Na początek chciałem przeprosić osobę, którą podejrzewałem, że ma 18 lat i że byłem takim ignorantem nie sprawdzając profilu użytkownika. Po prostu nie wiedziałem, że są takie informacje – od o wczoraj po raz pierwszy pojawiłem się na tych stronach.
Przy okazji zapoznałem się z profilami kilkunastu osób. Od razu rzuciło mi się w oczy, że większość z aktywnych uczestników tej strony jest do siebie bardzo podobna. Podobny wiek, podobne zainteresowania: podróże, literatura, filozofia. Zamiłowania do podróży, do innych kultur. Podejrzewam też że większość z państwa nie posiada jeszcze rodziny.
Mam nadzieję, że duża część z uczestników zachowuje odpowiedni dystans do tego forum dyskusyjnego i nie traktuje uczestniczenia w nim z zamiarem poszerzania własnych horyzontów. Bo to chyba byłoby bardzo trudne, gdy większość osób biorących w dyskusji ma mniej więcej taki sam horyzont i takie same poglądy. Ja jako osoba z zewnątrz widzę trochę podobieństw do kółka różańcowego. Ale nie aż tak dużo. Zapewne nikt z was nie podzieli mojego poglądu a większość poczuje się urażona. Ok. Żartowałem ale w każdym żarcie i tak dalej …
Ja jestem z zupełnie innej bajki. Nawet widzę, że nie ma żadnej szansy na możliwość zrozumienia mojego punktu widzenia. Szokuje mnie wyraża przez wielu MIŁOŚĆ DO ROZUMU, PRZEKONANIE (IDEOLOGIA) O DĄŻENIU DO PRAWDY, wiara w to, że takie są państwa motywacje.
To jest szokujące. Poznając profil użytkowników tego forum łatwo jest mi zrozumieć, że w państwa życiu nie ma miejsca na Boga, że on jest zupełnie niepotrzebny, a wręcz mógłby przeszkadzać i ograniczać państwa wolność. Rozumiem to i szanuję. Ale zupełnie nie rozumiem tej trochę naiwnej wiary w motywy odrzucenia wiary, wmawianie sobie, że jestem ateistą wyłącznie z tego powodu, że kocham prawdę i dążę do prawy, że miłuję zamiast Boga rozum.

Czy 2 +2 jest cztery. Jest. Czy wszyscy się z tym zgadzają? Oczywiście. Dlaczego? Nie tylko dlatego, że to udowodniono. To nie jest istotne. NAJWAŻNIEJSZE JEST TO, że każdy z nas ma obojętny stosunek do wyniku. Czy wynik wyniesie 4, 5 czy nawet dwadzieścia to tak naprawdę nie ma żadnego znaczenia.
A stosunek do istnienia Boga? Czy udowodniono, że go nie ma? Nie, ale to też jest najmniej ważne. Najważniejsze jest, że każdy z nas oczekuje innej odpowiedzi, ma innym emocjonalny stosunek do prawdy. I to powoduje, że prawda jest na samym końcu.
W symbolicznej księgarni mamy dwie półki. Jedna z napisem: Książki o dowodach na to że Boga nie ma. A obok jest taka sama półka z książkami o dowodach, że Bóg istnieje. Po które książki państwo wyciągają ręce? Przede wszystkim po książki znajdujące się na pierwszej półce. Dlaczego czytacie Dawkinsa i innych ateistów? Wielu z was uważa, że jest obiektywna, że dąży do prawdy. OK. A czy ktoś z was przeczytał książkę, o dowodach na istnienie Boga? Warto byłoby sprawdzić co tam jest napisane. Być może część z państwa przeczytała książki z drugiej półki. A przypominacie sobie waszą reakcję jak czytaliście książkę pod przykładowym tytułem „20 dowodów na istnienie Boga”. Ci bardziej dosadni co chwila by wzdychali do siebie: Ale bzdury, co za herezje, co za debil, oszołom, Bardziej zachowawczy: Nie zgadzam się, To manipulacja, bo przecież w książce tego a tego (ateisty) jest napisane, że … i ja mam podobny pogląd. Idźmy dalej. Wyobraźcie sobie, że tę samą książkę czyta osoba wierząca. Jakie ona będzie miała odczucia: Tak. W pełni popieram. No właśnie. Przecież to jest dowód nie do podważenia.
Ta sama książka, te same treści i te same, dwie rozumne istoty ją czytają. A jak różnie reagują! Czy ktokolwiek z was powie, że jedna osoba to głupol a inna jest mądra? Obie mają inne motywacje, obie z zupełnie innym nastawieniem przystępują do czytania tej książki. Czy którakolwiek z tych osób dąży do prawy i do obiektywizmu? Żadna, bo żadna nie może.
Żaden człowiek nigdy nie zajmie w tej kwestii obiektywnej postawy. Czytacie książki, poszerzacie horyzonty, ale nigdy nie czytacie wszystkich książek. Zgadzacie się z teorią wielkiego BOOM, może popieracie teorię setek tysięcy równoległych wszechświatów i inne. Ale są inne teorie, z o wiele mniejszym marginesem błędu: teorie wyjaśniające w jaki sposób ludzie podejmują decyzje w najważniejszych sprawach, jakie mamy motywacje, co jest pierwotnym impulsem, jakich potrzeb jesteśmy niewolnikami, jak te potrzeby przeszkadzają a wręcz uniemożliwiają nam zachowanie obiektywizmu w pewnych kwestiach.
Jak trudno wreszcie jest zrozumieć punkt widzenia drugiego człowieka i go uszanować. Część osób nabija się z wiary, skupia się na osobach stojących pod pałacem prezydenckim. Dlaczego właśnie z tym kojarzy wam się wiara? Bo taki widok jest dla nas wygodny. Ktoś pisze nie wierzę w te bzdury i je wymienia: płaska ziemia, bananowy księżyc i tak dalej. Czy tym samym nie powinienem się ja obrazić? Bo przecież ja nie wierzę w te wszystkie bzdury, które ta osoba wymieniła.
Ktoś z was radził mi aby zaczął cieszyć się życiem. Czułem w tych słowach politowanie. Czy mógłbym wierzyć w Boga gdyby to było wbrew mojemu interesowi i nie dawało mi szczęścia. Już nie mam 25 lat. Od tego czasu minęło 20 lat. Nie wiem czy jestem szczęśliwszy od ateisty. Wiem jedno: jestem o wiele bardziej szczęśliwy niż 20 lat temu.
Miałem to wielkie szczęście, że spotkałem kiedyś taką a nie inną kobietę, która bardzo pokochałem i którą kocham po dziś dzień. Jestem szczęśliwy bo nie zdradzam żony i ona mnie nie zdradza (wierzę w to) a także nie mam najmniejszej ochoty na zdradę. Do szczęścia wystarczy mi że siedzę sobie na fotelu w domu a obok moja żona z córką na kolanach. Jestem tak bardzo szczęśliwy w tej chwili i w tym życiu, że chciałbym aby ta chwila, to moje życie trwało wiecznie. Tak mocno kocham moją żonę i trójkę moich dzieci, że niech chcę się z nimi nigdy rozstawać. I dlatego właśnie wierzę. W tym moim bardzo specyficznym życiu, tylko w moim, w żadnym innym, jest miejsce na Boga, bo tego Boga potrzebuję. Prawda mnie nie obchodzi. Bo prawda nie ma emocjonalnego zabarwienia. Bo to abstrakcja - w moim życiu. Gdyby Boga miało w ostateczności nie być to i tak wygram, bo moje życie będzie szczęśliwsze dzięki wierze w niego.
Ludzie naprawdę mają różne potrzeby i oczekiwania. Jeżeli nawet trudno to zrozumieć, bo duża część z państwa ma bardzo oryginalne poglądy i wierzy w bardzo dziwne rzeczy, szczególnie dotyczące siebie (o wiele dziwniejsze niż wiara w Boga). Tworzą państwo bardzo specyficzną, można by rzec wysublimowaną grupę, taką trochę grupę wzajemnego adoracji, wzajemnego utwierdzania się w słuszności swoich poglądów. Psycholog społeczny walnąłby spory wykład o skutkach działania w takich grupach. Ale ja nie jestem psychologiem społecznym i nie tzw. naukowców.