Informacje na podstawie Chatu GPT filmu fabularnego oraz podcastów
Traumatyczne przeżycia mogą sprawić, że człowiek zaczyna inaczej postrzegać swoje zachowanie i podejmowane decyzje. W sytuacjach skrajnych może dojść do swoistej racjonalizacji działań, które w normalnych warunkach byłyby trudne do zaakceptowania. Przykładem takich wydarzeń jest katastrofa lotnicza, do której doszło w październiku 1972 roku w pobliżu granicy Chile z Argentyną.
Samolot przewoził drużynę rugbystów wraz z członkami ich rodzin. Rozbił się w Andach. Na pokładzie znajdowało się 45 osób, z których ostatecznie uratowało się 16.
Część osób zginęła w momencie uderzenia samolotu o ląd. Inni zmarli później wskutek odniesionych ran. Kolejne osoby zginęły w wyniku przysypania samolotu przez lawinę. Lawina zeszła 15 dni po katastrofie.
Ci, którzy przeżyli katastrofę i nie zginęli bezpośrednio wskutek zderzenia z górą, musieli przez 72 dni przebywać w bardzo trudnych warunkach. Znajdowali się na wysokości ponad 3600 metrów nad poziomem morza. Panowała tam niska temperatura, a ocaleni nie mieli żywności. W miejscu katastrofy nie było żadnych roślin ani zwierząt.
Niewielkie zapasy żywności, które posiadali, obejmowały między innymi kilka tabliczek czekolady i kilka butelek wina. Żywność była rozdzielana w bardzo małych racjach, jednak wystarczyła tylko na krótko. Woda również stanowiła problem. Aby ją uzyskać, ocaleni roztapiali śnieg, ustawiając do słońca metalowe elementy siedzeń. Woda spływała z nich do pustych butelek.
Opisane wydarzenia pokazują, jak trudne były warunki, w których znaleźli się ocaleni. Przez 72 dni musieli żyć bez wystarczającej ilości żywności, w niskiej temperaturze i na wysokości ponad 3600 metrów nad poziomem morza. Traumatyczne przeżycia oraz konieczność walki o przetrwanie prowadziły do swoistej racjonalizacji podejmowanych działań.
Historia katastrofy w Andach pokazuje, że człowiek może znaleźć się w sytuacji, w której musi zmierzyć się z wyjątkowo trudnymi warunkami i traumatycznymi przeżyciami. Spośród 45 osób znajdujących się na pokładzie ostatecznie uratowało się 16, które przez 72 dni przetrwały w Andach.
Jeden z ocalałych wspominał, że na dużych wysokościach potrzeby kaloryczne organizmu są bardzo duże. Ocaleni naprawdę umierali z głodu i nie mieli nadziei na znalezienie pożywienia. Mimo to ich głód stał się tak ogromny, że nieustannie szukali czegoś, co mogliby zjeść. Przeszukiwali kadłub samolotu w poszukiwaniu resztek i okruchów.
Próbowali również jeść paski skóry oderwane z walizek, chociaż wiedzieli, że zawierają one dużo substancji chemicznych i mogą bardziej zaszkodzić niż pomóc. Rozpruwali także poduszki z foteli, licząc na to, że znajdą w nich słomę. Okazało się jednak, że znajdowała się w nich jedynie niejadalna pianka tapicerska.
Ocaleni wielokrotnie dochodzili do tego samego wniosku: jeśli nie chcieli jeść ubrań, które mieli na sobie, w miejscu katastrofy nie było niczego, co mogłoby służyć jako pożywienie. Wokół znajdowały się jedynie aluminium, plastik, lód i kamienie.
Sytuacja ta pokazuje ogrom ich głodu i trudne warunki, w jakich musieli przetrwać. Nie mieli dostępu do pożywienia, a wszystkie możliwe źródła jedzenia szybko się wyczerpały. Ich traumatyczne przeżycia oraz skrajny głód prowadziły do sytuacji, w której musieli szukać sposobów na przetrwanie, nawet jeśli oznaczało to próbowanie rzeczy, które normalnie nie są przeznaczone do jedzenia.
W tej sytuacji grupa pasażerów podjęła zbiorową decyzję, że aby przeżyć, muszą jeść ciała zmarłych towarzyszy ....Wtedy również nastąpiła swoista
racjonalizacja w obszarze "wyboru", których ze zmarłych ofiar zjedzą jako pierwsze....
W 1993 roku nakręcono film
"Alive" - (polski tytuł
"Alive - Szokująca historia katastrofy w Andach"). Pojawiają się w tym filmie dwa charakterystyczne stwierdzenia aktorów odgrywających rolę rugbistów:
"W takim razie odetnę trochę mięsa z pilotów. W końcu to oni wpędzili nas w tę sytuację"
"Powiedział, że jeśli będzie zbyt słaby, zje jednego z pilotów. Wiesz, za to, że rozbili samolot."
Należy jednak pamiętać, że brak potwierdzonych informacji, że takie stwierdzenia naprawdę padły - trudno ocenić w jakim stopniu te elementy dialogów to fikcja fabularna.
Natomiast z kilku późniejszych relacjach uczestników tego zdarzenia pojawia się informacja, że
ciała pilota i drugiego pilota należały do pierwszych wykorzystanych jako źródło pożywienia.Z psychologicznego punktu widzenia jest tu pewien bardzo istotny szczegół:
piloci byli dla większości pasażerów osobami obcymi, podczas gdy pozostałe ciała należały do kolegów, przyjaciół, członków rodzin i kolegów z drużyny.
Zatem fakt, że piloci byli odpowiedzialni za katastrofę, mógł stanowić psychologiczne uzasadnienie wyboru ich ciał
I tu nasuwa się powiedzenie
:
nie był prawdziwie głodny ten kto nie patrzył na innych ludzi jak na coś do jedzenia.
Zapraszam do wyrażania opinii oraz refleksji w tym obszarze.
.
S pozdravem, Cienki Lolek
Zwierzęta podobnie jak ludzie mają BARDZO SILNY INSTYNKT ŻYCIA oraz ODCZUWAJĄ CIERPIENIA.
Im więcej myślę o tym jak powstał Wszechświat tym bardziej utwierdzam się w swoim AGNOSTYCYŹMIE !
