Założenie ontologiczne:

Istnieje rzeczywistość niezależna od podmiotu poznającego. Ma ona absolutny, obiektywny wymiar (poziom 1), nie w pełni wyrażalny językiem, niezmienny i pierwotny (por. realizm klasyczny, Tomasz z Akwinu, Platon).

Warstwa konsensusu:

Poznanie rzeczywistości przez człowieka zachodzi poprzez łańcuch: percepcja (zmysły), przetwarzanie poznawcze (intelekt), komunikacja społeczna (język, logika, nauka).

Prawdy naukowe, językowe, logiczne, matematyczne są efektem historycznego i kulturowego konsensusu — oparte są na „metaumowie” (uzgodnionych regułach operowania pojęciami, symbolami, twierdzeniami).

Konsensus nie jest arbitralny: jest zawsze stopniowym przybliżaniem się do prawdy absolutnej, ale nigdy jej pełną realizacją (poznawczy asymptotyzm).

Warstwa indywidualnego poznania:

Każdy podmiot poznaje przez swój aparat zmysłowy, umysłowy, kulturowy (osobiste doświadczenie i interpretacja).

Wiedza jednostkowa jest fragmentaryczna, ograniczona, potencjalnie zniekształcona subiektywizmem – wymaga korekty przez interakcję z innymi podmiotami i strukturami społecznymi (konsensusem).

Negacja epistemologicznego solipsyzmu i skrajnego relatywizmu:

TKR uznaje, że indywidualna wiedza nie jest wystarczającą podstawą prawdy, a społeczny konsensus musi być zawsze konfrontowany z postulatem istnienia prawdy absolutnej i logicznie spójnej.

Odrzuca stanowisko, że „każdy ma swoją prawdę” w sensie dogmatycznym; uznaje założenie, że „prawda jest jedna”, a poznanie jest stopniowe i dialogiczne.

Epistemologiczny dialogizm:

Proces dochodzenia do wiedzy (intersubiektywnej) jest dynamiczny, iteracyjny, oparty na dialogu, porównaniu, krytyce i uzgadnianiu definicji/narracji/teorii.

Błąd, spór, odmienność są nie wadą, lecz motorem postępu epistemologicznego.

Granica poznania:

Każdy akt poznania jest wstępny, rewidowalny i asymptotyczny względem prawdy absolutnej.

Język, logika, nauka to narzędzia, a nie gwarancje dotarcia do pełni rzeczywistości.

Metaumowa:

Fundamentalne zasady logiki, przyczynowości, konsekwencji czasowej są częścią „metaumowy”, na której opierają się wszystkie konsensusy poznawcze, ale podlegają one weryfikacji i reinterpretacji w miarę rozwoju nauki i filozofii.

W skrócie:

Prawda istnieje obiektywnie.

Doświadczamy jej pośrednio poprzez filtr języka, konsensusu i indywidualności.

Wiedza rośnie przez iteracyjny, wspólnotowy dialog i korektę — jest zawsze przybliżeniem, nigdy dogmatem.

Rzeczywistość nie jest konstruowana wyłącznie przez wspólnotę, lecz jest stale przez nią poznawana, reinterpretowana i modelowana językowo oraz logicznie.