"Ta dziura, którą miała w dole brzucha, musiała się jej wydawać straszliwie bezużyteczna. Kutasa zawsze można sobie uciąć, ale jak zapomnieć o pustce waginy?" - Takie oto pytanie w sytuacji impotentnej postawił bohater powieści "Poszerzenie pola walki" Michela Houellebecqa. Przypomniało mi się ono gdy tak sobie czytałem i słuchałem Jacka Tabisza rozprawiającego o Bogu, duszy i pakułach.
www.racjonalista.pl/kk.php/s,7758
    Myślę, że o tej straszliwej pustce niezwykle trudno jest zapomnieć. Nie wiem tego na pewno, ale tak właśnie myślę bo widzę jak w tę straszliwą otchłań od wieków ładuje się różne bzdury. Aby nie być gołosłownym podaję za przykład książkę Jadwigi Wais "Gilgamesz i Psyche". Autorka tej książki tak stawia sprawę:

"Po pierwsze, rzeczywistość duchowa człowieka ma charakter realny, jest faktem doświadczanym przez ludzi.

Po drugie, jako realny fakt, może być ona przedmiotem badań naukowych. Rzeczywistość duchowa jako przedmiot badań jest w tej pracy ujęta dynamicznie, w postaci specyficznych i różnorodnych procesów przemiany duchowej człowieka. Badania procesów przemiany duchowej mają charakter interdyscyplinarny. Refleksja nad nimi sytuuje się na pograniczu różnych rodzajów wiedzy o człowieku. Filozofia, psychologia, ale również religie, literatura piękna, mitologie, baśnie i inne rodzaje sztuki dostarczają bogatego materiału dla badań specyfiki duchowości człowieka".
www.enetei(*)tent&task=view&id=204&Itemid=1

Klasyczny przykład zapychania dziury zwanej przez niektórych "luką w wykształceniu". Luka ta przypadła do gustu Zenonowi Waldemarwi Dutkowi hersztowi polskich jungistów gdyż pokusił się o napisanie przedmowy do owego dzieła z pogranicza psychologi i literatury, medycyny i mitologii, socjologii i religii, filozofii kultury i ekologii, zabobonu i herezji. Oto dwa kluczowe fragmenty tejże:

   "W dobie pośpiechu i informacyjnego chaosu, pytania o duchowy wymiar życia człowieka to sprawy co najmniej równie ważne, jak materialne podstawy egzystencji. W kontekście dramaturgii przemian kulturowych przełomu tysiącleci - 'wyrafinowanej cywilizacji', jak ujmuje to autorka - na warsztat badaczy fenomenu człowieka wracają tradycyjne poglądy na świat wartości, a wśród nich filozoficzne założenia Platona o istnieniu idealnego świata duchowego. Idealistyczne wizje tego greckiego filozofa, przez wieki mocno nadwątlone Arystotelesowskim racjonalizmem i zepchnięte na margines przez techniczne osiągnięcia nowożytności, odradzające się jednak na nowo w wyobraźni współczesnych, którzy przy głębszej refleksji nad rzeczywistością nie mogą zadowolić się jednostronnymi wizjami materializmu czy racjonalizmu".

   "Dla współczesnej psychoterapii i nauk medycznych, w tym szczególnie psychiatrii, wyzwanie stanowią takie określenia, jak 'patologiczna normalność' czy 'analfabetyzm duchowy'. Lekarz czy terapeuta, uwikłani w swoje teoretyczne wyobrażenia, koncepcje i założenia, patrzą często obojętnie na cierpienie człowieka, żyjąc w iluzji 'wyższej wiedzy', a w istocie w złudzeniu własnej wyższości, i próbując racjonalizować taką podstawę jako naukową."



   Coś mi się wydaje, że jeśli nie zgłębimy tajemnicy czarnej dziury i sposobu w jaki ona pochłania światło wiedzy to lekarze zaczną na depresję przepisywać opowiastkę pod wiele mówiącym tytułem "Alchemik" jak to już czyni prekursor nowej metody Eichelberger Wojciech.

---

Ilustracja pochodzi z 'Wielkiej księgi cipek', Dan Höjer, Gunilla Kvarnström