Znaki zodiaku i obroty Ziemi unicestwiają Heliocentryzm i antycypują Niebocentryzm.

Opublikowałem opracowanie pod wyżej podanym tytule.
Jest ono dosyć obszerne, dlatego nie będę umieszczał go na tym portalu.
Podam adres, pod którym można zapoznać się z nimw całości ; niebocentryzm.blogspot.com
Nie będę ukrywał, iż jego tezy zszokowały mnie ogromnie.
Byłem przekonany, iż to nieudolny wzór Izaaka Newtona na przyciąganie się materii jest wystarczającym przyczynkiem do podważenia Heliocentryzmu.
Okazało się jednak, iż istnieją i inne powody, które ostatecznie to implikują.
Zaliczyłem do nich precesję osi obrotów Ziemi jak również różną ilość dni w roku słonecznym oraz gwiazdowym.
Poprawnie wyliczona precesja osi obrotów wydłuża jednakowo rok słoneczny i gwiazdowy jedynie o 3,381s.
Nie pojawia się wówczas różnica 20,291 minut, która dowodzi, iż to roczna precesja osi obrotów Ziemi stoi za tym zjawiskiem.
Wspaniali uczeni nie potrafili oprzeć się na prawdzie i dlatego dopuścili się fałszerstwa naukowego.
Błędnie wyliczyli czas rocznej precesji planety odnoszą go do ruchu obiegowego wokół Słońca.
Zapomnieli jednak, iż w tym czasie Ziemia wykonuje jeszcze obrót wokół własnej osi, który powoduje, iż przekracza ona o 5,072.76 stopnia położenie z przed roku.
Czyli w takim przypadku rok gwiazdowy powinien być krótszy od słonecznego.
Kolejnym zjawiskiem, którego nie można wyjaśnić w Teorii Heliocentrycznej jest różnica obrotów Ziemi w roku słonecznym oraz gwiazdowym.
Wynosi ona dwie doby.
Jak to jest to możliwe, iż w odniesieniu do nieruchomego Słońca planeta obróci się o dwa obroty mniej niż wobec stałych gwiazd w Kosmosie?
Dołączę do tego wpisu fragment dotyczący satelitów geostacjonarnych.
Nie jest to najważniejsza część opracowania, lecz również powinna spowodować pewną refleksję.


11. Wpływ precesji Ziemi na satelity geostacjonarne.

Satelity geostacjonarne są ich szczególnym rodzajem wśród mnogości typów skonstruowanych i usytuowanych na orbitach wokół Ziemi.
Umieszcza się je na orbicie geostacjonarnej, czyli takiej, na której obiegają ją z prędkością kątową Ziemi.
Orbita ta znajduje się nad równikiem planety w odległości 42.160 km od jej geometrycznego środka.
Prędkość satelitów wynosi 3,08 km/ s.
Dzięki takiemu doborowi orbity i prędkości satelity obiega on planetę nie zmieniając względem niej swojego położenia.
Zawisa nad równikiem zawsze w tym samym miejscu.
I właśnie z powodu tych cech przyciągają one moją uwagę od dłuższego czasu.
Szczególnie istotne okazały się one w świetle tego opracowania.

11.1 Satelity geostacjonarne kompromitują ziemską cywilizację.

W Internecie można znaleźć mnóstwo materiałów doceniających satelity geostacjonarne w przekazywaniu sygnału telewizji satelitarnej, telekomunikacyjnej,
wspomaganie systemu GPS.
Umieszczenie satelity na orbicie geostacjonarnej pozwala na utrzymanie z nim stałej łączności za pomocą anteny kierunkowej, bez konieczności nieustannejzmiany kierunku ustawienia anteny.
Kiedy jednak dokładnie przeanalizujemy kinematykę tych pojazdów kosmicznych to okazuje się, iż można ich funkcjonowanie zaliczyć do fantastyki naukowej.

11.2 Stabilność orbitalna satelitów geostacjonarnych po uwzględnieniu precesji osi obrotów Ziemi, w odniesieniu do obowiązujących ustaleń naukowców.

Podane powyżej parametry satelity, czyli jej prędkość oraz orbitę oblicza się z uwzględnieniem jedynie obrotów planety wokół swojej głównej osi.
W takim przypadku spełniłyby one swoją rolę.
Wiemy jednak z ustaleń uczonych, iż oś Ziemi obraca w przestrzeni wokół osi ekliptyki.
Nie istniałby żaden problem w przypadku wykonywania dodatkowego obiegu przez satelity.
Jednak one jemu nie ulegają i obiegają planetę jedynie wokół jej głównej osi obrotów.
W takim przypadku odbiorniki i nadajniki rozmieszczone na powierzchni globu będą z prędkością precesji
osi planety spóźniały się względem satelity, ponieważ precesja jej osi obrotów jest przeciwna o kierunku obrotów kuli ziemskiej.
W ciągu roku kąt tego opóźnienia wynosi;

αrp = 0,013.888.9 [ 0 / rok ]

Obowiązujące wyliczenia czasu jaki musi w ciągu roku nadrobić Ziemia, aby osiągnąć pierwotne położenie wynoszą;

trp = 20,291.4 [ min ]

Przy uwzględnieniu jeszcze faktu, iż w tym czasie Ziemia
obróci się dodatkowo wokół własnej osi to, kąt ten zwiększy się jeszcze o ;

β = 5,072.760 [ rozdz. 6.1.2 ]

Uwagi.

Nie sądzę, żeby tak funkcjonujące satelity nadawały się do roli jaką im się przypisuje.
Jak można wyjaśnić ten astronomiczny paradoks?
Satelity geostacjonarne działają według nieznanych praw nauki?
Te same problemy są udziałem wszystkich sztucznych satelitów umieszczonych na orbitach wokół Ziemi.
W wielu przypadkach jednak ich dokładna pozycja wobec planety nie jest aż tak istotna.
Jest to kolejne potwierdzenie faktu, iż precesja osi obrotów Ziemi jest mistyfikacją.
Jestem ciekaw w jaki sposób uzyskuje się efekty,
które przypisuje się satelitom geostacjonarnym.

W tym chaosie, który panuje w astronomii dopatrzyłem się palca Bożego, który wiedząc, iż nowożytni naukowcy zaprzedają się kłamstwu, wprowadził w budowie Kosmosu zjawisko, które niweczy te marne ludzkie działania.
Tym mistycznym wręcz zjawiskiem jest precesja na nieboskłonie znaków zodiaku.
Ona to właśnie wytraca intelektualne argumenty astronomom i uczonym, którzy głoszą brednie o ludzkim geniuszu w poznawaniu praw przyrody.
W tym przypadku ideał sięgnął bruku.
Pozostało mi jedynie zwrócić się do racjonalistów na tym portalu, żeby bez litości obalili moje tezy.
Inwektyw oraz ataków na moją osobę nie zaliczam do argumentów naukowych i logicznych.