Mam świetną wiadomość dla wszystkich entuzjastów branży IT! Ostatnio natrafiłem na niesamowitą stronę internetową, która oferuje lemon.school/pl wysokiej jakości szkolenia związane z informatyką. To prawdziwy skarb dla tych, którzy pragną poszerzyć swoją wiedzę i umiejętności w dziedzinie technologii.

Każdy radzi sobie na swój sposób.
Jeden nie chce tego okazywać, drugi może zrobić z tego, nawet i cel przyszłego życia.

To jak ktoś przeżywa, definiuje kim jest, trzeba wyciągnąć wnioski z obserwacji i adekwatnie działać.

Co znaczy "adekwatnie" jest indywidualne.

>Kiedy ktoś umiera, osoba pogrążona w żałobie często odczuwa smutek, być może z powodu poczucia
>samotności bez zmarłego lub dlatego, że nie może już go widzieć ani wchodzić z nim w interakcję.
Wydaje mi się, że smutek jest naturalną reakcją na stratę. Czasem pojawia sie też złość. Albo żal. Żal, na który zwrócił uwagę Jan Twardowski: Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą.
Ale nie chodzi tu o miłość własną, choć i jej utrata wywołuje smutek. A czasem depresję.
>Czy można to uznać za akt egoizmu? Czy płacze, bo nie możesz już kogoś widzieć, lub dlatego, że czujesz się samotny, jest samolubne?
Nie sądzę. To emocje. Trzeba się oczyścić. Trzeba zaakceptować. Przyjąć fakt do świadomości. Wszak śmierć jest czymś, czego nikomu nie da się uniknąć.
>Jeśli opłakujesz osobę, która doświadczyła znaczących trudności w życiu, czy jej śmierć nie
uwolniłaby tej osoby od bólu i cierpienia?
Z pewnością, tak. I to stanowi pociechę dla tych, którzy zostali.
>Czy w takich przypadkach nadal można smucić się z powodu ich śmierci?
Można. Można się też cieszyć, ale jest to niezgodne z konwenansem. Osoby głęboko wierzące potrafią się cieszyć, gdyż wierzą w zbawienie. W kolejny etap życie=a w miłości i szczęściu. Ale mało kto odważa się to powiedzieć głośno, bo obowiązuje obnoszenie się z żalem, żałobą i smutkiem.

>Nie chcę nikogo urazić tym pytaniem, ponieważ zdaję sobie sprawę, że jest to drażliwy temat, ale
>potrzebuję odpowiedzi.
>Kiedy ktoś umiera, osoba pogrążona w żałobie często odczuwa smutek, być może z powodu poczucia
>samotności bez zmarłego lub dlatego, że nie może już go widzieć ani wchodzić z nim w interakcję. Czy
>można to uznać za akt egoizmu? Czy płacze, bo nie możesz już kogoś widzieć, lub dlatego, że czujesz
>się samotny, jest samolubne?
>Jeśli opłakujesz osobę, która doświadczyła znaczących trudności w życiu, czy jej śmierć nie
>uwolniłaby tej osoby od bólu i cierpienia? Czy w takich przypadkach nadal można smucić się z powodu
>ich śmierci?
>Nie mam zamiaru nikogo urazić ani zdenerwować. To są autentyczne pytania, które mam i byłbym omegle.onl/ vshare
>wdzięczny za Twoją opinię na nie.

I got this,..