Pikantnym detalem charakteryzującym wojnę ukraińsko - rosyjską jest duża ilość wyższych oficerów moskiewskich -w tym generałów - zlikwidowanych przez armię ukraińską. Ukraińcy w tym zakresie mieli wcześniej znamienne precedensa. Najbardziej znanym wśród Polaków jest likwidacja w 1947 r. przez sotnie UPA zwyrodniałego alkoholika gen. Świerczewskiego - Waltera. Jednakże trzy lata wcześniej, w lutym 1944r., Upowcy zapolowali udanie na grubego sowieckiego zwierza, generała Watutina - dowódcę sowieckiego ! Frontu Ukraińskiego.
Podlinkowany materiał traktuje właśnie o tym zdarzeniu. Zachęcając do jego lektury - nadmienię tylko, iż Watutin był wyjątkowo paskudną kanalią - brał, między innymi, udział w planowaniu rozbioru wschodnich ziem II RP oraz rumuńskiej Besarabii - na kanwie paktu Ribbentrop - Mołotow.

nowa.polsk(*)ome/articleinmagazineshow/4743

"Światło na prawdziwy przebieg wypadków rzuca cytowany przez znanego rosyjskiego historyka Aleksandra Goguna raport naczelnika Smiersza [jednostki kontrwywiadu – przyp. red.] przy 1 Froncie Ukraińskim generała lejtnanta Nikołaja Osietrowa, sporządzony specjalnie dla Chruszczowa:
„29 lutego 1944 roku około godziny 19 w miejscowości Miliatyń w rejonie Ostroga banda w liczebności 100–120 osób ostrzelała samochód dowodzącego 1 Frontem Ukraińskim generała armii towarzysza Watutina oraz samochody jego ochrony, w rezultacie czego generał armii Watutin został ciężko ranny w nogę. […] Nie zważając na późną porę i obecność na trasie Hoszcza – Miliatyń – Sławuta uzbrojonych band, o czym Radzie Wojennej 13 Armii było wiadomo z raportów oddziału Smiersza tejże Armii, generałowie Puchow i Kozłow nie skierowali dodatkowej ochrony oraz nie zaproponowali opancerzonych środków transportu. […] Według zeznań pomocnika naczelnika wydziału operacyjnego frontu majora Biełoszyckiego, który przemieszczał się wraz z konwojem, ustalono, że podczas wjazdu samochodów na skraj wsi Miliatyń Biełoszycki na dystansie 800–900 metrów zauważył dużą grupę ludzi, ale kontynuował jazdę i nie zameldował o tym dowódcy, w wyniku czego zbliżył się do bandy na odległość 150–200 metrów. Należy podkreślić, że podróżująca z dowódcą osobista ochrona i kierowcy zachowali się dostojnie i mężnie, poza Monoselidzem, kierowcą członka Rady Wojennej towarzysza Krainiukowa, który w trakcie napadu zachował się tchórzliwie, uciekł wraz z samochodem i nie brał udziału w odparciu ataku. Monoselidze został zatrzymany”.Jak wynika z raportu, atak na Watutina był efektem nie tyle przypadku, ile istotnych zaniedbań osobistej ochrony dowódcy frontu oraz wojsk ochrony tyłów. Kłopoty kolumny Watutina nie skończyły się jednak po wydostaniu się spod ostrzału. Ranny w biodro dowódca intensywnie krwawił. Dodge, do którego go przeniesiono, wkrótce się wywrócił. Dramatyczną podróż kontynuowano willysem, ale ten ugrzązł w błocie. W najbliższej wsi ochroniarze Watutina zarekwirowali sanie i na nich dowieźli rannego do szpitala polowego numer 506 13 Armii. W rezultacie generał otrzymał pomoc dopiero po pięciu godzinach.
Rannego Watutina przewieziono do Równego. Z Kijowa ściągnięto samolotem najlepszych chirurgów, którzy stwierdzili, że pocisk bardzo poważnie uszkodził kości biodra. Pomimo wielu zabiegów operacyjnych i przetransportowania Watutina do Kijowa, rana spowodowała zgorzel gazową, którą wówczas leczono jedynie poprzez amputację zakażonej kończyny. Miejsce postrzału uniemożliwiało jednak wykonanie takiej operacji. 15 kwietnia Watutin zmarł w kijowskim szpitalu. Co ciekawe, w latach pięćdziesiątych sowiecki przywódca Nikita Chruszczow wspominał, że generał był ofiarą decyzji Stalina, który zakazał podania mu amerykańskiej penicyliny."