Solipsyzm (łac. solum ipse, ja sam) - pogląd filozoficzny głoszący, że istnieje tylko jednostkowy podmiot poznający, cała zaś rzeczywistość jest jedynie zbiorem jego subiektywnych wrażeń - wszystkie obiekty, ludzie, etc., których doświadcza jednostka, są tylko częściami jej umysłu.
Z moich dotychczasowych dyskusji z ludźmi wierzącymi, jakichkolwiek by ich wiara w boga nie przybierała postaci, dowiaduję się wciąż jednego - bóg jest Stwórcą wszystkiego, co istnieje. Prosty stąd, zatem, i nieodparty wniosek, że jesteśmy bytami "pomyślanymi" przez boga. "Pomyślanymi" wraz ze wszelkimi konsekwencjami: "on" wie, co nas spotka, boć przecież jest wszechmogący i wszechwiedzący w kwestii naszego życia. Przecież to nic innego, jak solipsyzm w wydaniu boskim! Bóg nas doświadcza (w znaczeniu - odczuwa, "pomyśla"), ale przecież jesteśmy tylko jego myślami. O tyle kuriozalna zachodzi tutaj sytuacja, iż byty "pomyślane", istniejące w świadomości boga, są przez niego w jakiś tajemniczy sposób "poinformowane" o swoim statusie - statusie wytworu "jego" myśli. W związku z tym, umysł jednostki "pomyślanej", a wierzącej w swego stwórcę doświadcza boskiego solipsyzmu a rebours, czyli na wspak! To jest tak, jakby sam Stwórca przeglądał się w lusterku trzymanym przez wytwór jego myśli.
Rodzi się pytanie, po co Stwórcy takie lusterka? Czy może po to, by wciąż mógł się upewniać o własnym istnieniu?
W takim razie, czy my - ateiści jesteśmy tylko wybrakowanymi myślami Stwórcy - pozbawionymi boskich lusterek? Czy jesteśmy tylko zgubionymi pikselami na monitorze boskiego umysłu?

>Czy coś nam sie tutaj nie zgadza, zważywszy na jego domniemaną wszechmoc i wszechwiedzę oraz rolę sprawcy wszystkiego, co istnieje?

>Starając się być konsekwentnym, to Świat jest narzędziem boga. Lustrem, w którym się przegląda potwierdzając własne istnienie, wymyslonym, by sie upewnić, że ma świadomość. Z braku bytów autonomicznych od jego jaźni, skazany jest na byty przez siebie wymyślone, odczute. Przecież to nic innego, jak solipsyzm.

Wszędzie, gdzie jest wszechmoc i wszechwiedza, są sprzeczności. Ale takie przymioty zakładają religie. Nie mają monopolu na prawdę. W zasadzie nawet definicja boga nie powinna wymagać wszechmocy i wszechwiedzy, bo to udowodnione rozumowo sprzeczności.
Ale solipsyzm w wydaniu boskim jest całkiem sensowny. Tylko że jest mały problem. Jak nasze umysły mają się do jego? Nasze rozumy są jedynym, co do czego jesteśmy pewni, stąd też nasza droga racjonalistyczna. Jeśli jednak jesteśmy tylko [aż?] wytworami boskiego umysłu, to jak mamy to rozumieć? Myśli boga uniezależniają się umysłowo od niego? Czy może nam się tylko wydaje, że myślimy sami?

>A może ludzie, jako twory niedoskonałe, trzymają tylko krzywe zwierciadła, by bóg mógł się bawić swoim zniekształconym odbiciem? Świat jako beczka śmiechu?

Idea Deus ridens ma coś w sobie. Jako osobie obdarzonej dużym poczuciem humoru jest mi dość bliska Jednak kłóci się trochę z przeczuciem koniecznej idealności i neutralności ewentualnego boga.

Pozdrawiam

---

"Niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie"

Traktujmy takie rozważania jako gimanastykę umysłu. Bez stresu, bez zobowiązań. Przecież nawet jak nam wyjdzie, że idea boskiego solipsyzmu jest racjonalna, logiczna i możliwa, to nie uwierzymy od razu w boga

---

"Niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie"

>Tylko że jest mały problem. Jak nasze umysły mają się do jego? Nasze rozumy są jedynym, co do czego jesteśmy pewni, stąd też nasza droga racjonalistyczna. Jeśli jednak jesteśmy tylko [aż?] wytworami boskiego umysłu, to jak mamy to rozumieć? Myśli boga uniezależniają się umysłowo od niego? Czy może nam się tylko wydaje, że myślimy sami?

To ostatnie pytanie jest zasadne. Skoro my i nasze myśli dziać możemy się tylko "w bogu", to tylko nam się wydaje, że myslimy samodzielnie. Jest to nieco trudne do pojęcia, ale "zażywszy" nieco pokory wobec takich wniosków, wydaje się byc jedynym logicznym rozwiązaniem.

>Idea Deus ridens ma coś w sobie. Jako osobie obdarzonej dużym poczuciem humoru jest mi dość bliska

Tak, jak mi
>Jednak kłóci się trochę z przeczuciem koniecznej idealności i neutralności ewentualnego boga.

Nie powinnas posługiwać się przeczuciem jako drogowskazem w rozumowaniu. Zachowaj je na lepsze okazje
>Pozdrawiam
Ja jeszcze bardziej

---

"Bawimy się, bawimy ładnie, lub nie
nieważne, bo Nico niełatwo rozdrażnić"
Lech Janerka

   Myślę, że wszyscy dajemy się nabierać na niedoskonałość religii, na jej stagnację po prostu. Niedoskonałość zaś i stagnacja - cóż za świetna przynęta dla racjonalistów!
   Dla kogoś, kto niedawno zlazł z drzewa, boska wszechmoc, eo ipso wszechwiedza były czymś naturalnym, bez względu na to, czy bóg nosił nazwę Światowid, Zeus, czy stał się w końcu Bogiem.
   Zauważcie, jak niewiele, nieomal wcale nie uległy zmianie zasady wiary - podczas gdy ludzkość zmieniła się tak bardzo. Sądzę, że sam ten fakt winien skreślić wiarę z duchowego jadłospisu ludzi współczesnych.
   A jednak nie. Okazuje się bowiem, że przynęta wciąż działa, choć jest tak beznadziejna. Paradoks okazuje się magnesem silniejszym od rozsądku. Całe pokolenia Don Kichotów odbywają walkę z wiatrakami, które nawet nie im samym się przyśniły!
   Uważam, że kwestia wiary lub niewiary w Boga, pozostając sprawą prywatną, właściwie nie zasługuje na poważną dyskusję. Czy nie jest tak, że dyskusja taka zawsze wiedzie w ślepy zaułek?
   Gdzie jest rzeczowość dyskusji o czymś, czego nikt żywy na oczy nie widział?
   O kościele, hierarchii kleszej - mogę rozmawiać, o wierze - odmawiam właśnie z powodu nierzeczowości.

>Czy nie jest tak, że dyskusja taka zawsze wiedzie w ślepy zaułek?
>   Gdzie jest rzeczowość dyskusji o czymś, czego nikt żywy na oczy nie widział?

Rzeczowość istnieje, niestety, i to większa, niż się Tobie wydaje. I już śpieszę z wyjaśnieniami.
Nie wiem, jak mój "pomysł" z boskim solipsyzmem i jego odbiciem w wierze, wytrzymałby poważną krytkę ze strony teologów i filozofów. Nie wiem nawet, czy ktoś czegoś podobnego już wcześniej nie wyartykułował. Nie jestem specjalistą w tej dziedzinie. Wiem natomiast, że dostarczając wierzącym tego typu kwiatki do przemyśleń, zasiewam zwątpienie(oczywiście istnieje tutaj warunek konieczny napotkania uczciwie myślącego człowieka wierzącego, z czym niestety bywa problem).
Po nitce docieramy do właściwego kłębka, czyli:

>   O kościele, hierarchii kleszej - mogę rozmawiać, o wierze - odmawiam właśnie z powodu nierzeczowości.

pasożytnictwa, jakim jest naziemny personel wielkiego Mzimu. Z tym wirusem trzeba walczyć każdym (oczywiście dopuszczalnym przez prawo) sposobem. Choćby przez takie "teologiczne" dyskusje z wiernymi.
Pozdrowiwszy

---

"Bawimy się, bawimy ładnie, lub nie
nieważne, bo Nico niełatwo rozdrażnić"
Lech Janerka

   Myślę, że każdy z Don Kichotów był i jest równie mocno przekonany o rzeczowości i celowości swego zadania.

-----------------------------------------------------
   "Tylko głupiec wierzy, że można wyżyć z mądrości".

>To ostatnie pytanie jest zasadne. Skoro my i nasze myśli dziać możemy się tylko "w bogu", to tylko nam się wydaje, że myslimy samodzielnie. Jest to nieco trudne do pojęcia, ale "zażywszy" nieco pokory wobec takich wniosków, wydaje się byc jedynym logicznym rozwiązaniem.

Może nie jest to trudne do pojęcia - zrozumienia ideowego, ale trudne do przyjęcia Wychodząc z solipsystycznego boga dojdziemy chyba tylko do tego. Chociaż idea uniezależnienia się myśli boga od niego ma w sobie coś bardziej "boskiego", "kreatywnego". Bozia popuszcza wodze fantazji, żeby otrzymać coś, w czym może się przeglądać. Ale bóg to nie byle kto i potrafi nieco usamodzielnić swoje myślowe twory. Jedne w niego wierzą, inne nie. To rodzi kolejne pytanie: czy bogu potrzebne są twory w niego wierzące, czy wystarczy mu, że są? Jeśli to pierwsze, to Ateiści są, no cóż... niewypałem Natomiast jeśli to bóg steruje naszymi myślami, a mimo to Ateiści istnieją, to znak, że mu nie szkodzą. Inaczej pewnie nie pozwoliłby na marnotrawienie własnych wymysłów i robienie z nich niedowiarków. Chyba że ma poczucie humoru i mu się nudzi. Wówczas podziwiam go - nie wiem, czy zachowałabym zimną krew i chęć do żartów, gdyby moje istnienie zależało od wiary moich wymysłów
Jeszcze na marginesie, jeśliby jego istnienie zależało od naszej wiary w niego, ciekawe czy możnaby go unicestwić [niestety świat też, ale co tam - raz się żyje! ] przez zmobilizowaną niewiarę.

>>Jednak kłóci się trochę z przeczuciem koniecznej idealności i neutralności ewentualnego boga.
>Nie powinnas posługiwać się przeczuciem jako drogowskazem w rozumowaniu. Zachowaj je na lepsze okazje

Nie posługuję się tym raczej w rozumowaniu, chociaż jak wykazała nauka - Prawda jest zwykle najprostsza. Mimo to, nie dojdzie się do Prawdy wybierając proste, idealne rozwiązania ot tak, z przeczucia. Najpierw się dochodzi rozumowo [taka specyfika nauki ], a potem stwierdza z zachwytem: "Jakie to Proste!". A owa idealność właśnie z prostotą mi się kojarzy. Rozumowo jestem ścisła [staram się ] , a idealność czy nie mogłaby zaważyć na mojej większej sympatii/antypatii do danego modelu [tu: boga], co nie wpłynęłoby raczej na jego rozumowe rozwijanie, a już na pewno na jego przyjęcie bądź odrzucenie

---

"Niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie"

>   A jednak nie. Okazuje się bowiem, że przynęta wciąż działa, choć jest tak beznadziejna. Paradoks okazuje się magnesem silniejszym od rozsądku.

Pamiętajmy, że ludzie idealni nie są. Są to istoty w większości słabe, strachliwe, zagubione. Pomysł, że jest ktoś transcendentny, kto ma nad nimi pieczę bez względu na ten cały chaos na tym padole, jest jak balsam na skołataną duszę. Ale z jakichś powodów ludzie wolą doktryny narzucone przez innych; to też zrozumiałe, zwazywszy, że wymyślając własne wierzenia, mogą się poczuć nieswojo... jak wygodnisie? Szkoda, że nie widzą wygodnictwa i kreatywności autorytetów religijnych. A to paradoks! Rozsądek rozsądkiem, ale ludzie chcą się czuć bezpiecznie, mieć jakieś oparcie poza tym światem. Skąd się wzięła szalona - bluźniercza! - idea, że w ogóle może coś być poza nim?

>Całe pokolenia Don Kichotów odbywają walkę z wiatrakami, które nawet nie im samym się przyśniły!

Z czymś trzeba walczyć Don Kichoci to idealiści, którym serca się krają na widok tych poniewieranych baranków. Ale nawet nie trzeba tak głęboko... Wiara, w postaci już religii, po prostu z butami wkracza w życie tych, co nie chcą mieć z nią nic wspólnego, narzuca się, a tego już za wiele. Walka z nią to czysta samoobrona

>   Uważam, że kwestia wiary lub niewiary w Boga, pozostając sprawą prywatną, właściwie nie zasługuje na poważną dyskusję. Czy nie jest tak, że dyskusja taka zawsze wiedzie w ślepy zaułek?
>   Gdzie jest rzeczowość dyskusji o czymś, czego nikt żywy na oczy nie widział?
>   O kościele, hierarchii kleszej - mogę rozmawiać, o wierze - odmawiam właśnie z powodu nierzeczowości.

O ile o samym zjawisku wiary można podyskutować psychologicznie, o tyle przedmioty wiary powinny być z dala od wszelkich dysput. Można na wiarę przyjąć cokolwiek, nawet najmniej racjonalnego. Dyskusja racjonalisty z fideistą jest bez sensu, bo obaj odwołują się do rozłącznych metod. Jednak czasem można sobie pozwolić na dyskusję między racjonalistami o przedmiotach jakichś wiar, jeśli akurat nadają się one do tego.

Jednak chciałam zaznaczyć, że dyskusja tutaj prowadzona obejmuje tylko pewien abstrakcyjny model. Nie jest mi nawet wiadome, czy jakaś religia dopuszcza solipsyzm boski, a już na pewno nie chcemy [nie chcę ], by ktoś tutaj przyjął ten model na wiarę. Bez dyskusji o abstrakcyjnych modelach nie byłoby nie tylko filozofii, ale i matematyki... Człowiek czuje wyższość nad światem właśnie z tego powodu, że potrafi wznieść się ponad TO. Że myśli abstrakcyjnie. Że odrywa rozum, umysł w swych - że tak to ujmę - przedmiotach do obrabiania, od fizyczności, biologii, materii, z której jest zbudowany organ będący podstawą tegoż umysłu.

PS. A z tym "widzeniem na oczy" to metafora taka była? Bo nie zanegujemy chyba rozmów na temat powietrza?

Pozdrawiam

---

"Niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie"

Patty!
Ponieważ nasza dyskusja (a raczej dialog) tak fajnie się rozwija, przyszło mi coś do głowy. Przypomniałem sobie po lekturze Twojego postu o pewnym opowiadaniu Lema (trudno to nazwać opowiadaniem). Jest to recenzja z nienapisanej książki. Możesz ją znaleźć, o ile będziesz chciała, w książce Lema "Doskonała Próżnia", a tytuł tej recenzji brzmi "Les Robinsonades" par Marcel Coscat (pierwsza w tym tomie). Lem pisze dokładnie o tym, o czym rozmawiamy, tyle że na przykładzie Robinsona Crusoe, który musiał stworzyć sobie cały świat. Lektura jest fascynująca, pełna paradoksów i dająca wiele do myślenia. Raptem około 20 stron. Gorąco polecam tę recenzję i całą książkę - jedyną w swoim rodzaju z oryginalnymi pomysłami, których aż dziw, że nikt do tej pory nie wykorzystał.
Pozdrawiam

---

"Bawimy się, bawimy ładnie, lub nie
nieważne, bo Nico niełatwo rozdrażnić"
Lech Janerka

>>po drugie- jestem tylko głupim dzieckiem
>Nie kokietuj nas "dzieckiem". Jak dla mnie, możesz miec nawet 7 lat, ważne, że piszesz do rzeczy.
>Pozdrawiam

Mam dwa razy więcej

---

...