Szanowny Panie Dyrektorze,

   Zacznę od przytoczenia komentarza jaki umieściłem na jednym z popularnych portali internetowych, w reakcji na informację o znanym wystąpieniu trojga Pańskich wychowanków.

   "Pan Dyrektor Łaźniak ma problem. Wychowawczy problem. Niezależnie od tego jaka będzie Jego decyzja, będzie musiał odnieść się do postawy trojga młodych ludzi, którzy mieli cywilną odwagę wystąpić z poglądem sprzecznym zapewne z poglądem większości.
Czy potrafi oderwać się na chwilę od chowu olimpijczyków, z którego słynie wrocławska czternastka, aby wykorzystać to co stało się w jego szkole do przeprowadzenia lekcji obywatelskiego wychowania? Lekcji, którą młodzi ludzie będą mieli szansę zapamiętać znacznie dłużej niż wzory i formuły, którymi są faszerowani na co dzień.
Życzę panu Dyrektorowi, aby to Mu się udało. Jemu i Jego wychowankom.
I nam."


   Komentarz nieco złośliwy, nie kryję, ale także jakby nieco proroczy. Bo kiedy czytam w dzisiejszej GW Pańską wypowiedź, cytuję: Nie dostałem ani jednego listu w obronie autorów petycji, to ze zdumieniem dowiaduję się, że młodzi ludzie wymagają obrony! Zdumienie moje jest tym większe, że Pańska pierwsza reakcja na petycję zdawała się sugerować, że taka obrona nie będzie konieczna. Takie wrażenie odniosła zapewne większość osób zainteresowanych tą sprawą i tu chyba należy szukać przyczyny jednostronności korespondencji, którą Pan dotychczas otrzymywał.

   Tymczasem zmienił Pan zdanie. Jeśli wierzyć doniesieniom prasowym skłoniła Pana do tego lektura stosownego ministerialnego rozporządzenia. Zapewne to Pana nie zdziwi, ale napiszę, że w to nie wierzę. Nie wierzę aby wcześniej nie znał Pan tego rozporządzenia. Nie wierzę także, aby nie znał Pan Konstytucji RP. A właśnie w Konstytucji, obok jasnych, wydawałoby się deklaracji o stosunku Rzeczypospolitej do Kościoła widnieje zapis o możliwej obecności krzyży w szkołach publicznych. Wobec tej mojej niewiary oczywistym jest, że przyczyn zmiany Pańskiej decyzji upatruję w innych czynnikach. Tych samych, które spowodowały zmianę wyważonego stanowiska księży katechetów uczących w Pańskiej szkole.

   Wracając zaś do samych krzyży. Konstytucja RP dopuszcza możliwość obecności krzyży w szkołach publicznych. Możliwość, ale nie konieczność, a już na pewno nie w każdej szkolnej klasie. Krzyż, obok wielu innych funkcji może także pełnić funkcję opresywną. Jego obecność w klasie szkolnej przez wielu może być odczytywane jako skutkująca podporządkowaniem mu przestrzeni klasy. A w naszym kraju jest to również symbol dominacji Kościoła katolickiego. To nie moje przemyślenia, choć się z nimi w zupełności zgadzam. To przemyślenia Pańskiego kolegi po fachu Pana Adama Kalbarczyka. Dyrektora i współwłaściciela Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego im. Ignacego Jana Paderewskiego w Lublinie. Od siebie dodam, że krzyż w klasie szkolnej jest stałym przypominaniem mniejszości o tym, że jest mniejszością. Nie muszę chyba dodawać, że jestem tej obecności zdecydowanie przeciwny.

   Kończąc, pragnę Panu Dyrektorowi pogratulować postawy Pańskich Wychowanków, autorów petycji. Odwaga cywilna połączona z rozwagą - w dzisiejszej dobie - dobie anonimowych internetowych ujadaczy, jest towarem rzadkim. Chcę wierzyć, że ta postawa, to w znacznym stopniu także efekt wychowawczych oddziaływań Szkoły, którą Pan kieruje.

   Ponieważ Pański służbowy adres mailowy jest mi nieznany, kieruję ten list na adres sekretariatu Szkoły. Będę wdzięczny za potwierdzenie, że dotarł do Pańskich rąk.

Z wyrazami szacunku

(-)
były członek Komitetu Rodzicielskiego XIV LO i jego Komisji Rewizyjnej

   PS Zamierzam list ten upublicznić, a jednocześnie informuję o zamiarze upublicznienia ewentualnej Pańskiej odpowiedzi