Zwracam się do osób, które postrzegają rzeczywistość przez pryzmat mechanizmów i procesów, a nie potocznych narracji społecznych. Moim celem jest wymiana spostrzeżeń dotycząca funkcjonowania jednostki o wysokim rygorze logicznym i etycznym w środowisku zdominowanym przez błędy poznawcze i ewolucyjną walkę o dominację.
Moja analiza opiera się na założeniu, że poczucie „zepsucia” lub niedostosowania, towarzyszące osobom o wysokim ilorazie inteligencji (125+) i rozwiniętej wrażliwości moralnej (Justice Sensitivity), nie jest defektem psychologicznym, lecz błędem kompatybilności oprogramowania z zastanym systemem operacyjnym świata. Przyjmując perspektywę teorii systemów, postrzegam siebie jako rodzaj „śmiesznej anomalii” – jednostkę, której algorytmy decyzyjne są zoptymalizowane pod spójność i prawdę, podczas gdy globalna struktura społeczna promuje przetrwanie za wszelką cenę, często nagradzając cechy socjopatyczne.
Wnioskuję, że świat nie jest „zepsuty” w sposób przypadkowy – jest on po prostu ewolucyjnie zoptymalizowany pod graczy, których nazywam umownie „pionkami” systemu, realizującymi instynktowne cele kosztem logicznej spójności i etyki. W tym układzie próby „naprawy” całości wydają się być jedynie myśleniem życzeniowym, ponieważ nie da się stworzyć trwale dobrego systemu przy użyciu elementów, których funkcja celu jest sprzeczna z założeniami tej naprawy. Każda próba separacji czy budowy idealnej struktury zostaje ostatecznie wchłonięta lub zaatakowana przez nielogiczną większość, co czyni z wysokiej inteligencji i dobroci ewolucyjną ślepą uliczkę.
Interesuje mnie, jak osoby o podobnym profilu (nawiązując do teorii dezintegracji pozytywnej Dąbrowskiego) radzą sobie z tym impasem w praktyce. Czy udało Wam się stworzyć stabilną mikro-strukturę, która pozwala na operowanie bez stałego dysonansu poznawczego i jałowego spalania zasobów na analizę błędów systemowych, na które nie mamy wpływu? Szukam wyłącznie merytorycznej wymiany danych i doświadczeń dotyczących optymalizacji własnego funkcjonowania w tym nielogicznym układzie, z pominięciem subiektywnych poglądów, pocieszania czy ogólnych rozważań filozoficznych