Odpowiedź "achury" skłoniła mnie, nie wiedzieć czemu, do pomieszania kilku spraw w jednym tekście, dla niepoznaki ukrytych pod deklem "1-go Maja"

   Chodzi o jej zachwyt nad moim gorzko-ironicznym: ...wyrzucić martwe zapisy, np. § 10. e) stosować się do zasad polskiej pisowni i interpunkcji...
                                     Ach ! hura !

   Zacznę od tego, że "1 Maja" jest najważniejszym ze świąt, ponieważ łączy w sobie kilka innych, a mianowicie: tradycyjne Święto Pracy, imieniny Józefa, Dzień Budowlańca (bo cieśla też budowlaniec), Dzień Alkomatu (czyli policyjne dożynki) no i dla niektórych Dzień Rogacza (Józefa), choć niektóre rogacze nie wiedzieć czemu wolą mieć za patrona Huberta.
   Znaczy wiedzieć czemu - przez wzgląd na bardziej potężne, rozłożystsze więc i bardziej spektakularne "H" na początku.

   Otumaniony świątecznym nastrojem pierwszym i poranną kawą drugą, czyli zainspirowany przez wspomniane "hura!" oraz św. Józefa patrona robotników ( Mt 1:18), spróbuję w wolnych paralelach porównać język pisany-forumowy z językiem budowlanym.

   Całość nazwę "pięcioaktówką rzemieślniczą z dedykacją dla rogaczy ortograficznych".

   Wszystkim, którzy spodziewają się w tym tekście feerii określeń powszechnie uznanych za konstrukcje obelżywe - zajebiście serdecznie, lecz i takoż stanowczo dziękujemy - Juruś z Boskim, budowlańcy.

    Akt I - "ups".
   Wprawdzie jako budowlaniec jestem przekonany o wyższości formy nad treścią, czego dowodem jest tekst do klienta przegiętego estetycznie- panie, ten dach ma przede wszystkim nie przeciekać- ale też zdaję sobie sprawę, że zadaniem trudnym, wręcz niemożliwym czasami, jest te sprawy rozdzielić bez uszczerbku dla którejś z nich.

   Bardzo często jest bowiem tak, że forma przewyższa treść, lub wręcz treścią się staje w konstrukcjach o wyższym stopniu zaawansowania artystycznego, nie wspominając o wytworkach architektury, których jedyną rolą jest oko cieszyć.
   Jak np. Sejm.
   Przepraszam za wyrazy, miałem nie przeklinać.
   Bywa, że i przy okazji ucho, vide Sejm.
   Ups.

    Akt II - "duet".
   Obie te formuły, znaczy formę z treścią, stosuję z powodzeniem względem dachów o różnym przeznaczeniu: dach płaski nie jest do oglądania, bo wycieczki helikopterowe nie są jeszcze najpowszechniej stosowanym sposobem podziwiania ojczystych krajobrazów - jak z powodzeniem przekonuję klientów do wyższej ceny za solidniejszą materiałowo, więc i bardziej pracochłonną, a co za tym idzie droższą, w robociźnie, inwestycją.

    Akt III - "utrzymać kurs".
   Ale bywa też tak, że zwieńczenie budowli dachem zwane, jest od początku zaprojektowane, jako element dekoracyjny, a często przez swą fikuśność jest głównym składnikiem widocznego na zewnątrz, Dramatu Rzemieślniczego.
   Tfu, miało być Sztuki Rzemieślniczej.

   Wówczas argumentem za wzrostem pracochłonności jest unikatowość rękodzieła, a co za tym idzie, merytorycznie uzasadniony wzrost ceny.

    Akt IV - "semipuentos".
   Znanym w środowisku porzekadłem mistrzów-dachołazów (nie mylić z kominiarzami i innymi partaczami trudniącymi się handlem kalendarzami- rzecz bowiem o Rzemieślnikach) bywa: dach jest piątą, często najmniej widoczną, rzadko w ogóle za taką uważaną, ale najważniejszą elewacją każdej chałupy!

   Tak więc udowodniłem niezbicie stan wyższej bezcenności dachu nad każdym innym fragmentem konstrukcji, choćby nie wiem jak niepozorny, lub niewidoczny ci on był, ten Dach.

    Akt V - "paralelizm".
   Zupełnie podobnie rzecz się ma z ortografią - choćby nie wiem jak się starać tekst zbudować, to bez znajomości ciężaru gatunkowego zasad pisania cała konstrukcja legnie w gruzach, no bo sam sobie, czytelniku odpowiedz: jak wyglądałby patron jeleni budowlanych "śfienty Juzef"?

   Że o zupełnej samowoli rogato-budowlanej w postaci ni(e)jakiego "Chuberta", nie wspomnę...?

   W takich przypadkach o utrzymaniu kursu, więc i godnej wycenie rachitycznej kompozycji nie ma co gadać.

   No i do czego przypiąć staroeskimoskie Czój Bót?

   Tak więc niech się święcą Czuj-Bud z Long Huber..., ekhm, Weekendem.
.