Z całym szacunkiem etc. ple ple ple - mnie się ateizm (taki sprowadzający świat li tylko do widzialnej, macalnej materii i ogłaszający nie-istnienie jakiegokolwiek Boga/bogów, będących gwarantami pewnych praw oraz ogłaszający nie-istnienie pośmiertnej wieczności) - jawi jako pomysł niesłychanie absurdalny. Albowiem jeśli nie ma Boga (tzn. jakościowo różnego od ludzi Boga-sędziego-stwórcy, spełniającego wyżej opisaną rolę gwaranta norm i udostępniającego wieczność - jako karę lub nagrodę), wtenczas załamuje się wszelki sens istnienia człowieka na Ziemi. Bo właściwie - po co żyć, przy masie niewygód i cierpień samobójstwo staje się sensownym wyborem (skoro po śmierci nie czeka nas za to żadna kara, nie będziemy też odczuwać żalu po jakiejkolwiek stracie, żadnych wyrzutów sumienia etc. - bo nie będzie nas w żadnej formie), a twierdzenie, że przecież życie może być szczęśliwe i przyjemne też szybko upada - miałoby sens, gdyby te materialne i psychiczne przyjemności można było przeżywać w nieskończoność lub gdyby chociaż można je było w jakiejś czasowej nieskończoności/wieczności wspominać, delektować się ich wcześniejszym doznaniem - ale oczywiście ateizm (rozumiany jak to wyżej opisałem) całkowicie je odrzuca.

Jeśli nie ma znacząco (nieskończenie) od nas wyższej i silniejszej istoty (Boga), która jest w stanie przekazać pewne normy i później je egzekwować, to wszelkie działania stają się arbitralne, nic nie ma jakichkolwiek podstaw, mało tego: nie ma powodu by cokolwiek zrobić lub nie zrobić, nawet wyżej opisany koncept samobójstwa staje się nonsensem - samobójstwo jest bowiem równie uprawnione i nieuprawnione jak dalsze życie.

De facto potrafię zrozumieć choćby i wymyślenie sobie najdziwniejszej pogańskiej religii, o ile gwarantować będzie ona sens życia w sensie wyżej opisanym (tj. bóg/bogowie jako gwaranci norm plus wieczność - albo choćby i tylko sama wieczność w jakiejś postaci) - o tyle nie rozumiem perspektywy ateistycznej, a już w szczególności ateistów epatujących jakąś postacią "moralności" czy "etyki", wywiedzionej - choćby nawet z perspektywy chrześcijańskiej jawiła się któraś z tych etyk jako bardzo bliska i rozsądna - znikąd, nie wiadomo z czego.

Można oczywiście z perspektywy ateistycznej szukać rozmaitych motywacji dla życia: a np. przetrwanie gatunku (ludzkiego), narodu czy rasy... ale wszystkie one stają się pozbawione znaczenia, bo w zasadzie co nam po przetrwaniu rasy, czy narodu czy ludzkości czy przyrody - jeśli i tak w końcu mają one zniknąć całkowicie (nie ma wszak wieczności), pal licho czy za lat 100 czy za miliard.
Można ratować się łzawą gadką o tym, że przecież pewne normy są naturalne, że mamy wpisane instynkty, mama kocha dzieci, człowiek żyje we wspólnocie, więc nie zacznie bez powodu zabijać siebie czy innych - albo cokolwiek takiego, ale przecież - jeśli nie ma kary i nagrody, obiektywnych norm, to wszystko to traci wszelki sens. Dlaczego dobre miałoby być poddawanie się instynktom - albo sprzeciwianie im, albo jakiś umiarkowany, selektywny stosunek do nich? Albo cokolwiek innego?

Ostatecznie ateizm rezygnujący z wyższej rzeczywistości jawi mi się jako wszechstronny klincz, coś jak totalne zawieszenie systemu w komputerze, kiedy to nawet kursor myszki nie chce się poruszyć - tak samo tu, wszelkie poruszenie jest bezcelowe i bezsensowne, ani lepsze, ani gorsze od każdego innego. To, że niektórzy mimo wszystkie jakieś ruchy z tego wyjściowego punktu wykonują - jest tylko przykładem ich niekonsekwencji... albo i konsekwencji, diabli (he...) wiedzą. Według mnie ateizm jest czymś niewyobrażalnie absurdalnym z powodów wyżej opisanych.