"Determinizm to pogląd zakładający, że wszystkie zdarzenia są jednoznacznie uwarunkowane przez przyczyny wcześniejsze oraz niezmienne prawa przyrody"

Na co dzień człowiekowi wydaje się że może wybierać co chce robić, dokąd pójść, a się okazuje że to może być złudzenie, i rzeczywistość jest w istocie przedstawieniem bez interakcji z widzem. Czy to w ogóle wykonalne fizycznie? Każdy atom, każdy byt fizyczny musiałby mieć z góry wyznaczoną drogę. Taki świat prawdopodobnie nie mógłby w ogóle działać, w sensie wykonywania ruchu w czasie, bo wymagałby nieskończenie wielkiej mocy obliczeniowej, i tym samym pochłaniałby nieskończenie dużo energii. To musiałby być raczej świat pozbawiony ruchu jak klatki na taśmie filmowej, a jedynym ruchomym elementem byłoby to coś czemu jawi się ten film.
Hipotetyczna wieczna inteligencja mając do dyspozycji nieskończoność, mogłaby wygenerować taki hiper złożony film. Oczywiście rzeczywistość to nie jakiś film, a cała jakość świadoma, odczucia, wszystko, kompletna percepcja.
Czyli w taki sposób rozumiany determinizm jest technicznie wykonalny, nie przeczy prawom matematyki. Rozum ludzki nie ogarnia nieskończoności, dlatego pomysł może wydać się absurdalny.

Przeciwieństwem determinizmu jest losowość. Wystarczy jedno małe coś o przypadkowym ruchu, a cała reszta staje się nieprzewidywalna jak w efekcie motyla.
Chcąc stworzyć jakieś sensowne środowisko gdzie dzieje się życie, twórca miałby duży problem z pilnowaniem tej ogromnej złożoności, by się nie rozpadła. Rzeczywistość przypominałaby mózg, gdzie wszystko jest inteligentnie połączone. Każdy obiekt fizyczny byłby pod kontrolą programu, kojarzy się to z matrixem, wybór o ile w ogóle istnieje, jest bardzo ograniczony, ale dzięki temu może zaistnieć mające ręce i nogi arcydzieło, zamiast zlepka byle czego.

Wszystko na co pozwala fizyka i matematyka, mogło zaistnieć wiele cykli przed obecną formą wszechświata. Mógł powstać rozum szukający rozwiązania problemu istnienia.
To co obecnie dzieje się w sieci zawartej w czaszce ludzkiej, zdolnej wymyślać dowolne nieistniejące światy, tworzyć sny, mogło dziać się też dawno temu w bliżej nieokreślonej przestrzeni zdarzeń.

Trzeba wziąć pod uwagę, że naukowy jak i też kształtowany wiarą obraz rzeczywistości powstawał od środka, fundament pozostaje nieznany. Język opisu świata początek miał w zmysłach ludzkich które jak wiadomo są ograniczone. Umysł ludzki też ma swoje ograniczenia, ale jego zasada działania wyraźnie wskazuje na potencjał jaki tkwi w fizycznej rzeczywistości.