Jedynym autorytetem jest ludzkie doświadczenie, a i ono może zawieść.

DUCH

---

www.racjonalista.pl/forum.php/s,918349

>Jedynym autorytetem jest ludzkie doświadczenie, a i ono może zawieść.
>DUCH

Właśnie.

Kiedy poczujesz ciepło ogniska to wiesz, że przebywanie w pobliżu pewnych reakcji chemicznych i pobudzanie atomów własnego ciała do ruchu może być korzystne, zwłaszcza kiedy obok widzisz skostniałego trupa, do którego działanie ogniska nie dotarło na czas.

Generalnie potwierdzeniem wiedzy jest odczuwanie przyjemności i nieprzyjemności, odczuwanie życia i śmierci.

---

youtu.be/5VCiU1osa3w

Tylko gdy odrzucimy fundacjonalizm. Pozostaję tylko regres w nieskończoność.

>Jak możemy ufać jakiejkolwiek formie wiedzy, skoro każdy system wiedzy zdaje się opierać na
>założeniach?
>Nawet rozum i logika opierają się na fundamentalnych zasadach lub aksjomatach, które akceptujemy
>- niekoniecznie dlatego, że mamy absolutną pewność, że są prawdziwe, ale dlatego, że wydają
>się nieuniknione, niezbędne lub dlatego, że nie mamy bardziej fundamentalnych ram, w oparciu o które
>moglibyśmy je uzasadnić.

>Ale wtedy pojawia się głębsze pytanie: co uzasadnia same podstawy?

Proces zwany kategoryzacją rzeczywistości, który jest najbardziej fundamentalnym i podstawowym mechanizmem poznawczym. Na nim zbudowana jest cała nasza wiedza o rzeczywistości. Mechanizm ten jest pierwotny w stosunku do świadomości i myślenia abstrakcyjnego, więc jego wytwory wydają się wzięte znikąd. Z reguły są nieudowadnialne na gruncie dziedzin wiedzy, których dotyczą, ponieważ powstają w wyniku działania mechanizmu będącego twórcą myślenia sekwencyjnego, a więc ich wyjaśnienie wymaga wyjścia poza daną dziedzinę wiedzy.

>A jeśli tak, to na jakiej podstawie możemy twierdzić, że nasza wiedza jest rzeczywiście wiarygodna?

Kategoryzacja rzeczywistości jest ewolucyjnie wykształconym procesem przetwarzania informacji przez układ nerwowy (sieć neuronową). Wiarygodność wyników tego procesu jest potwierdzana poprzez praktykę ich stosowania (ich skuteczność).

---

Nie stosuję emoticonów

>Ale wtedy pojawia się głębsze pytanie: co uzasadnia same podstawy?

spójność całości.

>Jeśli każde uzasadnienie wymaga kolejnego założenia, czy ostatecznie stoimy w obliczu regresu w
>nieskończoność, błędnego koła rozumowania lub nieuzasadnionego punktu wyjścia?

nie dokładamy nowych aksjomatów, i trend jest tu raczej odwrotny,
np. próbowano kasować aksjomat równoległości Euklidesa, no i tak powstała nowa 'geometria' - relatywistyczna.

Nie był zbyt dobry manewr, no ale.. było i jest nadal sporo zabawy, znaczy z tym relatywizmem.

Podobny numer dotyczy fizyki kwantowej, ale tu wykonano troszkę bardziej złożony manewr:
usunięto trochę wiedzy, a w jej miejsce dodano całkiem nowy fajny postulat.

Efekty są dobrze znane, gromko rozgłaszane, z grubsza w taki sposób:
brawo! sukces! my nic nie wiemy! filozofowie się mylili!

>A jeśli tak, to na jakiej podstawie możemy twierdzić, że nasza wiedza jest rzeczywiście wiarygodna?

dlatego że jest spójna, znaczy pozwala przewidywać/wyliczać praktyczne sprawy.