>Dlaczego ludzie tak bardzo walczą, gdy ktoś wybiera samobójstwo?
>Rozumiem, że samobójstwo głęboko wpływa na innych ludzi, ale jeśli ktoś naprawdę nie chce już żyć,
>po co dodajemy poczucia winy i presji, zamiast szanować jego autonomię?
>Dlaczego utrzymanie kogoś przy życiu jest zawsze uważane za ważniejsze niż jego własny wybór
>dotyczący tego, czy chce dalej żyć ?

Problem jest bardziej złożony - czym innym jest wybranie samobójstwa w u schyłku życia, lub w przypadkach ogromnego cierpienia fizycznego, a czymś zupełnie innym jest dążenie do samobójstwa osoby w wieku młodzieńczym, lub dojrzałym z powodu tak zwanego 'bólu psychicznego'.
Co do wyboru, to własny jest on wówczas gdy osobnik jest poczytalny, przy zdrowych zmysłach i trzeźwym umyśle. W przypadkach 'chorej psychiki' osobnik zazwyczaj działa w ogromnym błedzie poznawczym.

>Dlaczego utrzymanie kogoś przy życiu jest zawsze uważane za ważniejsze niż jego własny wybór dotyczący tego, czy chce dalej żyć ?

Bo wszystkie własne uczucia i wybory projektujemy na innych.

Generalnie nie dopuszczamy do rozwoju niczego, co staje w sprzeczności z naszymi emocjami i obojętnie czy to są warunki środowiskowe czy zachowania osobnika tego samego gatunku.

Hipotetycznie gdy czułbyś, że chcesz żyć ale obserwowałbyś innych ludzi, którzy chodzą po ulicy i strzelają sobie w głowę, nie czułbyś się z tym dobrze i nie byłbyś wobec tego tolerancyjny. Raczej szukałbyś przyczyny takich zachowań i starałbyś się nią znieść aby to zachowanie skończyło się.

Widok śmierci sprawia autentyczny ból.
Może śmierć nie boli samobójcy ale z pewnością boli obserwatorów śmierci.

Dlaczego miałbym żyć w bólu powodowanym cudzą śmiercią, żeby ktoś inny mógł poczuć się ze swoją śmiercią lepiej, skoro mam możliwość chwycenia go za rękę i wyrwania z niej pistoletu?

Mam cierpieć, żeby ktoś inny mógł nie cierpieć?

---

youtu.be/5VCiU1osa3w

>Widok śmierci sprawia autentyczny ból.
>

ludzie bardziej boją się bólu jak śmierci.

>>Widok śmierci sprawia autentyczny ból.

>ludzie bardziej boją się bólu jak śmierci.

Świadomość samobójstw boli i odbiera chęć życia.
Ogólnie świadomość cierpienia innych boli.

Choć nie wszystkich.
Są tacy, którym jest to zupełnie obojętne o ile nawet nie cieszy.

---

youtu.be/5VCiU1osa3w

>Są tacy, którym jest to zupełnie obojętne o ile nawet nie cieszy.
>

Średnia długość życia pilota Luftwaffe podczas II wojny światowej dramatycznie różniła się w zależności od roku i frontu - u progu klęski III Rzeszy w 1944 roku wynosiła ona dla nowego pilota myśliwskiego zaledwie od 1 do 2 tygodni walki frontowej. Przekładało się to zazwyczaj na przeżycie nie więcej niż 4-5 misji bojowych.
Katastrofalny rok 1943: Szansa na przeżycie roku na froncie przez przeciętnego pilota wynosiła niemal zero. W samym 1943 roku Luftwaffe straciła aż 141% swojego wyjściowego stanu osobowego pilotów.

Jak wyglądało szkolenie pilotów, którzy mieli świadomość, że za kilka dni zginą ??