> świat jest zbyt straszny aby istniał Bóg.
To mało powiedziane - nie dość, że straszny, to nawet obojętny i bezduszny - świat-bóg-natura jawi się jako bezwiedny "zimny drań".

Jest dokładnie tak. W tej obojętności świata jest coś niesamowitego.

>Zazwyczaj człowiek zostaje ateistą pod wpływem emocji.

Nie wiem, jak jest zazwyczaj, bo nie przeprowadzałam odnośnie w.w kwestii badań statystycznych, ale ja osobiście zostałam ateistką pod wpływem wiedzy, przemyśleń i wniosków, które z owych przemyśleń wynikały. Jeśli zaś chodzi o emocje to pierwotnie zostałam ateistką niejako wbrew swoim emocjom, bo ateistyczna opcja wcale mi się z początku nie podobała, ale zdawałam też sobie sprawę, że nie potrafię już dłużej się okłamywać religijnymi pocieszawkami.

Mi się wydaje, że autorce chodzi głównie o wyśmianie niektórych zachowań. Mnie osobiście rażą tzw. gimbusy, które na złość rodzicom zostają ateistami, bez głębszych refleksji.Niedojrzałe jeszcze dzieciaki, które chwalą się swoim ateizmem i nie szanują katolików uważając ich za głupich. Ośmieszają one prawdziwych ateistów, bo znają tylko jeden argument typu czajniczek Russella i powtarzają to w kółko.
Drugie zachowanie to konformizm. Fajnie jest być ateistą w liceum, ale potem już są takie sprawy jak ślub, chrzest, większość ateistów bierze udział w tych ceremoniach.
(była o tym wcześniej mowa na forum) To postawa hipokryty.
Takie osoby nie mają prawa narzekać na np. zbyt wpływową pozycję kościoła, bo same do niego uczęszczają.

>Takie osoby nie mają prawa narzekać

Nie mają prawa? Jakie są sankcje za narzekanie?

---

Nadzieją na deklerykalizację Polski są wybory i Ruch Palikota.

.
>Mi się wydaje, że autorce chodzi głównie o wyśmianie niektórych zachowań.
To już dużo się Pani wydaje, ale ja zawsze wolę tych, którzy potrafią swoje myśli tak przekazać aby inni je zrozumieli i nie musiało im się cokolwiek wydawać.
Myślę, że nadal tego w szkołach uczą.

>Mnie osobiście rażą tzw. gimbusy,
Może najpierw przetłumaczę na język naszego forum:
Gimbus to szkolny autobus, a gimbusy to przeważnie nastolatkowie. Np. chłopak z grzyweczką w rurkach, sweterku, nerdach itp. to gimbus. Dziewczyna w rurkach, okularach, sweterku i conversach to gimbusiara. Powiem ci, że gimbusem jest prawie każdy. Bo teraz większość nastolatków się tak ubiera.

Gimbusy to większość ludzi tutaj (tj. z gimnazjum, podbusy to podstawowka) które
-wiedzą wszystko o życiu
-piją palą i ćpają dla szpanu (bo są ,,dorośli)
-słuchają firmy lub Justina Biebera
-udają że są dorośli i mają wszystko w dupie. /Za Internetem./

>które na złość rodzicom zostają ateistami, bez głębszych refleksji.
Każdego coś innego razi. Mnie najbardziej przerażają osobowości autorytarne, łatwo poddające się autorytetom. Takie osobowości są tworzone od wczesnego dzieciństwa. Proponuję przeczytać: www.racjon(*).php/z,0/d,12/s,565416#w567002
Natomiast cenię sobie osobowości niepokorne. Heretyków stawiających różne pytania i szukających własnych odpowiedzi.

>Niedojrzałe jeszcze dzieciaki, które chwalą się swoim ateizmem i nie szanują katolików uważając ich za głupich.
Nie każdy ma szczęście od razu być dojrzałym, albo klepać tylko to co dojrzalsi mu każą. Ja jeszcze pamiętam jak byłem niedojrzałym dzieciakiem i szukałem własnych odpowiedzi. Robiłem to przy pomocy lektur, ale także przenosząc wypowiedzi pana od fizyki na religię i wypowiedzi księdza katechety na fizykę. Co mądrzejsi z nas z tej dyskusji za moim pośrednictwem skorzystali. (Dopóki ksiądz na prowokacji się nie połapał).
Niewiele lat później dojrzała katoliczka zabroniła się spotykania ze mną swojej córce, gdyż one pochodziły od Ewy, a ja od małpy. (I wtedy i dziś uważam tą mamusię za głupią babę. Wtórnym do tego jest jej katolicyzm.)

>Ośmieszają one prawdziwych ateistów, bo znają tylko jeden argument typu czajniczek Russella i powtarzają to w kółko.
Niewiele rzeczy jest bardziej samokompromitujących niż określanie siebie (i innych też) przymiotnikiem "prawdziwy"! I wszystko mi jedno czy to ma być "prawdziwy" komunista, liberał, katolik, czy ateista. A tak w ogóle, to kto to jest "prawdziwy ateista"?
Ateizm, Miła Pani, w swoim podstawowym znaczeniu, to tylko pogląd odrzucający Boga (istnienie świata nadprzyrodzonego) i może być różnie uzasadniany intelektualnie. Na przykład wiarą.

Jesteśmy na poważnym dyskusyjnym forum i warto zapoznawać się tu z tym co inni mają do powiedzenia. Wyżej napisałem: Może warto poznać się ze znaczeniem tego terminu, jego historią itd.
>www.racjon(*)m.php/z,0/d,8/s,492101#w502282
>www.racjon(*)m.php/z,0/d,4/s,546248#w548487
Czy mam uznać, że "Gimbusy" tego czynić nie muszą? A może dopiero "Liceobusy"?

>Drugie zachowanie to konformizm.
Ciekawe podejście! Odrzucenie religii w kraju religijnie zdominowanym, to ma być konformizm ?

>Fajnie jest być ateistą w liceum, ale potem już są takie sprawy jak ślub, chrzest, większość ateistów bierze udział w tych ceremoniach (była o tym wcześniej mowa na forum)
Czy do brania udziału w ceremoniach koniecznym jest podzielanie poglądów z tymi, którzy ceremonie urządzają. Brałem udział w nabożeństwach i innych ceremoniach kilku religii, nie będąc wyznawcą żadnej z nich i co i popełniłem intelektualną zbrodnię.
Katolicka rodzina znając moje poglądy dosyć często prosiła mnie i nakłaniała do udziału w ceremoniach i co i grzeszyli? Ksiądz profesor wiedząc, że jestem ateistą namówił mnie do ukończenia kursu teologii chrześcijańskiej i co i zgrzeszyliśmy obaj.
Świat jest znacznie większym i dzieją się na nim bardziej dziwne rzeczy, niż się Pani wydaje.

>To postawa hipokryty.
Z wszystkich ludzkich postaw najbardziej nienawidzę hipokryzji, ale najbardziej znaną mi obłudną instytucją jest Kościół rzymskokatolicki wraz z całym hierarchicznie podporządkowanym klerem. Ot tu parę ostatnich wiadomości: wiki.fakt.(*)e-kosciola-katolickiego,1.html a tu trochę starsza dyskusja: www.racjonalista.pl/forum.php/s,523045/z,0

>Takie osoby nie mają prawa narzekać na np. zbyt wpływową pozycję kościoła, bo same do niego uczęszczają.
Jakie to głębokie i idzie tu Pani w myślach za o. Tomaszem Dostatnim:
Ciągle podkreślanie, że Kościół w Polsce tak walczy o swoje nie widzi tych innych, z ust Jana Hartmana śmieszy mnie bardziej, niż śmieszyłoby w wykonaniu kogoś innego. Bo to właśnie na katolickiej uczelni - uniwersytecie lubelskim - Hartman został magistrem. I to w czasach, gdy KUL nie dostawał ani grosza od państwa, a studenci uczyli się na nim dzięki ofiarom biednych starszych pań. Uczelnia ta nie pytała swoich studentów o ich katolicyzm, ani w przypadku Jana Hartmana, ani w przypadku studentów przyjętych po wydarzeniach marcowych 1968 r.
www.racjonalista.pl/forum.php/s,578650#w578699
A ja twierdzę, że nie każdy kto ukończył KUL musi zaraz być idiotą i polecam np. rozważania KUL-owskiego profesora etyki Józefa Kellera: www.racjonalista.pl/forum.php/s,457816 czy lekturę pięknych mądrych książek Piotra Kuncewicza. Innych inteligentnych absolwentów KUL-u też można znaleźć. To dopiero teraz im się intelektualny poziom gwałtownie obsunął, tak w okolice dna.

@@@
.

>Mnie osobiście rażą tzw. gimbusy, które na złość rodzicom zostają ateistami, bez głębszych refleksji.

To ja! To ja! W tym roku minęło dwadzieścia lat, gdy jako niespełna czternastolatek zostałem przyłapany przez rodziców na nieuczęszczaniu na rekolekcje. Na pytanie "dlaczego?", odpowiedziałem- bo boga nie ma i nie ma sensu w tym chodzeniu do kościoła (trochę na złość, a trochę coś mi nie grało w tej całej zabawie w "wiarę").

>Niedojrzałe jeszcze dzieciaki, które chwalą się swoim ateizmem i nie szanują katolików uważając ich za głupich.

I dalej uważam za głupich w tych dziedzinach zajętych przez wiarę.

>Ośmieszają one prawdziwych ateistów,

A kto to taki potworek, ten "prawdziwy ateista"?

>bo znają tylko jeden argument typu czajniczek Russella i powtarzają to w kółko.

Bo to bardzo dobry argument, wyczerpujący wiarę w bóstwa.

>Drugie zachowanie to konformizm. Fajnie jest być ateistą w liceum, ale potem już są takie sprawy jak ślub, chrzest, większość ateistów bierze udział w tych ceremoniach.

Już p. Bogusławski zwrócił na to uwagę- konformista- ateista w kraju religijnym?

>To postawa hipokryty.

No to jestem hipokrytą, bo chcę brać udział w życiu rodzinnym, gdzie wszyscy są katolikami.

>Takie osoby nie mają prawa narzekać na np. zbyt wpływową pozycję kościoła, bo same do niego uczęszczają.

A dlaczego nie? Jak im się nie pdoba to niech narzekają.

---

Headbangers www.youtube.com/watch?v=W0ISLSGF7sQ

>Zauważyłam, ze większość ludzi zostaje ateistami gdy przechodzi kryzys wiary objawiający się
>najczęściej tym, że ktoś z rodziny zachorował, rozczarował się życiem itd (szczególnie często widzi
>się takie zachowanie u kobiet).

Ja zauważyłem coś odwrotnego. Ktoś zachorował, rozczarował się życiem, ktoś komuś umarł, ktoś jest bliski śmierci i nagle staje się wierzącym nad wierzącymi.

Osoby wściekłe na boga, bo im coś się w życiu nie udaje, to dalej wierzący, tyle że wściekli na swojego boga.

>Często też ludzie zostają ateistami na przekór rodzicom.

O, to lubię najbardziej. Moi rodzice od ośmiu lat mi mówią, że ja tylko się tak buntuję. Najpierw nazywali to buntem młodzieńczym, teraz zabrakło im przymiotnika.

>Jako, że niewiele jest ludzi myślących i analizujących rzeczywistość mało kto >zostaje ateistą poprzez gruntowną analizę, iż wiara w
>historyjki o Bogu to po prostu idiotyzm.Boją się pomyśleć, ze może to co od małego >wpajano im do
>głowy to stek bzdur.

Dlatego mamy mało ateistów. Nasza historia, kultura, homogeniczne społeczeństwo, kiepska edukacja, horyzonty wąskie jak te ucho igielne co pierwiej przez nie przejdzie bogaty, niż wielbłąd pójdzie do nieba...

>Do tego wciąż niestety ateiści to czasami ludzie to psychopatycznych skłonnościach którzy podzielają poglądy Hitlera.

Pewnie sporo jest takich. Myślę, że psychopatyczne skłonności ujawniają się o ludzi o różnych poglądach. Hitler był podobno katolikiem, Stalin był podobno ateistą, chociaż mówi się, że pod koniec życia godził się z popami i pytał o radę wróżek.

>a głupich ludzi by humanitarnie eliminowała.

To bardzo nieracjonalne. Nie byłoby co robić ze zwłokami, głupich jest po prostu za dużo.

>Moja koleżanka podobnie, kiedyś wierząca przestała wierzyć tylko dlatego, że rozstała się z
>chłopakiem i wyrzucono ją z pracy.

Przejdzie jej. Tacy ateiści to żadni ateiści.

>>Moja koleżanka podobnie, kiedyś wierząca przestała wierzyć tylko dlatego, że rozstała się z
>>chłopakiem i wyrzucono ją z pracy.
>Przejdzie jej. Tacy ateiści to żadni ateiści.

Zgadza się, tacy ludzie to zwykli idioci, ateistą nie można zostać w ciągu dnia lub pod wpływem impulsu (jak koleżanka), to powolny proces, który nabiera kształtów czasami po latach.

Można zostać ateistą w ciągu jednego dnia. Tak samo jak jednego dnia można uwierzyć w Boga.

>Można zostać ateistą w ciągu jednego dnia.

Chcesz mi przez to powiedzieć, że pewnego pięknego dnia wstałeś z łózka i zapragnąłeś być ateistą, Jacku. Nie było to obarczone żadnymi długofalowymi przemyśleniami, tak?

>>Można zostać ateistą w ciągu jednego dnia.
>Chcesz mi przez to powiedzieć że pewnego pięknego dnia wstałeś, z łózka i zapragnąłeś być ateistą Jacku.Nie było, to obarczone żadnymi długo, falowymi przemyśleniami tak.?
>

Wielu ludzi z religii po prostu wyrasta, tak jak z wiary w świętego Mikołaja. Nie ma jednej chwili objawienia, ani głębokich, filozoficznych przemyśleń. Któregoś dnia stwierdzają, że boga nie ma i nic wielkiego się nie dzieje.

>Wielu ludzi z religii po prostu wyrasta, tak jak z wiary w świętego Mikołaja. Nie ma jednej chwili objawienia, ani głębokich, filozoficznych przemyśleń. Któregoś dnia stwierdzają, że boga nie ma i nic wielkiego się nie dzieje.

Czy tak właśnie było, w twoim przypadku Lucyno odcięłaś się, od pępowiny wiary jednym szybkim ruchem.?

>>Można zostać ateistą w ciągu jednego dnia.
>Chcesz mi przez to powiedzieć że pewnego pięknego dnia wstałeś, z łózka i zapragnąłeś być ateistą Jacku.Nie było, to obarczone żadnymi długo, falowymi przemyśleniami tak.?

Patrzysz z punktu widzenia Polski, kraju w którym większość ateistów to ludzie ochrzczeni, którzy ateizm zawdzięczają własnym przemyśleniom

.
>Patrzysz z punktu widzenia Polski, kraju w którym większość ateistów to ludzie ochrzczeni, którzy ateizm zawdzięczają własnym przemyśleniom.
A z jakiego punktu widzenia Pan patrzy? W tym wątku każdy patrzy ze swojego "punktu siedzenia" i niektóre z tych "siedzeń" jest wprost kompromitujące. Tak autora, jak i jego środowisko. (Na przykład jakiś tam "gimbusów", czy też "prawdziwych katoli".) Im mniejsza wiedza, tym większa pewność siebie oraz agresja przekazu.
A może warto wziąć tu pod uwagę refleksje Andrzeja B. Izdebskiego?

Spójna niespójność

Zespół ogólnych przekonań dotyczących natury świata wraz z wynikającymi z nich ideałami - to, w wielkim skrócie, nasz światopogląd. Dochodzimy do niego przez całe życie i dopóki żyjemy nie można uznać go zamkniętym. Choć każdy z nich, jest swoistym i niepowtarzalnym, to ludzie, żyjący w tym samym czasie, podobnych warunkach i poddani podobnym procesom socjalizacji, mają zbliżone poglądy na świat. (...)

Akt wiary nie wymaga uzasadnień naukowych, a człowiek, który podczas przeżycia mistycznego spotkał Boga, wierzy weń bezkrytycznie i żadne naukowe uzasadnienia nie są mu potrzebne. Twierdzenia naukowe wymagają uzasadnień empirycznych wraz z koniecznością przeprowadzenia żmudnej i trudnej procedury falsyfikacji z późniejszym dokładnym opisem całego procesu, w celu jego zweryfikowania. (...)

Toteż nasz światopogląd (zmieniający i rozwijający się w czasie) jest najczęściej mieszaniną socjalizacji i doświadczeń osobistych ze zdobytą wiedzą. W świadomości człowieka następuje swoiste, dla danej jednostki, połączenie tych różnorodnych źródeł, doprowadzając, niezwykle rzadko, do ich całkowitej spójności. Wydaje się, że właśnie niespójność trzeba uznać za normalne zjawisko i że zasadnicza różnica występuje dopiero przy próbie dychotomicznego podziału na: występujący - nader rzadko w czystej postaci - światopogląd krytyczny, domagający się "dowodów na wszystko" i fideistyczny - opierający porządek świata na wierze.

Przy światopoglądzie krytycznym - sama empiria nie wystarcza i do akceptacji jakiegoś poglądu, warunkiem koniecznym, jest jeszcze jego racjonalna zgodność. Przy światopoglądzie fideistycznym - można wierzyć, że Bóg istnieje, a można wierzyć, iż go nie ma. Jego istotą jest wiara i irracjonalne odczucie, które wcale nie muszą być religijnymi. Trzeba pamiętać, że oprócz religii istniały i istnieją parareligie. Kult bogów żywych bywał nie mniejszy od kultu bogów transcendentnych. W ich imieniu dokonywano zarówno wielkich czynów jak i pospolitych i ludobójczych zbrodni.

Wiara w niewiarę
Czasem spotykamy się ze zdziwieniem, że ateista się nawrócił, a tak naprawdę on tylko zmienił wyznanie. Przed tym wierzył, że Boga nie ma, a teraz wierzy, że On jest. Jeszcze niedawno spotykaliśmy się z "osobistymi wrogami Pana Boga" walczącymi z wszelkimi przejawami religijności i gnębiącymi ludzi za udział obrządkach. Dzisiaj ci sami, z nie mniejszym zapałem, prześladują jednostki, indyferentne religijnie, pragnące w praktyce przestrzegać rozdziału kościołów od państwa.

Do wszelakiej działalności społeczno-politycznej oraz wszystkich idei podchodzę dosyć krytycznie, uważając, że w praktyce życia nie jest możliwe pełne osiągnięcie jakiegokolwiek ideału. Czy mając tak krytyczne podejście do rzeczywistości mogę nazwać się sceptykiem? Chyba nie, gdyż - na przykład - mocno wierzę (lub jestem głęboko przekonanym), że poprawa bytu ludzi społecznie dyskryminowanych jest możliwa. Zgodnie z tym poglądem znajomi "pragmatycy" nazywają mnie wierzącym idealistą. Znowu, z tym określeniem nie zgadzają się ci, którzy wierzą w Boga i nazywają mnie niewierzącym, I już wydawałoby się, że zostałem sklasyfikowany, ale po chwili otrzymuję od nich pytanie: - "Nie wierzysz w Boga? No to trudno, niektórzy już tak mają, ale powiedz - w co wierzysz? Bo wierzyć w "coś" koniecznie trzeba".

Czy koniecznie trzeba wierzyć? Sam nie uważam wiary za rzecz człowiekowi konieczną, a całkowitą niewiarę za rzecz możliwą. Nie będę się tu odwoływać do klasyki, choć oczywiście warto tam sięgać, aż po starożytność, nie mówiąc już o współczesnych, powiem tylko, że właśnie jestem takiej postawy przykładem. Nie jestem teistą, ale też nie uważam się ani za ateistę, ani za agnostyka, bliską jest mi postawa racjonalno-empirycznego sceptycyzmu i dlatego z filozoficznego punktu widzenia zdecydowanie, dosłownie i precyzyjnie "w nic nie wierzę".

Zgadzam się z twierdzeniem, iż obszary współczesnej wiedzy są tak wielkie, że większość naszych podstawowych przekonań musimy przyjmować "na wiarę". A idąc dalej, to język zwyczajnych rozmów oraz dyskusji różni się od języka dysput filozoficznych i w nich używam często zwrotu "wierzę w to" lub "wierzę w tamto". Ale przecież czynię tak tylko dlatego, że w codziennym języku trudno używać zwrotu "na podstawie posiadanych przesłanek jestem bardziej lub mniej przekonany o prawdziwości podawanej informacji". Swoje przekonania staram się opierać na wiedzy naukowej, a nie na wierze. Istnieje dla mnie tylko rzeczywistość świata materialnego dostępnego ludzkim zmysłom i przekonują mnie tylko argumenty poddające się naukowej weryfikacji. Wiem, że aktualne przekonania mogą okazać się błędne, ale wtedy zmienię je, gdyż w przeciwieństwie do wiary, nauka nie opiera się na dogmatach. Na gruncie światopoglądowym wiara w absolut, czy istnienie jakiejkolwiek nadprzyrodzoności, do zrozumienia świata nie jest mi potrzebna, nawet odwrotnie czyni ten świat absurdalnym.

Ateizm nie opierający się na wierze, tylko na refleksji racjonalnej wymaga osobistego wkładu i dlatego każdy przypadek różni się od siebie.

Pozdrawiam.

@@@
.

>>Patrzysz z punktu widzenia Polski, kraju w którym większość ateistów to ludzie ochrzczeni, którzy ateizm zawdzięczają własnym przemyśleniom.
>A z jakiego punktu widzenia Pan patrzy?

Wspominałem już, że nie wychowywałem się w Polsce, mam tu dom, ale większość czasu spędzam za granicą.

>Ateizm nie opierający się na wierze, tylko na refleksji racjonalnej wymaga osobistego wkładu i dlatego każdy przypadek różni się od siebie.

Nie tylko z moich obserwacji wynika, że większość polskich ateistów, to ludzie ochrzczeni, ludzie, dla których ateizm jest skutkiem świadomego wyboru. Nie wnikam w to, czy ten wybór był kwestią jednorazowego impulsu, czy też wieloletnich przemyśleń, bo nawet gdybym chciał takie badania prowadzić, to nie mam warsztatu. Niemniej z całą pewnością nie każdy ateista jest człowiekiem, który swoją drogę życiową starannie przemyślał. W Polsce jest takich więcej niż w np. Czeskiej Republice.

Wśród Czechów większość ateistów, to ludzie którzy światopogląd dziedziczą po rodzicach, a ponieważ zdeklarowani ateiści stanowią w niektórych regionach ponad połowę populacji (do tego trzeba doliczyć ludzi bez wyznania - kategoria ze spisu powszechnego) ich ateizm nie jest skutkiem ani łatwej, jak też mozolnej drogi od wiary do niewiary. W dodatku w społeczeństwie silnie zlaicyzowanym przyznanie się do ateizmu jest o wiele łatwiejsze.

Historia laicyzmu Czechów to temat na długą dyskusję.
Podobnie zachowanie jednostki i otoczenia wobec jednostki w sytuacji kiedy Czech przyjmuje chrzest lub Polak odchodzi z kościoła to także ciekawy temat. Zasygalizuję jedynie że Czechowi jest łatwiej o akceptację otoczenia dla przyjętego chrztu (byle nie luterańskiego), niż Polakowi o akceptację apostazji

Nie przypuszczam, abym na tym forum spotkał kogokolwiek (bez względu na wyznanie czy jego brak). kto wierzyłby np. w horoskopy czy wróżby. W Pradze jest wróżek od cholery

>Pozdrawiam.
Wzajemnie

.
>>>>A z jakiego punktu widzenia Pan patrzy?
>Wspominałem już, że nie wychowywałem się w Polsce, mam tu dom, ale większość czasu spędzam za granicą.
Nie o tego dotyczyło moje pytanie. (Pamiętam, to co Pan o sobie napisał.)
Przypominam:
Interesowało mnie czy Pan pewnego dnia obudził się ateistą, czy też wyssał ateizm z "mlekiem matki", a może objawił się Panu agnostycyzm. Przecież niżej napisałem:
>>>>Ateizm nie opierający się na wierze, tylko na refleksji racjonalnej wymaga osobistego wkładu i dlatego każdy przypadek różni się od siebie.
Zresztą było to pytanie retoryczne, jak nimi są i powyższe. Czyli takie, na które odpowiedzi nie oczekuję.

>Nie tylko z moich obserwacji wynika, że większość polskich ateistów, to ludzie ochrzczeni,
Nie tylko z Pańskich. Są poważne badania socjologiczne, to potwierdzające.

>ludzie, dla których ateizm jest skutkiem świadomego wyboru.
A tu już mam wątpliwości? Prosiłbym najpierw o lekturę tego co sądzi na ten temat - chyba już doktor - Radosław Tyrała. [Załącznik] (trzeci referat) oraz przeczytanie tego posta: www.racjon(*)m.php/s,545016/z,0/d,1#w545238

>Nie wnikam w to, czy ten wybór był kwestią jednorazowego impulsu, czy też wieloletnich przemyśleń, bo nawet gdybym chciał takie badania prowadzić, to nie mam warsztatu.
Kiedy akurat właśnie to było przedmiotem rozmowy, w którą się włączyłem.

>Niemniej z całą pewnością nie każdy ateista jest człowiekiem, który swoją drogę życiową starannie przemyślał.
Zdecydowanie nie każdy.

>W Polsce jest takich więcej niż w np. Czeskiej Republice.
"nie mam warsztatu".

>Wśród Czechów większość ateistów, to ludzie którzy światopogląd dziedziczą po rodzicach, a ponieważ zdeklarowani ateiści stanowią w niektórych regionach ponad połowę populacji (do tego trzeba doliczyć ludzi bez wyznania - kategoria ze spisu powszechnego) ich ateizm nie jest skutkiem ani łatwej, jak też mozolnej drogi od wiary do niewiary. W dodatku w społeczeństwie silnie zlaicyzowanym przyznanie się do ateizmu jest o wiele łatwiejsze.
Tak, trochę wiem o tym i jest to bardzo ciekawe. Czy mógłby Pan coś polecić na ten temat po polsku.

>Historia laicyzmu Czechów to temat na długą dyskusję.
Czy udałaby się dyskusja to wątpię, ale mógłby Pan coś na ten temat tu napisać.

>Podobnie zachowanie jednostki i otoczenia wobec jednostki w sytuacji kiedy Czech przyjmuje chrzest lub Polak odchodzi z kościoła to także ciekawy temat. Zasygnalizuję jedynie że Czechowi jest łatwiej o akceptację otoczenia dla przyjętego chrztu (byle nie luterańskiego), niż Polakowi o akceptację apostazji.
Znowu, uważam to za ciekawe. Niech Pan napisze i trochę opisze. (Mamy stronę główną Racjonalisty.pl)

>Nie przypuszczam, abym na tym forum spotkał kogokolwiek (bez względu na wyznanie czy jego brak). kto wierzyłby np. w horoskopy czy wróżby. W Pradze jest wróżek od cholery
Nie znam badań dotyczących poglądów uczestników naszego forum, ale w Polsce, łącznie z Warszawą (i telewizyjnymi "misjami") jest wróżek do cholery i jeszcze ciut ciut.

Pozdrawiam.

@@@
.

>Interesowało mnie czy Pan pewnego dnia obudził się ateistą, czy też wyssał ateizm z "mlekiem matki", a może objawił się Panu agnostycyzm.

Ależ ja nigdy nie twierdziłem, że jestem ateistą!

Fakt , że z wieloma poglądami głoszonymi przez racjonalistów jest mi po drodze. Uważam, że kościoły powinny być finansowane wyłącznie przez wiernych, miejsce katechezy jest w salkach parafialnych, a homoseksualiści powinni mieć prawo do zawierania małżeństw, a na in vitro... po prostu się nie znam,

fakt, że jestem w ostrym konflikcie z proboszczem, a nie po drodze mi z większością biskupów, ale są też wśród proboszczów i biskupów ludzie, których szanuję,

fakt , że (jak już napisałem na tym forum) moja wiara jest pełna wątpliwości, skłonności do herezji, konfliktowa, buntownicza, sceptyczna wobec dogmatów, wymaga ciągłego szukania nowych ścieżek i nie mam pewności dokąd te ścieżki mnie zaprowadzą,

fakt, że nikogo nie nawracam i nie przekonuję,

nie czynią ze mnie ateisty !

(fakt , że uważam, że jest prawem pracownika prawo do wolnej niedzieli, wynika raczej z wrażliwości na łamanie praw pracowniczych niż z pobudek religijnych, sam w niedziele częstokroć pracuję)

Moje bytowanie na tym forum bierze się z ciekawości świata i ciekawości opinii innych ludzi na wiele tematów i proszę mi wierzyć, wiele się jeszcze spodziewam nauczyć.

>>Wśród Czechów większość ateistów, to ludzie którzy światopogląd dziedziczą po rodzicach, a ponieważ zdeklarowani ateiści stanowią w niektórych regionach ponad połowę populacji (do tego trzeba doliczyć ludzi bez wyznania - kategoria ze spisu powszechnego) ich ateizm nie jest skutkiem ani łatwej, jak też mozolnej drogi od wiary do niewiary. W dodatku w społeczeństwie silnie zlaicyzowanym przyznanie się do ateizmu jest o wiele łatwiejsze.
>Tak, trochę wiem o tym i jest to bardzo ciekawe. Czy mógłby Pan coś polecić na ten temat po polsku.

Niestety nie, jest to wynik moich obserwacji, na tyle jednak starannych , że nie boję się tego zdania napisać.

>>Historia laicyzmu Czechów to temat na długą dyskusję.
>Czy udałaby się dyskusja to wątpię, ale mógłby Pan coś na ten temat tu napisać.

Przyznaję, że zachęta z Pańskiej strony jest motywacją, ale przygotowanie takiego wątku/artykułu przez szacunek dla czytelników wymaga przygotowania. Jeśli napiszę, nie omieszkam zaprosić Pana do dyskusji
(Spodziewa się Pan że ode mnie też można się czegoś nauczyć?)

>>Podobnie zachowanie jednostki i otoczenia wobec jednostki w sytuacji kiedy Czech przyjmuje chrzest lub Polak odchodzi z kościoła to także ciekawy temat. Zasygnalizuję jedynie że Czechowi jest łatwiej o akceptację otoczenia dla przyjętego chrztu (byle nie luterańskiego), niż Polakowi o akceptację apostazji.
>Znowu, uważam to za ciekawe. Niech Pan napisze i trochę opisze. (Mamy stronę główną Racjonalisty.pl)

jw, choć myślę, że pierwsza część mojej wypowiedzi raczej wątpliwości nie budzi.

(teraz mi się nabiera minusów)

>Pozdrawiam.
Pozdrawiam

.
>>>>Interesowało mnie czy Pan pewnego dnia obudził się ateistą, czy też wyssał ateizm z "mlekiem matki", a może objawił się Panu agnostycyzm.
>Ależ ja nigdy nie twierdziłem, że jestem ateistą!
Ależ ja przecież napisałem, że to były pytania retoryczne. Nie znam Pańskiego światopoglądu i dopóki Pan sam go nie zaprezentuje, to niewiele mnie on interesuje.

>fakt , że (jak już napisałem na tym forum) moja wiara jest pełna wątpliwości, skłonności do herezji, konfliktowa, buntownicza, sceptyczna wobec dogmatów, wymaga ciągłego szukania nowych ścieżek i nie mam pewności dokąd te ścieżki mnie zaprowadzą,
Bardzo sobie taką postawę cenię i to często tu podkreślam.

>Moje bytowanie na tym forum bierze się z ciekawości świata i ciekawości opinii innych ludzi na wiele tematów i proszę mi wierzyć, wiele się jeszcze spodziewam nauczyć.
Jesteśmy tu bardzo podobni.

>Historia laicyzmu Czechów to temat na długą dyskusję.
>>>>Czy udałaby się dyskusja to wątpię, ale mógłby Pan coś na ten temat tu napisać.
>Przyznaję, że zachęta z Pańskiej strony jest motywacją, ale przygotowanie takiego wątku/artykułu przez szacunek dla czytelników wymaga przygotowania. Jeśli napiszę, nie omieszkam zaprosić Pana do dyskusji.
Oczywiście, że napisanie artykułu wymaga pracy, a z zaproszenia zapewne skorzystam.

>(Spodziewa się Pan że ode mnie też można się czegoś nauczyć?)
Akurat to już wiem. Już dawno zauważyłem, iż myśli Pan samodzielnie.

>Podobnie zachowanie jednostki i otoczenia wobec jednostki w sytuacji kiedy Czech przyjmuje chrzest lub Polak odchodzi z kościoła to także ciekawy temat. Zasygnalizuję jedynie że Czechowi jest łatwiej o akceptację otoczenia dla przyjętego chrztu (byle nie luterańskiego), niż Polakowi o akceptację apostazji.
>>>>Znowu, uważam to za ciekawe. Niech Pan napisze i trochę opisze. (Mamy stronę główną Racjonalisty.pl)
>jw, choć myślę, że pierwsza część mojej wypowiedzi raczej wątpliwości nie budzi.
>(teraz mi się nabiera minusów)
Minusów?
A od kogo?
Muszę przyznać, iż minusy od niektórych forumowiczów, to mnie wprost cieszą, gdyż wtedy wiem, iż trafiłem w rzeczy sedno. Zaś od tych, z którymi się liczę i zdanie których szanuję, jakoś minusów nie otrzymuję. Po prostu piszą, że coś im się nie podoba lub z czym się nie zgadzają.
Ode mnie żadnych minusów Pan nie otrzymał, i prawie na pewno, Pan nie otrzyma.

Pozdrawiam.

@@@
.

>Ależ ja nigdy nie twierdziłem, że jestem ateistą!

>(teraz mi się nabiera minusów)

Chyba *nazbiera* te chochliki/diabełki drukarskie ostatnio często grasują na forum, a tak na poważnie to możesz liczyć, na rozgrzeszenie ponieważ przyznałeś się do winy.

>Chcę się podzielić z wami swoimi dość pesymistycznymi przemyśleniami.
Nie da się zmienić światopoglądu poprzez emocje. Bzdura.
Ci których mówisz, po prostu krzyczą "do dobrego boga" czemu jest taki a nie inny.

---

Zasada wyjaśniania Conrada: Wszystko co powiesz, zostanie ocenione przez innych , zupełnie sprzecznie z twoimi intencjami.

>Ci których mówisz, po prostu krzyczą "do dobrego boga" czemu jest taki a nie inny.

Niech mi tutaj ktoś, z katolików na forum napisze ponieważ, nie potrafię zrozumieć jednej kwestii, mianowicie dlaczego ten wasz taki "dobry bóg".Dopuścił do czegoś takiego jak obozy śmierci typu Auschwitz.Tak bardzo pragnął zabrać do siebie, niczemu winne dzieci które szły do komór gazowych lub krematorium.?

>Niech mi tutaj ktoś, z katolików na forum napisze ponieważ, nie potrafię zrozumieć jednej kwestii, mianowicie dlaczego ten wasz taki "dobry bóg".Dopuścił do czegoś takiego jak obozy śmierci typu Auschwitz.Tak bardzo pragnął zabrać do siebie, niczemu winne dzieci które szły do komór gazowych lub krematorium.?

Na to pytanie winieneś odpowiedzieć sobie sam. W każdej kulturze istnieją mity. W chrześcijańskiej też. Gorzej, że mity są obowiązującą ideolo.

---

Zasada wyjaśniania Conrada: Wszystko co powiesz, zostanie ocenione przez innych , zupełnie sprzecznie z twoimi intencjami.

>Niech mi tutaj ktoś, z katolików na forum napisze ponieważ, nie potrafię zrozumieć jednej kwestii, mianowicie dlaczego ten wasz taki "dobry bóg".Dopuścił do czegoś takiego jak obozy śmierci typu Auschwitz.
Oj, bieda z Tobą....
Katolik po prostu wie jak jest - dobry Bóg nie chciał żebyśmy byli tylko kukiełkami czyniącymi wyłącznie dobro (co durniowi szkodziło?, a poza tym Anioły co nie zostały Diabłami muszą być jakieś pieprznięte że czynią owo dobro wyłącznie mianowicie; a co sam Bóg - toż to kukła nad kukłami!), ale katolik też tego za diabła nie rozumie.
Tyle że katolik wierzy w to, że zrozumie po śmierci, a ja jestem skazany na pukanie się w czoło.
A poza tym Bóg był z tymi co umierali w komorach. Z nimi cierpiał i umierał po milionkroć i mu nie obrzydło! Dasz wiarę?! W Rwandzie pewnie też umierał. I co z tego że ciągle żyje i ma się dobrze?

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.