Literary Reality

Zacznę moją eseistykę dukajowymi rozmyślaniami, których jest za dużo i są za obszerne, żeby nie dręczyły duszy człowieka. Dukaj przedstawia obraz epoki post-piśmiennej, podkopując tym samym podwaliny mojego świata, dlatego też boję się iść dalej za nim, przeraża mnie to, że nie wytrzymam i pogrążę się we własnym "jednobycie". Żyjemy teraz w czasach Virtual Reality, gdzie zanika powoli nasza podmiotowość, a sami stajemy się tylko działaniem. Tworzymy rzeczywistość wirtualną, trochę tak, jak ja tworzę rzeczywistość literacką. Zadałam sobie, więc pytanie, czy w takim razie nie ma żadnej różnicy w tym, czy tworzę światy w grze komputerowej, czy poprzez kreację literacką? Czy cała moja koncepcja autokreacjonizmu, poprzez ciągłe reaktualizowanie samego siebie za pomocą filozofii, jest też przysłanianiem własnego JA i odwracaniem uwagi od samego siebie, dokładnie tak jak to ma miejsce w przypadku "gamingu"? W takim układzie, VR (Virtual Reality) nie różni się niczym od LR (Literary Reality), które tworzę subiektywnie poprzez literaturę.
A może jest zupełnie odwrotnie? Ja nie zasłaniam rzeczywistości, ale właśnie ją odsłaniam. Autokreacja poprzez literaturę jest prawdziwsza a JA staję się tutaj poetą, który odkrywa wydobywając piękno. A zatem nawiązując do Jacka Dukaja, który nawiązuje do Heideggera, który to z kolei nawiązuje do samego Platona, na którym to zawsze wszystko się kończy i ponownie zaczyna, tworzenie i sztuka (τέχνη traci swoją funkcję czysto mimetyczną i staje się odkrywaniem (ποίησις.
W takim układzie odpodmiotowienie w epoce post-piśmiennej może być tylko pozorne. Może cyfryzacja tylko ułatwia nam wejście w zmienność i właśnie wielopodmiotowość naszego JA. Za pomocą kolejnych interfaców i avatarów, tworzymy coraz to nowe oblicza naszej tożsamości, która może w ten sposób wypiętrzać się i nawarstwiać, ale nie będziemy tu mówić o procesie jej zanikania. W konsekwencji w moim zestawieniu VR z LR, mogłabym analogicznie wysnuć tezę o nakładaniu się tożsamości oraz światów równoległych, które w żadnym wypadku nie zasłaniają poczucia świadomego JA.
Następnym ekwiwalentem, który znalazłam w zestawieniu VR i LR, jest zastosowanie w technologi Augmented Reality (Rozszerzonej Rzeczywistości), łączącej świat rzeczywisty z wygenerowanym komputerowo. Czytanie dla mnie, jest właśnie takim rozszerzaniem, ja też zakładam półprzezroczyste okulary, poprzez które mogę widzieć nie tylko wersję wyjściową rzeczywistości α, ale też nałożone wersje β, γ, δ i tak aż po samą nieskończoność ∞. Widzę mój pusty pokój, ale jednocześnie wypełniony jest on całą moją kreacją światów równoległych. Może w nim przebywać niezliczona ilość wymyślonych postaci, nachodzących się myśli, sprzecznych idei i uczuć. Nic nie jest puste, jeśli jedyną prawdą, jaką wyznaje jest prawo ∞. Mogę zakładać nieskończenie wiele okularów, mogę je nosić jednocześnie, zmieniać w nich soczewki i różnorodnie konfigurować. Wzrok to tylko narzędzie, za pomocą którego postrzegamy świat, ale jakże zawodne, kiedy wspomnimy tezę Kanta, o niemożliwości poznania rzeczy samej w sobie. Możemy zadowolić się tylko fenomenami empirycznego poznania, ale tego jaka jest rzeczywistość nie zrozumiemy nigdy. Jaka więc będzie różnica, czy założę te okulary rozszerzonej rzeczywistości, czy pozostanę w biernym kontemplowaniu jednego tylko przejawu nieskończoności wszechświata? Rozszerzając kąt patrzenia poprzez literaturę, przynajmniej mam świadomość tego oszustwa i zdaję sobie pełniej sprawę z płaskości naszego widzenia.
Dukaj prognozuje, że już niedługo technologia rozwinie się do tego stopnia, że człowiek nie będzie zmuszony w ogóle procować, a co za tym idzie, stworzy się coraz większa luka na nicnierobienie czyli czas wolny, który "poturbuje" człowieka psychicznie. Co robić z nadwyżką czasu, czym się zająć jeśli wszystko jest dane, zanim o tym pomyślę? Dukaj zakłada, że wirtualnie wszystkie nasze nadzieje i marzenia ziszczą się zanim w ogóle ich zapragniemy. Człowiek przestanie marzyć i mieć nadzieję na cokolwiek. Ale jak można przedstawić człowieka bez marzeń, skoro w rzeczywistości jesteśmy tak stłamszeni i zamknięci w mikroskopijnym ułamku materii, że pozostaje nam tylko marzyć i właśnie, według dukajowej terminologii ,"nadziejować", na to, że uda nam się kiedyś przekroczyć granicę nieosiągalnego? Powiedzmy, że taki właśnie nieziszczalny i niezniszczalny zarazem cel sobie wyznaczyłam. Może będę więc wśród nielicznych, których fenomen post-globalizacji i nad-cyfryzacji nie dotknie.