Zobaczenie Boga nic by nie dało ani wierzącemu, ani ateiście. Po pierwsze uzasadnione byłoby pytanie: czy to, co widzę, jest rzeczywiście Bogiem i dlaczego akurat to ma być Bogiem? Uzasadniona byłaby wątpliwość, że to, co widzimy, jest Bogiem, gdyż "bycie Bogiem" to idea istniejąca w umyśle, intelekcie, a nie jakiś konkretny obraz czy symbol.

Bóg nie jest widzialny nie dlatego, że nie chce, ale dlatego, iż doświadczenie Boga nie jest aktem zmysłów ale rozumu, intelektu. Odkrycie istnienia Boga - jest aktem intelektu, nie zmysłów. W tym sensie Bóg jest istotą duchową, a tę tutaj można poznawać i doświadczać tylko przez intelekt.

Oczekiwanie przez tzw. racjonalistów, czy ateistów, że Bóg musi, czy powinien się im objawić, aby przyjęli Jego istnienie za realne - wynika z całkowitego niezrozumienia istoty tego, o czym mówią. Zresztą, nawet gdyby jakiemuś tutejszemu ateiście Bóg w tej czy innej postaci się objawił i powiedział: oto ja, Bóg - wówczas taki ateista miałby prawo zapytać: skąd mam wiedzieć, że akurat to, co widzę, jest właśnie Bogiem? Co o tym świadczy? Jakiś konkretny kształt, kolor etc.?

Niewiara wynika właśnie u wielu tu obecnych z odrzucenia prawdziwej istoty Boga, która jest istotą duchową, intelektualną, a nie takim czy innym wyobrażeniem. Oczekują zatem tego, czego nie mogą dostać, a nie chcą zgłębić prawdziwej istoty Boga, gdyż z góry ją odrzucają... w swoim intelekcie.