Grafika:

spie.org/i(*)20Focus/v1_iss2/rhinos-920.jpg

Astroekolodzy ... istnieją!

Astronomowie pomagają ekologom zlokalizować zagrożone zwierzęta za pomocą technik fotograficznych doskonalonych przez dziesięciolecia astronomicznych polowań na gwiazdy.

Badania polegają na znajdowaniu i monitorowaniu zwierząt, aby zrozumieć czynniki niezbędne do ich ochrony
- nie jest to łatwe zadanie, gdyż zwierzęta, o których mowa, miały tysiące lat na doskonalenie swojego kamuflażu.

Od dziesięcioleci astronomowie używają kamer na podczerwień do badania narodzin gwiazd i układów planetarnych.
Udoskonalili techniki usuwania szumu tła i artefaktów obrazu, a także opracowali systemy automatycznej identyfikacji źródeł.

W astronomii w podczerwieni teleskopy są zwykle wyposażone w kamery CCD o wysokiej rozdzielczości chłodzone w celu zmniejszenia szumów wewnętrznych.
Do celów ochrony naukowcy muszą zamiast tego używać mikrobolometrów, które są tańsze i wystarczająco lekkie, aby latać dronem.

Piksele w mikrobolometrach mogą przenikać się nawzajem.
W rezultacie jeden punkt danych może zawierać sygnaturę cieplną zarówno orangutana, jak i drzewa, które zajmuje.
Jeśli kształt orangutana nie obejmuje wystarczającej liczby pikseli, nie można odróżnić jego prawdziwej temperatury - jest to coś znanego jako efekt rozmiaru plamki.
Astronomowie obliczyli, że aby go rozwiązać, musieliby lecieć nie wyżej niż 90 metrów nad orangutanem - wysokość tuż nad koronami drzew, z których niektóre sięgały 65 metrów.

Niższe wysokości lotu wymagane do zwalczania efektu rozmiaru plamki ograniczają obszar zasięgu dla mniejszych zwierząt.

Zamiast robić dłuższe zdjęcia, astroekolodzy zwiększają swój sygnał, wybierając czas obserwacji.
W nocy środowisko gruntowe jest najchłodniejsze, co zwiększa różnicę temperatur między obiektem a tłem.

Więcej:
spie.org/n(*)arapr-2020/astro-ecology?SSO=1

Siema
_
Wszystkie wszechświaty są wieczne