>>>>>>Nie odróżniasz sądów i zdań.
>>>>>A co daje Ci prawo tak twierdzić, skoro o sądach nie wspomniałam?
>>>>Właśnie to, że nie wspomniałaś.
>>>W takim razie nieodróżniania czego i czego dowodzi to, że nie wspomniałeś, iż dwa a dwa to cztery?
>> Gdybym rozmawiał o podstawowych własnościach liczby dwa i nie wspomniał, że
>No i podobnie ja nie rozmawiałam o sądach.

Ale oczywiście wiedziałaś, że jest coś takiego jak sąd różny od zdania-egzemplarza?

>>zamierzasz przeczyć istnieniu sądów[...]?
>Zamierzam skupić się na meritum sporu.

Skupić i nie przeczyć ich istnieniu?

>>No i podobnie ja nie rozmawiałam o sądach.
> Ale oczywiście wiedziałaś, że jest coś takiego jak...
Nieważne co wiedziałam, ustalamy kto ma rację.

>>>zamierzasz przeczyć istnieniu sądów[...]?
>>Zamierzam skupić się na meritum sporu.
> Skupić i nie przeczyć ich istnieniu?
Tylko skupić.

Dlatego przypominam, że spieramy się o
tę wypowiedź.

Względnie o tę:
"Okrągłemu w jego wnioskach o tyle chodzi o wspólnotę ludzką, że jest ona tych wniosków adresatem i domniemanym beneficjentem; chodzi bowiem o dobro tzw ogółu, a może nawet szerzej - ludzkości. Ale w żadnym miejscu nie chodzi u niego o tę konkretną ludzką wspólnotę, która chłopca porzuciła, ona bowiem pozostaje poza rozważaniem, którego istotą są skutki zdziczenia dziecka, a w badaniu skutków na wnikanie w przyczyny miejsca nie ma."

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>>No i podobnie ja nie rozmawiałam o sądach.
>> Ale oczywiście wiedziałaś, że jest coś takiego jak...
>Nieważne co wiedziałam, ustalamy kto ma rację.

Dobrze, ale wiedziałaś, czy nie?

>>>>zamierzasz przeczyć istnieniu sądów[...]?
>>>Zamierzam skupić się na meritum sporu.
>> Skupić i nie przeczyć ich istnieniu?
>Tylko skupić.

Czyli nie uznajesz tego, o czym powiedziałem wyżej odnośnie zdań-egzemplarzy, typów i sądów? Jeżeli nie uznajesz, to dlaczego nie? Z jakiego powodu?

Możesz zresztą to, co mówię, sprawdzić sama, jest np. książka Jerzego Pelca "Wstęp do semiotyki", którą można przy tej okazji przypomnieć.

Co do tego, o co chodzi kol. okrągłemu, niech on sam się wypowie. Ja już zinterpretowałem jego wypowiedź i skrytykowałem ją. To, co ludzkie, dostajemy od właściwie działającej ludzkiej wspólnoty, nie od wspólnoty ludzkiej jako takiej. Ów nieszczęsny człowiek nie dostał cech ludzkich od samych ludzi, którzy z premedytacją trzymali go ze zwierzętami. Nie miałby cech ludzkich nawet wtedy, gdyby nie był trzymany ze zwierzętami (tylko w samotności).

Istnieje podobna historia 13-letniej dziewczyny o imieniu Genie, przez całe życie trzymanej przez ojca w pokoju. Można by powiedzieć (za Nałkowską): człowiek człowiekowi zgotował ten los. Chyba nie ma większego znaczenia, czy chłopiec szczeka czy dziewczyna nie mówi. Tak czy owak są oni pozbawieni (przez ludzi!) cech ludzkich.

Jednym słowem, istnienie ludzkiej wspólnoty jest warunkiem koniecznym, ale nie warunkiem wystarczającym tego, że pewna istota fizycznie wyglądająca jak człowiek będzie mieć cechy ludzkie. Nie ma więc uzasadnienia opiewanie "komuny" jako takiej, tylko opiewanie dobrej komuny. Z rozważań kol. okrągłego wynika więc, że dobra komuna jest dobra, a nie, że komuna jest dobra. I z tego, że ten wniosek wypływa, czyniłem mu zarzut. Nie zarzucam mu fałszu, zarzucam mu triuzm. Należałoby bowiem w dyskusji zdobywać się na mniej oczywiste twierdzenia jak to, że dobra komuna jest doba (albo że np. gospodarka powinna być gospodarna - jak to miał stwierdzić Breżniew).

>>Nieważne co wiedziałam, ustalamy kto ma rację.
> Dobrze, ale wiedziałaś, czy nie?
Pisząc "dobrze" uznajesz nieważność kwestii, bądźże więc konsekwentny i nie nalegaj na wyjaśnenia.

>Czyli nie uznajesz tego, o czym powiedziałem wyżej odnośnie zdań-egzemplarzy, typów i sądów? Jeżeli nie uznajesz, to dlaczego nie? Z jakiego powodu?
Załóż sobie, jak już to niedawno czyniłeś, że dla wyprowadzenia Cię z równowagi, a dla podkreślenia domniemanej daremności moich wysiłków - zignoruj.

>jest np. książka Jerzego Pelca "Wstęp do semiotyki", którą można przy tej okazji przypomnieć.
Dziękuję.

> Co do tego, o co chodzi kol. okrągłemu, niech on sam się wypowie. Ja już zinterpretowałem jego wypowiedź i skrytykowałem ją.
A ja tej krytyce odmówiłam słuszności.

>[o co chodzi kol. okrągłemu] To, co ludzkie, dostajemy od właściwie działającej ludzkiej wspólnoty, nie od wspólnoty ludzkiej jako takiej.
Ponieważ okrągły sięgnął po przykład chłopca, który dzięki psom szczekał, oraz w swoim komentarzu przytoczył szczekanie jako nabytą od wspólnoty cechę, należy raczej uznać, że chodziło mu o udowodnienie, iż "uczestnik wspólnoty przyjmuje jej cechy", a nie, że wnikał w zagadnienia etyczne.

> Ów nieszczęsny człowiek nie dostał cech ludzkich od samych ludzi, którzy z premedytacją trzymali go ze zwierzętami. Nie miałby cech ludzkich nawet wtedy, gdyby nie był trzymany ze zwierzętami (tylko w samotności).
To Twoje domniemanie, przedstawiony przypadek go nie dowodzi.

> Istnieje podobna historia 13-letniej dziewczyny o imieniu Genie, przez całe życie trzymanej przez ojca w pokoju. Można by powiedzieć (za Nałkowską): człowiek człowiekowi zgotował ten los. Chyba nie ma większego znaczenia, czy chłopiec szczeka czy dziewczyna nie mówi. Tak czy owak są oni pozbawieni (przez ludzi!) cech ludzkich.
Idąc torem tego rozumowania, to Ciebie ktoś przetrzymywał z dala od rozumianych jako istoty stosujące logikę ludzi, czyli i Ciebie da się zaliczyć do pozbawionych ludzkich cech.

Różnice jednak są.

Przedstawiony przez okrągłego Taj ma dwie cechy: pierwsza, że szczeka, a druga, że nie mówi; przyczyną szczekania jest przebywanie z psami, a przyczyną niemówienia jest nieprzebywanie z ludźmi. I w tym sterylnym przykładzie na wnikanie w przyczyny znalezienia się poza wspólnotą ludzi i przyczyny znalezienia się we wspólnocie z psami miejsca nie ma.

Analogia z Genie jest tylko ta, że podobnie jak Taj znalazła się poza wspólnotą ludzi, co skutkuje niemówieniem, dalej jest odmienność, bo dziewczynka nie przebywała w żadnej wspólnocie, wskutek czego nie kontaktowała się za pomocą wydawanych dźwięków.

To prawda, że w obu przypadkach zachodziło sprawstwo leżące po stronie ludzi, którzy wychowania zaniechali, ale po pierwsze bez dokładnej analizy nie możemy tu przesądzać o niczyjej winie, a po drugie, dla zaistniałych skutków żadnego sprawstwa być nie musiało, mógł zaistnieć np. nieszczęśliwy wypadek. Czyli analizować możemy tylko zachowania dzieci.

Dlatego wnioski z przedstawionego przez okrągłego (I Twojego też) przypadku mogą być zaleceniem etycznym typu "dbajcie o wspólnotę", ale nie mogą dotyczyć przyczyn zdziczenia (obu zdziczeń).

>Jednym słowem, istnienie ludzkiej wspólnoty jest warunkiem koniecznym, ale nie warunkiem wystarczającym tego, że pewna istota fizycznie wyglądająca jak człowiek będzie mieć cechy ludzkie.
I właśnie ten wniosek jest dla przedstawionego przez okrągłego przykładu bezpodstawny.

> Nie ma więc uzasadnienia opiewanie...
Rozwijanie chybionego wniosku też go nie ma.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>A ja tej krytyce odmówiłam słuszności.

Tak, ale bez słuszności. Albo: bez wykazania słuszności, co w sumie na jedno wychodzi.

>Ponieważ okrągły sięgnął po przykład chłopca, który dzięki psom szczekał, oraz w swoim komentarzu przytoczył szczekanie jako nabytą od wspólnoty cechę, należy raczej uznać, że chodziło mu o udowodnienie, iż "uczestnik wspólnoty przyjmuje jej cechy", a nie, że wnikał w zagadnienia etyczne.

Niech się wypowie kol. okrągły.

>> Ów nieszczęsny człowiek nie dostał cech ludzkich od samych ludzi, którzy z premedytacją trzymali go ze zwierzętami. Nie miałby cech ludzkich nawet wtedy, gdyby nie był trzymany ze zwierzętami (tylko w samotności).
>To Twoje domniemanie, przedstawiony przypadek go nie dowodzi.

Zgoda, to komentarz mojego autorstwa, zapowiedź tego, co poniżej (już nie mojego autorstwa).

>> Istnieje podobna historia 13-letniej dziewczyny o imieniu Genie, przez całe życie trzymanej przez ojca w pokoju. Można by powiedzieć (za Nałkowską): człowiek człowiekowi zgotował ten los. Chyba nie ma większego znaczenia, czy chłopiec szczeka czy dziewczyna nie mówi. Tak czy owak są oni pozbawieni (przez ludzi!) cech ludzkich.
>Idąc torem tego rozumowania, to Ciebie ktoś przetrzymywał z dala od rozumianych jako istoty stosujące logikę ludzi, czyli i Ciebie da się zaliczyć do pozbawionych ludzkich cech.
>Różnice jednak są.

Nie jestem pewien, czy idziesz torem tego rozumowania.

>Przedstawiony przez okrągłego Taj ma dwie cechy: pierwsza, że szczeka, a druga, że nie mówi; przyczyną szczekania jest przebywanie z psami, a przyczyną niemówienia jest nieprzebywanie z ludźmi. I w tym sterylnym przykładzie na wnikanie w przyczyny znalezienia się poza wspólnotą ludzi i przyczyny znalezienia się we wspólnocie z psami miejsca nie ma.

Niech kol. okrągły odpowie, gdyż mowa nie tyle (nie tylko) o przykładzie, jak o tym, co on chce przez ten przykład pokazać.

>Analogia z Genie jest tylko ta, że podobnie jak Taj znalazła się poza wspólnotą ludzi, co skutkuje niemówieniem, dalej jest odmienność, bo dziewczynka nie przebywała w żadnej wspólnocie, wskutek czego nie kontaktowała się za pomocą wydawanych dźwięków.

Przebywała we wspólnocie, gdyż ojciec przynosił jej jedzenie. Żyła w rodzinie, jak można by powiedzieć "dysfunkcyjnej".

Twój błąd polega na twierdzeniu, że obydwie te istoty przebywały poza wspólnotą ludzi. Obydwie żyły we wspólnocie i zarazem w izolacji od niej. Nie ma w tym sprzeczności. Jeżeli umieszczę pieniądze w sejfie (do którego sporadycznie zaglądam), a sejf jest w domu, to pieniądze są w domu pomimo że nie można nimi swobodnie dysponować i nie mają styczności z innymi elementami domu. Nikt chyba nie powie, że "pieniędzy nie ma w domu, bo są w sejfie".

>To prawda, że w obu przypadkach zachodziło sprawstwo leżące po stronie ludzi, którzy wychowania zaniechali, ale po pierwsze bez dokładnej analizy nie możemy tu przesądzać o niczyjej winie, a po drugie, dla zaistniałych skutków żadnego sprawstwa być nie musiało, mógł zaistnieć np. nieszczęśliwy wypadek.

Sama sobie przeczysz. Poza tym w omawianych przykładach nie chodzi o nieszczęśliwy wypadek, polegający np. na zgubieniu się dziecka w lesie (dżungli) i jego poźniejszym życiu w stanie dzikości. Nie wiem, jaki "nieszczęśliwy wypadek" sprawił, że ojciec zamknął tę dziewczynę w pokoju i przez to (że zaszedł nieszczęśliwy wypadek) on sam nie ponosi odpowiedzialności. Zamknął ją na 13 lat przez przypadek? A może kwestionujesz ustalenia śledczych, które mówią, że to on ją zamknął - na jakiej podstawie?

>Dlatego wnioski z przedstawionego przez okrągłego (I Twojego też) przypadku mogą być zaleceniem etycznym typu "dbajcie o wspólnotę"...

To jest, wydaje mi się, moja teza, tylko wyrażona innymi słowami. Wspólnota nie jest z definicji dobra, trzeba więc o nia dbać (aby była dobra). Natomiast dobra wspólnota jest dobra z definicji.

>>Ponieważ okrągły sięgnął po przykład chłopca, który dzięki psom szczekał, oraz w swoim komentarzu przytoczył szczekanie jako nabytą od wspólnoty cechę, należy raczej uznać, że chodziło mu o udowodnienie, iż "uczestnik wspólnoty przyjmuje jej cechy", a nie, że wnikał w zagadnienia etyczne.
> Niech się wypowie kol. okrągły.
Jest w omawianej kwestii niezależna od czyjegokolwiek wypowiedzenia się w temacie racja i to tej niezależnej racji w naszym sporze dociekamy. Samego autora zaneguję, jeśli zauważę błąd w jego interpretacji jego własnej treści. Bo między nami idzie o sens twierdzeń, a nie o intencje twierdzących.

>>> Ów nieszczęsny człowiek nie dostał cech ludzkich od samych ludzi, którzy z premedytacją trzymali go ze zwierzętami.
Jak każdy dostał ich sporo z materiałem genetycznym, więc to uogólnienie jest na wyrost.

>Nie miałby cech ludzkich nawet wtedy, gdyby nie był trzymany ze zwierzętami (tylko w samotności).
Miałby, człowiek zawsze ma ludzkie cechy, bo takie są w genach i nikt nikomu ich nie odbierze.

>>>Chyba nie ma większego znaczenia, czy chłopiec szczeka czy dziewczyna nie mówi. Tak czy owak są oni pozbawieni (przez ludzi!) cech ludzkich.
>>Idąc torem tego rozumowania, to Ciebie ktoś przetrzymywał z dala od rozumianych jako istoty stosujące logikę ludzi, czyli i Ciebie da się zaliczyć do pozbawionych ludzkich cech.
> Nie jestem pewien, czy idziesz torem tego rozumowania.
Zatem przedstawiam ów tor: w wytłuszczonym tekście chodziło Ci zapewne o analogię sprowadzającą oba przypadki do afazji, ale się zagalopowałeś i u Ciebie owym wspólnym mianownikiem zostały 'cechy ludzkie', czyli posunąłeś się do wniosku, na który nie pozwala inna właściwa człowiekowi cecha, mianowicie logika, więc zasugerowałam, że i Tobie brak ludzkich cech. Ale wyluzuj.

>>Przedstawiony przez okrągłego Taj ma dwie cechy: pierwsza, że szczeka, a druga, że nie mówi; przyczyną szczekania jest przebywanie z psami, a przyczyną niemówienia jest nieprzebywanie z ludźmi. I w tym sterylnym przykładzie na wnikanie w przyczyny znalezienia się poza wspólnotą ludzi i przyczyny znalezienia się we wspólnocie z psami miejsca nie ma.
> Niech kol. okrągły odpowie, gdyż mowa nie tyle (nie tylko) o przykładzie, jak o tym, co on chce przez ten przykład pokazać.
Nie chodzi o jego intencje, lecz o to, co konkretny przykład pokazać może, a czego pokazać nie jest w stanie pokazać, co spektrum możliwości może korzystnie zawęzić. Ja takiej operacji dokonałam i dzięki niej Twoje spekulacje okazały się wadliwe.

>>Analogia z Genie jest tylko ta, że podobnie jak Taj znalazła się poza wspólnotą ludzi, co skutkuje niemówieniem, dalej jest odmienność, bo dziewczynka nie przebywała w żadnej wspólnocie, wskutek czego nie kontaktowała się za pomocą wydawanych dźwięków.
> Przebywała we wspólnocie, gdyż ojciec przynosił jej jedzenie. Żyła w rodzinie, jak można by powiedzieć "dysfunkcyjnej".
W istocie to każdy człowiek żyje w dysfunkcyjnej rodzinie, jako że nie ma oficjalnego wzorca. Z tego powodu Twój przykład jest mało klarowny, okrągłego dużo lepszy, a optymalny byłby Victor z Aveyron, bo w jego przypadku etyczne spekulacje, do których jesteś taki skłonny nie mają adresata.

> Twój błąd polega na twierdzeniu, że obydwie te istoty przebywały poza wspólnotą ludzi. Obydwie żyły we wspólnocie i zarazem w izolacji od niej. Nie ma w tym sprzeczności. Jeżeli umieszczę pieniądze w sejfie (do którego sporadycznie zaglądam), a sejf jest w domu, to pieniądze są w domu pomimo że nie można nimi swobodnie dysponować i nie mają styczności z innymi elementami domu. Nikt chyba nie powie, że "pieniędzy nie ma w domu, bo są w sejfie".
Wspólnota społeczna nie sprowadza się do terytorium, ryba w akwarium nie jest członkiem wspólnoty rodzinnej i nie jesteś w kontakcie z prusakiem, gdziekolwiek byś go u siebie nie nakrył.

>>To prawda, że w obu przypadkach zachodziło sprawstwo leżące po stronie ludzi, którzy wychowania zaniechali, ale po pierwsze bez dokładnej analizy nie możemy tu przesądzać o niczyjej winie, a po drugie, dla zaistniałych skutków żadnego sprawstwa być nie musiało, mógł zaistnieć np. nieszczęśliwy wypadek.
> Sama sobie przeczysz.
Dawaj tę sprzeczność.

>Poza tym w omawianych przykładach nie chodzi o nieszczęśliwy wypadek, polegający np. na zgubieniu się dziecka w lesie (dżungli) i jego poźniejszym życiu w stanie dzikości.
O szczęśliwy też nie, bo w ogóle nie chodzi o przyczynę, lecz o skutki w postaci niemówienia i szczekania.

>Nie wiem, jaki "nieszczęśliwy wypadek" sprawił, że ojciec zamknął tę dziewczynę w pokoju
Niewiedzą nic do tematu nie wniesiesz.

>>Dlatego wnioski z przedstawionego przez okrągłego (I Twojego też) przypadku mogą być zaleceniem etycznym typu "dbajcie o wspólnotę"...
> To jest, wydaje mi się, moja teza, tylko wyrażona innymi słowami.
Takie treści sam Autor wątku zawarł w postcie inicjującym, więc Ameryki nie odkryłeś.

>Wspólnota nie jest z definicji dobra
Skoro zły jest jej brak, a widzimy, że tak jest, to jest dobra.
Choć oczywiście wspólnota zwykle idealną nie jest, jak wszystko.
Ale właśnie dlatego należy o nią dbać; tę troskę postuluje Autor.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>Jest w omawianej kwestii niezależna od czyjegokolwiek wypowiedzenia się w temacie racja i to tej niezależnej racji w naszym sporze dociekamy. Samego autora zaneguję, jeśli zauważę błąd w jego interpretacji jego własnej treści. Bo między nami idzie o sens twierdzeń, a nie o intencje twierdzących.

Przecież sens twierdzeń zależy po części od intencji twierdzących. Inaczej np. nie istniałyby spory na temat sprawiedliwości, tylko wystarczyłoby sięgnąć do słownika. Np. co innego za "użyteczne" bedzie rozumieć hedonista, co innego asceta. Dla drugiego użyteczna będzie samotnia, dla pierwszego nie.

>Miałby, człowiek zawsze ma ludzkie cechy, bo takie są w genach i nikt nikomu ich nie odbierze.

Czyli ludzka cecha = ta, która jest w genach. Jeżeli tak, to np. mówienie po polsku nie jest ludzką cechą.

Pomijam już fakt, że poruszasz się po błędnym kole, bo żeby zidentyfikować geny w których są zakodowane ludzkie cechy musisz wiedzieć, które geny wybrać spośród niezliczonej masy genów istniejąch na świecie. Bo inaczej twierdzisz, że ludzkie chechy są zakodowane w genach ludzi (a więc istot posiadających ludzkie cechy).

>Zatem przedstawiam ów tor: w wytłuszczonym tekście chodziło Ci zapewne o analogię sprowadzającą oba przypadki do afazji...

Nie miałem zamiaru obu przypadków sprowadzać do afazji.

>Nie chodzi o jego intencje, lecz o to, co konkretny przykład pokazać może, a czego pokazać nie jest w stanie pokazać, co spektrum możliwości może korzystnie zawęzić. Ja takiej operacji dokonałam i dzięki niej Twoje spekulacje okazały się wadliwe.

Przykład niczego nie "może pokazać". Pokazuje ktoś, coś biorąc za przykład. W tym przypadku kimś próbującym coś pokazać jest (albo raczej był) kol. okrągły.

>>>Analogia z Genie jest tylko ta, że podobnie jak Taj znalazła się poza wspólnotą ludzi, co skutkuje niemówieniem, dalej jest odmienność, bo dziewczynka nie przebywała w żadnej wspólnocie, wskutek czego nie kontaktowała się za pomocą wydawanych dźwięków.
>> Przebywała we wspólnocie, gdyż ojciec przynosił jej jedzenie. Żyła w rodzinie, jak można by powiedzieć "dysfunkcyjnej".
>W istocie to każdy człowiek żyje w dysfunkcyjnej rodzinie, jako że nie ma oficjalnego wzorca. Z tego powodu Twój przykład jest mało klarowny, okrągłego dużo lepszy, a optymalny byłby Victor z Aveyron, bo w jego przypadku etyczne spekulacje, do których jesteś taki skłonny nie mają adresata.

Po pierwsze nie wiem, jaki wzorzec jest dla Ciebie oficjalny (i co to w ogóle znaczy). Czym różni się wzorzec oficjalny od nieoficjalnego? Po drugie, jeżeli nie ma wzorca, nie ma też siłą rzeczy odstępstwa od wzorca. Jeżeli pojęcie rodziny funkcjonalnej jest puste, pojęcie rodziny dysfunkcjonalnej też jest puste. Na podobnej zasadzie nie może istnieć przekroczenie limitu prędkości, jeżeli nie istnieje limit prędkości. Niedorzeczne jest twierdzenie, że tam, gdzie nie istnieje limit prędkości, tam wszyscy przekraczają prędkość.

>Wspólnota społeczna nie sprowadza się do terytorium, ryba w akwarium nie jest członkiem wspólnoty rodzinnej i nie jesteś w kontakcie z prusakiem, gdziekolwiek byś go u siebie nie nakrył.

Czy kobieta i dziecko w jej łonie stanowią rodzinę (lub wspólnotę społeczną)? Z takim dzieckiem jest niewiele więcej kontaktu jak z rybą w akwarium. Z osobą w stanie demnecji jest tyle kontaktu, co z prusakiem. Czy więc choroba wyłączyła ją z rodziny?

>>idzie o sens twierdzeń, a nie o intencje twierdzących.
> Przecież sens twierdzeń zależy po części od intencji twierdzących.
A jak się twierdzącemu powiedzie, to nawet całkowicie. Tak czy owak chodzi o to, co nasz Autor napisał, bo tylko na tym mogłeś swoją krytykę oprzeć.

>>Miałby, człowiek zawsze ma ludzkie cechy, bo takie są w genach i nikt nikomu ich nie odbierze.
> Czyli ludzka cecha = ta, która jest w genach.
M.in.

>>Zatem przedstawiam ów tor: w wytłuszczonym tekście chodziło Ci zapewne o analogię sprowadzającą oba przypadki do afazji...
> Nie miałem zamiaru obu przypadków sprowadzać do afazji.
Nie napisałam, że zamierzałeś o sprowadzać oba przypadki do afazji.

>>Nie chodzi o jego intencje, lecz o to, co konkretny przykład pokazać może, a czego pokazać nie jest w stanie pokazać, co spektrum możliwości może korzystnie zawęzić. Ja takiej operacji dokonałam i dzięki niej Twoje spekulacje okazały się wadliwe.
>Przykład niczego nie "może pokazać".
Z definicji (w zn.3) wynika że może.

>>W istocie to każdy człowiek żyje w dysfunkcyjnej rodzinie, jako że nie ma oficjalnego wzorca. Z tego powodu Twój przykład jest mało klarowny, okrągłego dużo lepszy, a optymalny byłby Victor z Aveyron, bo w jego przypadku etyczne spekulacje, do których jesteś taki skłonny nie mają adresata.
> Po pierwsze nie wiem, jaki wzorzec jest dla Ciebie oficjalny (i co to w ogóle znaczy).
Oficjalny wzorzec to jest to w zn.2 o cechach takich w zn.2.

>jeżeli nie ma wzorca, nie ma też siłą rzeczy odstępstwa od wzorca. Jeżeli pojęcie rodziny funkcjonalnej jest puste, pojęcie rodziny dysfunkcjonalnej też jest puste.
Tyle, że terminu 'rodzina dysfunkcyjna' sam tutaj użyłeś, eraz go zwalczasz?

>>Wspólnota społeczna nie sprowadza się do terytorium, ryba w akwarium nie jest członkiem wspólnoty rodzinnej i nie jesteś w kontakcie z prusakiem, gdziekolwiek byś go u siebie nie nakrył.

> Czy kobieta i dziecko w jej łonie stanowią rodzinę (lub wspólnotę społeczną)?
Nie. Rodzina to grupa osób.

>Z osobą w stanie demnecji jest tyle kontaktu, co z prusakiem. Czy więc choroba wyłączyła ją z rodziny?
Z kontaktów ją wyłączyła.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>>Miałby, człowiek zawsze ma ludzkie cechy, bo takie są w genach i nikt nikomu ich nie odbierze.
>> Czyli ludzka cecha = ta, która jest w genach.
>M.in.

Co "m. in."?

>>>Zatem przedstawiam ów tor: w wytłuszczonym tekście chodziło Ci zapewne o analogię sprowadzającą oba przypadki do afazji...
>> Nie miałem zamiaru obu przypadków sprowadzać do afazji.
>Nie napisałam, że zamierzałeś o sprowadzać oba przypadki do afazji.

Przecież napisałaś tak powyżej.

>>>Nie chodzi o jego intencje, lecz o to, co konkretny przykład pokazać może, a czego pokazać nie jest w stanie pokazać, co spektrum możliwości może korzystnie zawęzić. Ja takiej operacji dokonałam i dzięki niej Twoje spekulacje okazały się wadliwe.
>>Przykład niczego nie "może pokazać".
>Z definicji (w zn.3) wynika że może.

"Mogący służyć za ilustrację" a więc mogący służący komuś za ilustrację - tak jak mówię.

>Oficjalny wzorzec to jest to w zn.2 o cechach takich w zn.2.

A nieoficjalny? Możesz podać przykład wzorca nieoficjalnego?

>>jeżeli nie ma wzorca, nie ma też siłą rzeczy odstępstwa od wzorca. Jeżeli pojęcie rodziny funkcjonalnej jest puste, pojęcie rodziny dysfunkcjonalnej też jest puste.
>Tyle, że terminu 'rodzina dysfunkcyjna' sam tutaj użyłeś, eraz go zwalczasz?

Nie zwalczam, tylko pokazuję, że byłby bez sensu, gdyby bez sensu było pojęcie rodziny funkcjonalnej, tak jak Ty twierdzisz.

>> Czy kobieta i dziecko w jej łonie stanowią rodzinę (lub wspólnotę społeczną)?
>Nie. Rodzina to grupa osób.

Dlaczego kobieta z dzieckiem w swym łonie nie jest grupą osób?

>>Z osobą w stanie demnecji jest tyle kontaktu, co z prusakiem. Czy więc choroba wyłączyła ją z rodziny?
>Z kontaktów ją wyłączyła.

Pytam, czy wyłączyła z rodziny.

>>>>Miałby, człowiek zawsze ma ludzkie cechy, bo takie są w genach i nikt nikomu ich nie odbierze.
>>> Czyli ludzka cecha = ta, która jest w genach.
>>M.in.
> Co "m. in."?
To, co przedstawiłeś jako swoją interpretację mojego twierdzenia, że "człowiek zawsze ma ludzkie cechy, bo takie są w genach".

>>>>Zatem przedstawiam ów tor: w wytłuszczonym tekście chodziło Ci zapewne o analogię sprowadzającą oba przypadki do afazji...
>>> Nie miałem zamiaru obu przypadków sprowadzać do afazji.
>>Nie napisałam, że zamierzałeś o sprowadzać oba przypadki do afazji.
> Przecież napisałaś tak powyżej.
W odniesieniu do Ciebie dokonałam przypuszczenia dotyczącego przedstawionej tu analogii.
Ale może nie miałeś zamiaru przedstawiać analogii?

>>>Przykład niczego nie "może pokazać".
>>Z definicji (w zn.3) wynika że może.
>"Mogący służyć za ilustrację" a więc mogący służący komuś za ilustrację - tak jak mówię.
Analogicznie "przykład który może pokazać" jest "przykładem który może komuś pokazać".

>>Oficjalny wzorzec to jest to w zn.2 o cechach takich w zn.2.
>A nieoficjalny? Możesz podać przykład wzorca nieoficjalnego?
To, co 'mówi ulica', lub jak kto woli 'jedna baba drugiej babie'.

>>>jeżeli nie ma wzorca, nie ma też siłą rzeczy odstępstwa od wzorca. Jeżeli pojęcie rodziny funkcjonalnej jest puste, pojęcie rodziny dysfunkcjonalnej też jest puste.
Skoro nic się nie da zrobić, trudno, wyłączmy to pojęcie z naszych rozważań.

>>Tyle, że terminu 'rodzina dysfunkcyjna' sam tutaj użyłeś, eraz go zwalczasz?
> Nie zwalczam, tylko pokazuję, że byłby bez sensu, gdyby bez sensu było pojęcie rodziny funkcjonalnej, tak jak Ty twierdzisz.
Zatem podtrzymuję swoje twierdzenie obalające sens Twojego.

>>> Czy kobieta i dziecko w jej łonie stanowią rodzinę (lub wspólnotę społeczną)?
>>Nie. Rodzina to grupa osób.
> Dlaczego kobieta z dzieckiem w swym łonie nie jest grupą osób?
Bo nie urodziła, gapa jedna.
Jak chce mieć rodzinę bez chłopa, to musi sobie urodzić jakiegoś dzieciaka.

>>>Z osobą w stanie demnecji jest tyle kontaktu, co z prusakiem. Czy więc choroba wyłączyła ją z rodziny?
>>Z kontaktów ją wyłączyła.
>Pytam, czy wyłączyła z rodziny.
Formalnie?

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>>>>Miałby, człowiek zawsze ma ludzkie cechy, bo takie są w genach i nikt nikomu ich nie odbierze.
>>>> Czyli ludzka cecha = ta, która jest w genach.
>>>M.in.
>> Co "m. in."?

Czy więc uważsz, że 1) mówienie po polsku jest cechą ludzką, 2) czy jest ono zapisane w genach i "nikt nikomu jej nie odbierze"?

>W odniesieniu do Ciebie dokonałam przypuszczenia dotyczącego przedstawionej tu analogii.
>Ale może nie miałeś zamiaru przedstawiać analogii?

Nie miałem zamiaru.

>>>>Przykład niczego nie "może pokazać".
>>>Z definicji (w zn.3) wynika że może.
>>"Mogący służyć za ilustrację" a więc mogący służący komuś za ilustrację - tak jak mówię.
>Analogicznie "przykład który może pokazać" jest "przykładem który może komuś pokazać".

Wskaż więc przykład "który może pokazać" i który przez to jest przykładem "który może komuś pokazać".

>>A nieoficjalny? Możesz podać przykład wzorca nieoficjalnego?
>To, co 'mówi ulica', lub jak kto woli 'jedna baba drugiej babie'.

Na jakiej podstawie nazywasz to "wzorcem nieoficjalnym"? Skad przypuszczenie, że to, co mówi ulica, jest "wzorcem nieoficjalnym"?

Czy istnieje jakiś nieoficjalny wzorzec rodziny funkcjonalnej, uznwany np. przez psychologów rodzinnych i terapeutów rodzinnych? Jeżeli istnieje, to czy 1) możesz podać jego przykład, 2) czy warto taki wzorzec brać pod uwagę w dyskusji pomimo że nie jest wzorcem oficjalnym?


>>>>jeżeli nie ma wzorca, nie ma też siłą rzeczy odstępstwa od wzorca. Jeżeli pojęcie rodziny funkcjonalnej jest puste, pojęcie rodziny dysfunkcjonalnej też jest puste.
>Skoro nic się nie da zrobić, trudno, wyłączmy to pojęcie z naszych rozważań.

To Ty je wyłączasz ze swoich rozważań i o tym właśnie mówiłem.

>>>Tyle, że terminu 'rodzina dysfunkcyjna' sam tutaj użyłeś, eraz go zwalczasz?
>> Nie zwalczam, tylko pokazuję, że byłby bez sensu, gdyby bez sensu było pojęcie rodziny funkcjonalnej, tak jak Ty twierdzisz.
>Zatem podtrzymuję swoje twierdzenie obalające sens Twojego.

Czyli uważasz także, że tam, gdzie nie ma limitu prędkości, tam wszyscy przekraczają limit prędkości? Jeżeli tak nie sądzisz, to dlaczego sądzisz mimo to, że tam, gdzie nie ma rodziny fukcjonalnej, tam wszystkie rodziny są dysfunkcjonalne? Czym różnią się te dwa przypadki, że uznajesz drugi, ale odrzucasz pierwszy (jeżeli odrzucasz)?

>>>> Czy kobieta i dziecko w jej łonie stanowią rodzinę (lub wspólnotę społeczną)?
>>>Nie. Rodzina to grupa osób.
>> Dlaczego kobieta z dzieckiem w swym łonie nie jest grupą osób?
>Bo nie urodziła, gapa jedna.

Kto orzekł, że dopiero urodzone dziecko należy do grupy, jaką jest rodzina?

>Jak chce mieć rodzinę bez chłopa, to musi sobie urodzić jakiegoś dzieciaka.
>>>>Z osobą w stanie demnecji jest tyle kontaktu, co z prusakiem. Czy więc choroba wyłączyła ją z rodziny?
>>>Z kontaktów ją wyłączyła.
>>Pytam, czy wyłączyła z rodziny.
>Formalnie?

Czy zgodnie ze znaczeniem słowa "rodzina" albo "wspólnota rodzinna" osoba w stanie demencji, z którą nie można się skontaktować, jest członkiem rodziny, czy nie?

>>> Co "m. in."?
>>To, co przedstawiłeś jako swoją interpretację mojego twierdzenia, że "człowiek zawsze ma ludzkie cechy, bo takie są w genach".
> Czy więc uważsz, że 1) mówienie po polsku jest cechą ludzką, 2) czy jest ono zapisane w genach i "nikt nikomu jej nie odbierze"?
Pytanie jest bez związku z moją wypowiedzią (nawet ją pominąłeś, ale przywracam), biegiem i tematem sporu, a wobec tematu wątku jest jedynie dygresją, ale ponieważ ogólnie jest istotne, w odpowiedzi proponuję lekturę tego niewielkiego tekstu.

>>W odniesieniu do Ciebie dokonałam przypuszczenia dotyczącego przedstawionej tu analogii.
>>Ale może nie miałeś zamiaru przedstawiać analogii?
> Nie miałem zamiaru.
Więc jaką rolę pełni w dyskusji podobieństwo przytoczonej historii Genie?

>>>>>Przykład niczego nie "może pokazać".
>>>>Z definicji (w zn.3) wynika że może.
>>>"Mogący służyć za ilustrację" a więc mogący służący komuś za ilustrację - tak jak mówię.
>>Analogicznie "przykład który może pokazać" jest "przykładem który może komuś pokazać".
> Wskaż więc przykład "który może pokazać" i który przez to jest przykładem "który może komuś pokazać".
Nie napisałam, że 'przez to'.

>>>A nieoficjalny? Możesz podać przykład wzorca nieoficjalnego?
>>To, co 'mówi ulica', lub jak kto woli 'jedna baba drugiej babie'.
> Na jakiej podstawie nazywasz to "wzorcem nieoficjalnym"?
Na podstawie domniemania, że tego określenia nie da się obalić.

> Czy istnieje jakiś nieoficjalny wzorzec rodziny funkcjonalnej, uznwany np. przez psychologów rodzinnych i terapeutów rodzinnych?
Nie pisałam o żadnym 'wzorcu uznawanym przez psychologów'.

>>>>>jeżeli nie ma wzorca, nie ma też siłą rzeczy odstępstwa od wzorca. Jeżeli pojęcie rodziny funkcjonalnej jest puste, pojęcie rodziny dysfunkcjonalnej też jest puste.
>>Skoro nic się nie da zrobić, trudno, wyłączmy to pojęcie z naszych rozważań.
> To Ty je wyłączasz ze swoich rozważań i o tym właśnie mówiłem.
Teraz dopiero wyłączam, po tym, jak uznałeś, że to puste pojęcie.

>[...] dlaczego sądzisz [mimo to,] że tam, gdzie nie ma rodziny fukcjonalnej, tam wszystkie rodziny są dysfunkcjonalne?
Bo praktyka społeczna wzorca rodziny lub/i wspólnoty szuka bezskutecznie.

> Czym różnią się te dwa przypadki, że uznajesz drugi, ale odrzucasz pierwszy (jeżeli odrzucasz)?
Pierwszy sam odrzuciłeś, masz teraz żal, że go nie próbowałam przed Tobą obronić?

Więc co do meritum: uparłeś się na ocenianie rodzin, ale wobec dzikich dzieci nie ma ono zastosowania, bo ich ukształtowanie się jest skorelowane z izolacją społeczną, a ta nie musiała być niczyim celowym działaniem.

>>>>> Czy kobieta i dziecko w jej łonie stanowią rodzinę (lub wspólnotę społeczną)?
>>>>Nie. Rodzina to grupa osób.
>>> Dlaczego kobieta z dzieckiem w swym łonie nie jest grupą osób?
>>Bo nie urodziła, gapa jedna.
> Kto orzekł, że dopiero urodzone dziecko należy do grupy, jaką jest rodzina?
Ja orzekam, bo mnie o to pytasz. Przez urodzenie płód staje się osobą, a dla prawa nawet 'osobą fizyczną' (zdaje się, że dla prawa wystarczy zaistnieć jako osobnik odpowiedni genetycznie). No i do tego dochodzi potoczne określenie, że się komuś 'rodzina powiększyła'.

>Czy zgodnie ze znaczeniem słowa "rodzina" albo "wspólnota rodzinna" osoba w stanie demencji, z którą nie można się skontaktować, jest członkiem rodziny, czy nie?
Jest.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>Czy zgodnie ze znaczeniem słowa "rodzina" albo "wspólnota rodzinna" osoba w stanie demencji, z którą nie można się skontaktować, jest członkiem rodziny, czy nie?
>Jest.

A chłopiec, o którym mowa w artykule linkowanym przez kol. okrągłego?

>>>Czy zgodnie ze znaczeniem słowa "rodzina" albo "wspólnota rodzinna" osoba w stanie demencji, z którą nie można się skontaktować, jest członkiem rodziny, czy nie?
>>Jest.
> A chłopiec, o którym mowa w artykule linkowanym przez kol. okrągłego?
Nie czytałam artykułu, bo nie było takiej potrzeby. Tematem wątku są zawsze te treści, które jego autor przywoła własnym tekstem, chyba, że ta treść okaże się niespójna lub niewiarygodna, a tutaj tak nie było. Proponuję byś i Ty trzymał się tematu.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>>>Czy zgodnie ze znaczeniem słowa "rodzina" albo "wspólnota rodzinna" osoba w stanie demencji, z którą nie można się skontaktować, jest członkiem rodziny, czy nie?
>>>Jest.
>> A chłopiec, o którym mowa w artykule linkowanym przez kol. okrągłego?
>Nie czytałam artykułu, bo nie było takiej potrzeby...

Jesteś niepoważna.

>>> A chłopiec, o którym mowa w artykule linkowanym przez kol. okrągłego?
>>Nie czytałam artykułu, bo nie było takiej potrzeby...
> Jesteś niepoważna.
To ad personam, ale do mojego uzasadnienia się nie odniosłeś.
Jesteś niepoważny.

Poniżej masz temat wątku łącznie z linkiem, trzymaj się tego tematu.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>>> A chłopiec, o którym mowa w artykule linkowanym przez kol. okrągłego?
>>>Nie czytałam artykułu, bo nie było takiej potrzeby...
>> Jesteś niepoważna.
>To ad personam, ale do mojego uzasadnienia się nie odniosłeś.

Niepoważny jest ktoś, kto wypowiada się na temat tego, co miała na myśli pewna osoba sięgająca po pewną relację, a nie zadała sobie trudu, żeby w ogóle zaznajomić się z tą relacją (gdyż uważa to za niepotrzebne). Równie dobrze można dyskutować o czyjejś recenzji filmu (i zastanawiać się, co chciał powiedzieć recenzent, czego zaś powiedzieć nie chciał) nie zobaczywszy tego filmu. I pomyśleć, że ktoś, kto nie widział filmu, będzie jeszcze uważał, że wie lepiej, co recenzent i dlaczego mówi. Pomyśleć także, że ja oceniałem recenzję pod kątem filmu (przeczytałem bowiem relację) i wytykałem jej błędy ujawniające się w porównaniu jej z filmem, Ty zaś krytykujesz moją ocenę nie znając do czego się (po części) odnoszę. Nawet inż. Mamoń miał na swój sposób więcej rozwagi, kiedy powiedział: "jak może mi się podobać piosenka, którą pierwszy raz słyszę?" Tak samo mogłaś tę relację przeczytać choćby jeden raz. Nic Ci w tym nie przeszkadzało, poza fałszywym mniemaniem, że to jest niepotrzebne.

Nie przypominam sobie podobnej wpadki odkąd jestem na "Racjonaliście". Ona na swój sposób uchyla wszystkie Twoje wypowiedzi, jeżeli jest to metoda, którą stosujesz od lat.

>>>>> A chłopiec, o którym mowa w artykule linkowanym przez kol. okrągłego?
>>>>Nie czytałam artykułu, bo nie było takiej potrzeby...
>>> Jesteś niepoważna.
>>To ad personam, ale do mojego uzasadnienia się nie odniosłeś.
> Niepoważny jest ktoś, kto wypowiada się na temat tego, co miała na myśli pewna osoba sięgająca po pewną relację, a nie zadała sobie trudu, żeby w ogóle zaznajomić się z tą relacją (gdyż uważa to za niepotrzebne).
Rozumiem, że to taka zabawa w definiowanie na obstalunek definiującego?
No to moja kolej.
"Niepoważny jest ten, kto rozwala dyskusję obocznymi zagadnieniami wytropionymi w publikacji, którą inspirował się owej dyskusji inicjator."

No i zdziwionam wielce, bo się tu przechwalałeś jak to Cię niełatwo wyprowadzić z równowagi, a tu nagle nie umiesz się skupić na meritum, nawet swoim. A przecież skoro nie czytałam artykułu, możesz zamiast "o chłopcu, o którym mowa w artykule" pisać o 'chłopcu, o którym pisze okrągły', to przecież ten sam chłopiec, a artykułu już nie mamy.

I w czym Ci w ogóle wadzi, że stawiam sprawę uczciwie? Poza tym: więcej przeczytałeś, masz większą wiedzę, i może nawet jakieś kity uda Ci się wcisnąć, korzystaj.

>[...] Nie przypominam sobie podobnej wpadki odkąd jestem na "Racjonaliście". Ona na swój sposób uchyla wszystkie Twoje wypowiedzi, jeżeli jest to metoda, którą stosujesz od lat.
Najlepiej załóż o tym szokującym zdarzeniu wątek; przy okazji może mnie oświecisz co to za 'sposób', który uchyla wszystkie moje wypowiedzi.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

> skoro, jak widać po dzikich dzieciach, stajemy się jak otoczenie, opłaca nam się o nie dbać.
liberalne (indywidualizm, wolność) patoelity mówią, że każdy jest kowalem swojego losu Jest odwrotnie, to otoczenie jest kowalem Twojego losu, matki dbają o otoczenie swoich dzieci np. wybierają szkołę, kolegów. Z kim się zadajesz takim się stajesz

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

> to otoczenie jest kowalem Twojego losu,

www.youtube.com/watch?v=NjflOD8P3A0

Kapitalizm zniszczył Amerykę.

>patoelity mówią, że każdy jest kowalem swojego losu Jest odwrotnie, to otoczenie jest kowalem Twojego losu
Ale czy dla odmiany to nie my jesteśmy otoczeniem patoelit?

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>patoelity mówią, że każdy jest kowalem swojego losu Jest odwrotnie, to otoczenie jest kowalem Twojego losu
>Ale czy dla odmiany to nie my jesteśmy otoczeniem patoelit?
systemy polityczno - społeczno - gospodarsze sa takie same od tysięcy lat, rosną z tego samego korzenia. Jeszcze 150 lat temu była pańszczyzna, chłop był otoczeniem szlachty ale w niczym to nie przeszkadzało go zniewolić
tak jak chłop pańszczyźniany swoje niewolnictwo uważał za stan naturalny, tak i my

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

>>>patoelity mówią, że każdy jest kowalem swojego losu Jest odwrotnie, to otoczenie jest kowalem Twojego losu
>>[...]
> chłop był otoczeniem szlachty
Rozumiem, że ze szlachtą nie jesteś na "ty", więc szlachty zasada nie dotyczy, prawda?

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>>>patoelity mówią, że każdy jest kowalem swojego losu Jest odwrotnie, to otoczenie jest kowalem Twojego losu
>>>[...]
>> chłop był otoczeniem szlachty
>Rozumiem, że ze szlachtą nie jesteś na "ty", więc szlachty zasada nie dotyczy, prawda?
dzięki PRL-u nie ma szlachty, ale zachowania pan-cham przetrwały, nie mamy innych wzorców

inaczej Żydzi, tam wszyscy byli wspólnotą, równi, dlatego dzisiaj ale i kiedyś, są tak ważni, bogaci.
w 1rp żyd, jak chciał, mógł bez problemu zostać panem (szlachcicem), musiał tylko przejść na chrześcijaństwo
chłop pańszczyźniany, katolik, nie mógł zostać panem

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

>dzięki PRL-u nie ma szlachty, ale zachowania pan-cham przetrwały
Gorzej, że lata mijają, a cały świat zdaje się lans tzw. arystokracji akceptować: uznaje tę lepszość z urodzenia, na domiar złego owi "lepsi" od czasu do czasu udzielają namaszczenia co wybitniejszym np artystom, sugerując własną lepszą jakość. A namaszczani oczywiście tę cwaną gierkę kupują, nie wykluczam, że dlatego, iż także nadane tytuły są dziedziczne.

U nas, mimo prl-owskiej (chwilowej, kilkudziesięcioletniej) naprawki, pomału zaczyna się ten podział wkradać w życie społeczne. Na razie jeszcze formalnie wszyscy są równi, że niby to taka niewinna zabawa, ale da się zauważyć, że pomału tu i ówdzie tytuły szlacheckie stają się medialnymi faktami.

Więc ta zachowana wobec panów czołobitność jeszcze się nam przyda.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>U nas, mimo prl-owskiej (chwilowej, kilkudziesięcioletniej) naprawki, pomału zaczyna się ten podział wkradać w życie społeczne. Na razie jeszcze formalnie wszyscy są równi, że niby to taka niewinna zabawa, ale da się zauważyć, że pomału tu i ówdzie tytuły szlacheckie stają się medialnymi faktami.
>

www.youtube.com/watch?v=NjflOD8P3A0

Kapitalizm zniszczył Amerykę.

>

chciałabyś być księżniczką
www.youtube.com/watch?v=GKXP-1i5qpc Chciałabym, chciała 1988 Formacja Nieżywych Schabuff

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

>chciałabyś być księżniczką
A najlepiej od razu królową.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>chciałabyś być księżniczką
>A najlepiej od razu królową.
O czym chętnie czytają dziewczynki? O księżniczkach, jednorożcach, wróżkach. Ja bym napisał wam bajkę o kobiecie, która zaprowadziła raj na ziemi.
Od tego trzeba zacząć, od pisania bajek

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

>O czym chętnie czytają dziewczynki? O księżniczkach, jednorożcach, wróżkach.
>Ja bym napisał wam bajkę o kobiecie, która zaprowadziła raj na ziemi.
>Od tego trzeba zacząć, od pisania bajek
Cały czas taką bajkę tu piszesz, a kobiet na fR jak na lekarstwo. Pogrzeb może w internetach i sprawdź gdzie są. I może nawet się okaże, że chybiasz z tymi ulubionymi dziewczyńskimi lekturami.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>O czym chętnie czytają dziewczynki? O księżniczkach, jednorożcach, wróżkach.
>>Ja bym napisał wam bajkę o kobiecie, która zaprowadziła raj na ziemi.
>>Od tego trzeba zacząć, od pisania bajek
>Cały czas taką bajkę tu piszesz, a kobiet na fR jak na lekarstwo.
jesteście za dojrzałe, trzeba być w wieku dziewczynki który stała się wilczycą

>Pogrzeb
fajne słowo

>Pogrzeb może w internetach i sprawdź gdzie są.
w internetach są za dojrzałe, moja grupą docelowa ma do 10 lat, szkoda że nie jestem księdzem czy przedszkolanką raczej byłbym pan przedszkolanek

>I może nawet się okaże, że chybiasz z tymi ulubionymi dziewczyńskimi lekturami.
chciałem Cię wkurzyć

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

>chciałem Cię wkurzyć
Nie jesteś w tym sam.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>chciałem Cię wkurzyć
>Nie jesteś w tym sam.
bo masz kota
oni mają odruch psa pawłowa
też mam kota

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

>>>chciałem Cię wkurzyć
>>Nie jesteś w tym sam.
>bo masz kota
>oni mają odruch psa pawłowa
He he.

> też mam kota
Ja nie mam kota. Psa owszem. (Choć jestem przeciwna takim praktykom.)

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>> też mam kota
>Ja nie mam kota.
też nie mam, chciałem się tylko zakolegować

>Psa owszem. (Choć jestem przeciwna takim praktykom.)
jakim praktykom?
psa też nie mam, nic nie mam

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

>chciałem się tylko zakolegować
Spoko.

>>Psa owszem. (Choć jestem przeciwna takim praktykom.)
>jakim praktykom?
Udomawiania zwierząt.

>psa też nie mam, nic nie mam
Fajnie masz.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>>Psa owszem. (Choć jestem przeciwna takim praktykom.)
>>jakim praktykom?
>Udomawiania zwierząt.
pies to inna kategoria, jest z raju, nie został udomowiony, było to obustronnie korzystne współistnienie, wtedy psy dawały nam ogromne korzyści praktyczne (chroniły, broniły, polowały) dawały bezpieczeństwo
dzisiaj podobno z psem jest raźniej a więc korzyści emocjonalne i też poczucie bezpieczenstwa

>>psa też nie mam, nic nie mam
>Fajnie masz.
tak było w raju po prostu NIC

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

>pies to inna kategoria, jest z raju, nie został udomowiony, było to obustronnie korzystne współistnienie, wtedy psy dawały nam ogromne korzyści praktyczne (chroniły, broniły, polowały) dawały bezpieczeństwo
Dzisiaj mamy to:



>>>psa też nie mam, nic nie mam
>>Fajnie masz.
>tak było w raju po prostu NIC
A psy?

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>>pies to inna kategoria, jest z raju, nie został udomowiony, było to obustronnie korzystne współistnienie, wtedy psy dawały nam ogromne korzyści praktyczne (chroniły, broniły, polowały) dawały bezpieczeństwo
>Dzisiaj mamy to:
>

zbierałem znaczki, ale brałem każdy, na wymianę

>>>>psa też nie mam, nic nie mam
>>>Fajnie masz.
>>tak było w raju po prostu NIC
>A psy?
w raju były do przeżycia a dzisiaj? po co Ci pies? pewnie trochę się boisz, a pies to pies

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

> zbierałem znaczki...
To pewnie zbierasz teraz coś innego, jest tyle kategorii!
I można kolekcjonować nawet te kategorie...

>po co Ci pies? pewnie trochę się boisz, a pies to pies
Formalnie nie jest mój, jednak 'czasem' go wyprowadzam.
Pewnie w rewanżu wypina się na świat i w moim imieniu.

---

"Stop!" stopkowym mundrościom!

>> zbierałem znaczki...
>To pewnie zbierasz teraz coś innego, jest tyle kategorii!
nic nie zbieram, teraz się pozbywam, w domysle, wszystkiego co nie używałem przez ostatni rok

>>po co Ci pies? pewnie trochę się boisz, a pies to pies
>Formalnie nie jest mój, jednak 'czasem' go wyprowadzam.
>Pewnie w rewanżu wypina się na świat i w moim imieniu.
dzisiaj usłyszałem, że psy odegrać rolę w sukcesie Homo Sapiens w rywalizacji z neandertalczykami. W raju symbiotyczne stosunki z psami dały nam przewagę w polowaniach i czujności, co miało znaczenie w konfrontacji z silniejszymi, mądrzejszymi? (większe mózgi) neandertalczykami.

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

>w Tajlandii ujawniono 8-letniego chłopca żyjącego z stadem dzikich psów, komunikuje się tylko
>szczekając
>to dowodzi, że Nie ma Ja, ani wolnej woli, ani indywidualizmu, wolności, religi, języka, ...

Akurat to dowodzi zupełnie czegoś innego - ten 8-letni chłopiec został wychowany bez wzorców ludzkich zachowań (nie przez rozumnych opiekunów). gatunek ludzki jest gatunkiem sapiens(rozumnym) i powyższe dowodzi tego że rozum nie jest od matki natury i nie jest z genów. Aby osobnik gatunku ludzkiego był rozumny niezbędna jest EDUKACJA(od hebrajskiego eduk = upobożnianie).
Darwin i jego wyznawcy ignorują lub zwyczajnie nie są w stanie dostrzec tych faktów i koncentrują się tylko na genetycznym aspekcie = zwierzęcym (od matki natury)(ok. 98% genomu) pochodzenia homo sapiens. Żadna małpa, pomimo iż jest bardzo podobna do ludzi nigdy nie będzie rozumna.
Wolna wola zaś sprowadza się do tego czy dany osobnik gatunku ludzkiego chce i czyni starania w kierunku pogłębiania własnej edukacji, bądź unika edukacji i racjonalną wiedzę omija szerokim łukiem. W unikaniu wiedzy i edukacji bardzo pomaga alkohol i inne używki 'ryjące banie'.

>>w Tajlandii ujawniono 8-letniego chłopca żyjącego z stadem dzikich psów, komunikuje się tylko
>>szczekając
>>to dowodzi, że Nie ma Ja, ani wolnej woli, ani indywidualizmu, wolności, religi, języka, ...
>Akurat to dowodzi zupełnie czegoś innego - ten 8-letni chłopiec został wychowany bez wzorców ludzkich zachowań (nie przez rozumnych opiekunów). gatunek ludzki jest gatunkiem sapiens(rozumnym) i powyższe dowodzi tego że rozum nie jest od matki natury i nie jest z genów. Aby osobnik gatunku ludzkiego był rozumny niezbędna jest EDUKACJA(od hebrajskiego eduk = upobożnianie).
jesteśmy jak gąbka, czym nasiąkniemy tym jesteśmy, ale to nie jest nasze JA, tylko środowiska.
Chłopiec był trzymany w kurniku z kurami, piał, gdakał, rozgrzebywał palcami ziemię, bo tak robiły kury.

> Żadna małpa, pomimo iż jest bardzo podobna do ludzi nigdy nie będzie rozumna.
ludzkie dziecko wychowane z szympansami zostanie szympansem ale młody szympans wychowany z ludźmi nie zostanie człowiekiem, tylko szympansem, taka jest różnica
my też nie jesteśmy rozumni
znaczy rozum służy do uzasadniania decyzji (podjętej bezrozumnie), np teraz pije, choć wiem że to śmiertelna choroba, ale potrafię uzasadnić picie

>Wolna wola zaś sprowadza się do tego czy dany osobnik gatunku ludzkiego chce i czyni starania w kierunku pogłębiania własnej edukacji, bądź unika edukacji i racjonalną wiedzę omija szerokim łukiem. W unikaniu wiedzy i edukacji bardzo pomaga alkohol i inne używki 'ryjące banie'.
jesteśmy zwierzętami nierozumnymi, przyjemność jest naszym drogowskazem
alkohol to źródło cywilizacji , to wygnanie z raju

---

potrzebujemy żyć w małych oazach, gdzie tętni życie i braterstwo

>>w Tajlandii ujawniono 8-letniego chłopca żyjącego z stadem dzikich psów, komunikuje się tylko
>>szczekając
>>to dowodzi, że Nie ma Ja, ani wolnej woli, ani indywidualizmu, wolności, religi, języka, ...
>Akurat to dowodzi zupełnie czegoś innego - ten 8-letni chłopiec został wychowany bez wzorców ludzkich zachowań (nie przez rozumnych opiekunów). gatunek ludzki jest gatunkiem sapiens(rozumnym) i powyższe dowodzi tego że rozum nie jest od matki natury i nie jest z genów. Aby osobnik gatunku ludzkiego był rozumny niezbędna jest EDUKACJA(od hebrajskiego eduk = upobożnianie).

Słowo "edukacja" ma chyba inny źródłosłów, ale zgadzam się co do społecznych przyczyn racjonalnosci. Nie jestem tylko pewien, czy owe przyczyny społeczne same nie mają przyczyn genetycznych. Być może więc to, że człowiek włada językiem, jest rezultatem życia społecznego, a nie genów, ale zarazem to, że jest skłonny do życia społecznego jest rezultatem genów. W ostateczności łatwość, z jaką człowiek uczy się języka, musi mieć przyczynę genetyczną, która sprawia, że młody człowiek rozwija się w społeczeństwie ludzkim inaczej jak młoda małpa tam umieszczona. Gdyby wszystko było dziełem edukacji można by w społeczeństwie ludzkim tak samo wyedukować człowieka i małpę. Tak jednak nie jest.

Niemniej, gdyby (nie daj Boże) w jednej chwili wyginęli na świecie wszyscy dorośli i wszystkie władające już językiem dzieci, ludzkość, jeżeliby przetrwała, natychmiast cofnęłaby się w ewolucji o tysiące (lub nawet miliony) lat. Podejrzewam zresztą, że inteligencja jest cechą regresywną i że w dalekiej przyszłości ludzkość (jeżeli będzie istnieć) powróci wskutek tego do swych skromnych początków. Podejrzewam, że w odpowiednio długiej perspektywie człowiek utraci te 50 punktów w skali IQ, które różnią człowieka od orangutana.