Toczy się życie, itd... Zmiana, a za zmianą kolejna zmiana...
Człowiek chciałby zbudować coś trwałego niezniszczalnego, a tu nici z tego. Wszystko co zostało zbudowane z czasem ulegnie zniszczeniu, i nic na to poradzić nie można, bo taka właśnie jest zmienna rzeczywistość. Procesy nie stoją, pędzą na oślep lub nie, jak kto woli. Ruchy mas skalnych zmieniają wygląd planety. Zmienna energia z najbliższej gwiazdy zmienia środowisko, w którym żyje niezliczona liczba zorganizowanych form materii. Struktury łączą się i dzielą, giną i powstają kolejne. Według nauki ma się to kiedyś skończyć, i nie będzie już warunków do życia. Część ludzi wierzy, że to nie jedyne miejsce gdzie można żyć, że to wręcz miejsce tymczasowe, później nie będzie potrzebne, więc to co się z nim stanie nie ma znaczenia. Z kolei inna grupa ludzi jest przekonana o jednorazowości życia. Dalej niczego i nigdy nie będzie, żadne zmiany nie będą obserwowane, ponieważ nie będzie istnieć doświadczenie istnienia, więc cała reszta jest bez znaczenia. Jakakolwiek wiedza stanie się zbędna, bo i po co, skoro i tak do niczego nie da się jej użyć. Nicość, i po problemie, co za ulga Pozostaje pytanie: skoro rzeczywistość potrafi zbudować świadomy byt, to czy jest to wyjątek czy reguła? Rozwiązanie chwilowo utknęło gdzieś we mgle różnorakich koncepcji naukowych i okołonaukowych. Odkrycie obcej cywilizacji to byłby spory krok do przodu. Mogłoby to wskazać na regułę: tam gdzie są warunki tam pojawia się życie i świadomość. Czy to coś zmienia? Dla każdego kto wierzy, że nie jest tylko zlepkiem pierwiastków chemicznych, jest szansa na zmianę, być może szansa na lżejsze szczęśliwsze życie. Taki stan rzeczy może przynieść poczucie sensu, ale niekoniecznie. Bo jeśli pamięć swojej przeszłości ulega wymazaniu (zakładamy że ginie wraz z mózgiem), to wtedy wysiłek wkładany w obecne istnienie stał by się zbędny (po co się męczyć skoro brak tu ciągłości historii). To co było jest nieważne, a teraz nowe istnienie, nowe problemy, nowa historia od początku, czy można się z tym pogodzić? Można tylko czy trzeba? Co wiemy o CZASIE? Czy wiemy wszystko o nośnikach pamięci? Czy CZAS może stanowić nieograniczoną przestrzeń pamięciową? Czy istnieje tylko teraźniejszość i jedynie pamięć przeszłości? Wydaje się że czas i przestrzeń stanowi dobry sposób porządkowania chaosu zdarzeń. Tak jest o ile rozum oparty jest na regule działającej w dowolnym miejscu wszechświata. Wszechświat sam siebie zapamiętuje, a CZAS zawiera całą jego historię. Czyli wszystko to co się w nim wydarzyło, włącznie z żywotem każdego organizmu, każdej świadomej istoty. Stanowi pewien bank informacji, do którego być może sięgnie odpowiednio rozwinięta inteligencja w przyszłości. Ciągłość historyczna odzyskana uff Już nie budujemy rozpadających się budowli. Dzieła i arcydzieła zapamiętane na zawsze. Taki był sens ich tworzenia, by do nich wracać i wracać bez końca...