Ponieważ poprzedni wątek rozrósł się dosyć mocno, a zostały zadane pytania w szczególności przez fizyka czy uxbridge, będziemy kontynuować tutaj.

Pierwszym pytaniem było pytanie zadane przez fizyka - skoro formalizm obydwu teorii jest taki sam to w jaki sposób teoria eteru tłumaczy przestawianie zegarów w odległych galaktykach kiedy odwracamy się na pięcie (taki efekt zachodzi w STW).

Powinno być oczywiste dla kogoś kto dobrze rozumie teorię eteru, że takie przestawianie teraźniejszości w odległych galaktykach to tylko iluzja jaką serwuje nam Wszechświat, a które w gruncie rzeczy wynikają z falowego charakteru materii.

Zwolennicy STW jednak nabierają się na tę iluzję, podobnie zresztą jak dwie pozostałe wynikające z ich interpretacji transformacji Lorentza (gdzie są one trakrwane jako rzeczwista transformacja przestrzeni i czasu)

Drugą taką iluzją jest skracanie Wszechświata na kierunku naszego ruchu. Przykładowo rozpędzając się do pędkości 0,866c w kierunku galaktyki Andromedy, wegług STW odległość między Ziemią, a Andromedą ulegnie dwukrotnemu skróceniu.

Trzecią iluzję jest zwalnianie zegarów w całym wszechświecie za sprawą naszego ruchu. W poprzednim przykładzie z Andromedą, również zegary w galaktyce Andromedy będą chodzić dwa razy wolniej.

Na bazie eteru jesteśmy jednak w stanie te iluzje wyjaśnić.

STW natomiast, ponieważ pozbyła się eteru, traktuje te iluzje jak gdyby były rzeczywistością, a ponieważ nie są one możliwe w naszym euklidesowym świecie musiała dorobić do tego całkiem nową geometrię.

Zacznijmy od drugiego przykładu.
Poruszające się w eterze układy ulegają skróceniu o czynik Lorentza, ich zegary zwalaniają o czynnik Lorentza oraz ich zegary rozsynchronizuwują się o czynnik -vx (wszystko zgodnie z transformacjami Lorentza).

Ponieważ zegary w poruszającym się układzie zwalniają, a obserwator w tym układzie nie jest świadomy tego zwolnienia, wszelka próba pomiaru odległości do Andromedy przy pomocy jakiegokolwiek dwukierunkowego sygnału (np. dalmierza) wykaże, że odległość jest mniejsza dokładnie o czynnik o jaki zwolniły zegary w tym układzie.

Próba pomiaru odległości stoperem da również taki sam wynik - obserwator w poruszającym się ukłdzie z powodu wolniej tykającego stopera ulegnie iluzji, że odległość się zmiejszyła.

Nawet próba porównywania długości wywzorcowanych miarek w obydwu układach z podwodu rozsynchronizowania zegarów sprawi, że obserwator w poruszającym się układzie zostanie oszukany i ulegnie iluzji, że to miarka w układzie spoczynkowym Andromedy jest krótsza.

Wracając do pierwszego przykładu i odpowiadając na pytanie fizyka.

Iluzja przechylającej się płaszczyzny jednoczesności wynika z rozsynchroniowania się zegarów w poruszających się układach względem eteru.

Ponieważ jednak nie jesteśmy w żaden sposób wykryć tego rozsynchronizowania w naszym własnym układzie możemy odnieść wrażenie, że to nie nasze zegary się rozsynchronizowały, tylko rozsynchronizowały się zegary w całym wszechświecie, tym bardziej, że nawet wszelka próba pomiaru jednokierunkowej prędkści światła da nam iluzję stałej prędkości c. W ten sposób zmienając swoją prędkość ulagamy iluzji, że chwila emisji odbieranego przez nas światła z ogdległej galaktyki musi ulec zmianie.

I na taką iluzję nabiera się właśnie STW.

Oczywiście w STW traktowanie tej iluzji jako rzeczywistej jest niezbędne, inaczej teoria ta rozsypywałaby się w nieinercjalnych układach odniesienia. Doskonale widać to na przykładzie paradoksu bliźniąt.

Przykład - paradoks bliźniąt:

Przyjmijmy nieco zmodyfikowany (uproszczony) przykład w którym bliźniak w rakiecie nie rozpędza się tylko od początku porusza się ruchem jednostajnym względem bliźniaka na Ziemi. W momencie mijania się synchronizują swoje zegary. Następnie bliźniak porusza się połowę drogi ruchem jednostajnym, następnie gwałtownie zawraca i kolejną połowę drogi porusza się znowu ruchem jednostajnym, aż do ponownego spotkania.

Z punktu widzenia STW według bliźniaka na Ziemi to czas u bliźniaka w rakiecie płynie wolniej, dzięki czemu bliźniak w rakiecie zestarzeje się wolniej.
Jednocześnie według bliźniaka w rakiecie to czas u bliźniaka na Ziemi płynie wolniej niemal przez całą drogę podczas któego porusza się ruchem jednostajnym.
Ponieważ jednak byłaby tu sprzeczność, według bliźniaka w rakiecie, podczas zawracania zegar u bliźniaka na Ziemi musiał gwałtownie przyspieszyć, tak żeby to jednak bliźniak na Ziemi był starszy od bliźniaka w rakiecie w momencie spotkania, aby uniknąć paradoksu.

Z punktu widzenia teorii eteru nie potrzebujemy w rzeczywistości żadnego przestawiania odległych zegarów w momencie zawracania, bo wszystko jest tu klarowne i spójne logiczne.

To czas w układzie rakiety zawsze upłynie wolniej i to niezależnie od tego jaka jest prędkość Ziemi względem eteru. Nawet jeżeli po wystrzeleniu rakiety jej prędkość w eterze zwolni (albo nawet zatrzyma się) i w pierwszej połowie drogi zegar przyspieszy względem tego na Ziemi to w drodze powrotnej goniąc Ziemię z większą prędkością dylatacja zegarów w rakiecie odrobi z nawiązką to co działo się na pierwszym odcinku drogi.

Trzeba tu oczywiście zaznaczyć, że w czasie ruchu jednostajnego z powodów które poruszyłem w pierwszym wątku żaden z bliźniaków nie może dojść do porozumienia, który porusza się, a który jest w spoczynku.

Na razie tyle. Tematy, które jeszcze będę chciał poruszyć to - dlaczego eter jest elementem niezbędnym do porządnego wyjaśnienia teorii wzglęności. Skąd dokładnie biorą się transformacje Loretnza i dlaczego wyglądają właśnie tak, a nie inaczej.
Dlaczego materia poruszająca się w eterze nie może przkroczyć prędkości śiwatła, dlaczego następuje wzrost masy, dlaczego każda sferyczna fala stojąca poruszająca się z eterze z własnego punktu widzenia wygląda jakby była nieruchoma, a na poruszające wyglądają nawet te fale, które spoczywające w eterze. Skąd bierze się relatywistyczne składanie prędkości wyjaśnione całowicie klasycznie i wiele innych.