła.

>>A. Zacznijmy od eksperymentu Fizeau z płynącą wodą.
>>B. Zatem możemy to wykorzystać, robiąc nowy eksperyment,
>>pt. MM+Fizeau, jako kombinacja standardowych MM i Fizeau;
>Już chyba nie raz ci pisałem, ze prezentujesz tu mentalność wioskowego belfra z czasów zaborów. I o ile jeszcze tamtego można tłumaczyć w związku z tym, ze nie dożył czasów współczesnych, o tyle twoją niewiedzę(?) czasami podprawioną niczym nie uprawnioną nonszalancją, szczególnie w dziedzinie nauk ścisłych. Matematyka fizyka, to nie ruska przeterminowana konserwa, którą można spożyć po latach. Ale nawet i posługując sie wiedzą z czasów zaborów można coś udowodnić, o ile sie wie co z czym sie je.

No wiesz... nie tak łatwo... być bogiem!

Dzięki za opis Fizeau - dla czytaczy, ale raczej słabo ci to wyszło.

Sprawa dotyczy problemu pomiaru swojej prędkości w tym kosmosie.

I ostateczny wniosek jest pozytywny, wbrew urojeniom współczesnych...
prędkość w kosmosie jest wykrywalna -
jak globalnie - z rozkładu gwiazd, tak i lokalnie - z optyki.

cbdu.

df = 2L/l v/c(n1^2 - n2^2);

zróbcie ten pomiar - sprawdźcie to... gamonie jedne!