Platformy technologiczne nie są fundacjami wychowawczymi, lecz korporacjami handlującymi uwagą użytkowników. Paradoksem jest jednak dzisiaj to, że prawicy walczącej z wyimaginowaną "lewacką indoktrynacją" w szkołach nie przeszkadza realny wpływ gigantów technologicznych, którzy mają dostęp do dzieci przez wiele godzin dziennie i dysponują narzędziami oddziaływania, o jakich szkołom nawet się nie śniło.

Celem platform nie jest wychowanie dziecka, lecz utrzymanie go jak najdłużej przed ekranem. Dopóki miliardy z reklam płyną szerokim strumieniem, presja na realne ograniczanie tych mechanizmów pozostanie niewielka. Dlatego odpowiedzialności nie da się scedować tylko na rodziców. Ci, którzy czekają, aż problem rozwiąże się sam, najczęściej przegrywają wyścig z systemem zaprojektowanym po to, by przyciągać uwagę ich dzieci.
Wielu rodziców nie zostawiłoby małego dziecka samego w obcym mieście, a jednocześnie bez większych obaw zostawia je sam na sam z internetem, gdzie obok wartościowych treści funkcjonują oszuści, manipulatorzy, seksualni przestępcy, patostreamerzy i algorytmy zaprojektowane do przyciągania uwagi za wszelką cenę.

Argumentacja wolnościowców Bosaka i Mentzena, że wszystko zależy od rodziców, przypomina twierdzenie, że za bezpieczeństwo na drogach odpowiadają wyłącznie kierowcy, a nie przepisy, znaki drogowe czy producenci samochodów. Rodzice są ważni, ale nie można od nich oczekiwać, że samotnie wygrają z algorytmami projektowanymi przez jedne z najbogatszych i najbardziej zaawansowanych technologicznie korporacji na świecie. Wielu z nich nie zna mechanizmów, którym podlegają ich dzieci. I dlatego to nie tylko problem wychowawczy, lecz także technologiczny, społeczny i polityczny.

W Polsce łatwiej jest debatować o "ochronie dzieci" w abstrakcji niż zmierzyć się z realnym wpływem mediów społecznościowych, platform cyfrowych i gospodarki opartej na uwadze. W efekcie dzieci i młodzież nie tylko stają się uczestnikami gigantycznego eksperymentu społecznego, ale również ideologicznymi zakładnikami.

Patrząc na style komunikacji w mediach społecznościowych, nie trudno zauważyć, że część przekazu (szczególnie w wykonaniu Konfederacji), jest projektowana pod odbiorców bardzo młodych, wychowanych na krótkich, emocjonalnych i antysystemowych przekazach. Co dokładnie było dzisiaj widać w programie telewizyjnym, gdy Bosak z telefonem w łapie zapomniał się chyba i pomylił uczestnictwo w dyskusji na żywo (Bosak u Rymanowskiego do posłanki: "Pani jest nienormalna?) z występami na TikToku. Politycy nie tylko akceptują ale i wykorzystują mechanizmy jakie dostarcza im TIKTOK i Instagram.
Dzieje się tak, ponieważ partia Mientusa - mentalnie funkcjonująca na etapie buntu łysego, hajlującego nastolatka - utrzymuje własnych wyborców w stanie permanentnego nastoletniego buntu: przeciw elitom, państwu, ekspertom, mediom i wszystkim, którzy myślą inaczej. A przecież dojrzałość polega nie na nieustannym buncie, lecz na umiejętności ponoszenia konsekwencji własnych poglądów.
Polityczny kapitał można budować na buncie i frustracji. Problem w tym, że emocje raz wypuszczone w przestrzeń publiczną nie zawsze dają się później kontrolować. Historia wielokrotnie pokazywała, że podsycanie gniewu jest łatwe, natomiast przewidzenie wszystkich jego konsekwencji już nie.