W latach '70 tych XX wieku, amerykańscy naukowcy wysłali w przestrzeń kosmiczną próbnik Pionieer 10, którego zadaniem jest dotarcie jak najdalej w głąb naszego Wszechświata. Do kadłuba sondy przymocowana została aluminiowa płytka pokryta cienką warstwą złota. Na płytce wygrawerowano zakodowany rysunek - świadectwo poziomu rozwoju naszej cywilizacji, będący sygnałem skierowanym do innych inteligentnych cywilizacji pozaziemskich. Są tam zawarte informacje: o naszej pozycji w szeregu planet Układu Słonecznego, o naszym gatunku - postacie kobiety i mężczyzny na tle sondy kosmicznej, o poziomie naszej wiedzy- schemat wodoru w dwóch różnych stadiach fizycznych.
Człowiek wysyła więc w Kosmos swoje "Credo", oczekując jakiejkolwiek odpowiedzi. (Brak odpowiedzi też jest znamienny). Skąd przybywamy? Jaki jest cel ludzkiej egzystencji? Czy są we Wszechświecie inne cywilizacje? Jeżeli tak, to na jakim poziomie rozwoju inteligencji? Zapatrzeni w niebo, nie zdajemy sobie sprawy z tego, że na te i inne podobne pytania są odpowiedzi. Tą odpowiedzią jest właśnie Biblia.
W Biblii, podobnie jak w Pionieerze, zawarta jest cała nasza mądrość, zapisana przed wiekami, przez ludzi, którzy "zakodowali" w jej treści prawdy, o jakich oni wiedzieli, a jakie my musimy dopiero "rozszyfrować".

>W Biblii, podobnie jak w Pionieerze, zawarta jest cała nasza mądrość, zapisana przed wiekami, przez ludzi, którzy "zakodowali" w jej treści prawdy, o jakich oni wiedzieli, a jakie my musimy dopiero "rozszyfrować".

Zgadzam sie. Madrosc to nie Java i html za pomoca ktorych Grzegorz K moze pisac swoje dywagacje. Madrosc to opowiesc o Abrahamie, ktory byl gotow zabic wlasnego syna bo tak mu polecil bog. Trzeba teraz tylko rozszyfrowac na czym ta madrosc tej historyjki polega. Mysle, ze odpowiedz brzmi: 42

>W Biblii, podobnie jak w Pionieerze, zawarta jest cała nasza mądrość, zapisana przed wiekami, przez ludzi, którzy "zakodowali" w jej treści prawdy, o jakich oni wiedzieli, a jakie my musimy dopiero "rozszyfrować".

Śmiała teza, zważywszy, że Biblię napisali ludzie, którzy nie znali fizyki.

> Śmiała teza, zważywszy, że Biblię napisali ludzie, którzy nie znali fizyki.

Nie musieli, fizykę mieli objawioną, cokolwiek to k...a znaczy.

"Hebrajczycy (później znani jako Żydzi) byli grupą plemion semickich, które łączyła wiara w jednego Boga. Ok. 1200 p.n.e. Mojżesz przeprowadził ich z Egiptu do Kanaan w Palestynie. Nękani przez Filistynów i Ammonitów zjednoczyli się pod rządami jednego króla - Saula (ok. 1010 - 973 p.n.e.) pokonali Filistynów i ustanowili królestwo Izraela ze stolicą w Jerozolimie. Izrael osiągnął szczytowy rozwój za rządów syna Dawida, Salomona (ok. 973 - 935), który wzniósł świątynię w Jerozolimie. Po jego śmierci królestwo podzieliło się na Izrael i Judę. Izrael został zniszczony przez Asyryjczyków w 722 r. p.n.e. Juda przez Babilończyków w 587 r. p.n.e. W okresie 598 - 587 p.n.e. Babilończycy wzięli w niewolę tysiące Żydów (tzw. Niewola babilońska). Kiedy Persja podbiła Babilon w 538 r. p.n.e. pozwolono Żydom powrócić na swoje ziemie i odbudować Jerozolimę, ale w 332 r. p.n.e. podbił ich państwo Aleksander Wielki, po czym przeszło pod kontrolę Ptolemeuszy (301r. p.n.e.) i Seleucydów (198 r. p.n.e.). W 63r. p.n.e. Palestyna stała się prowincją Rzymu - Judeą. Dążenia religijne i narodowe doprowadziły do powstań w latach 66 - 70 n.e. i 132 n.e. zakończonych jednak niepowodzeniem, zburzeniem Jerozolimy i wygnaniem wielu Żydów z Judei."
Witold Tyloch, Judaizm.

26. Zapowiedź narodzenia Izaaka - (Genesis, 18) Abraham - jest podobnym do: Noego, Kaina, czy Abla - antropomorficznym symbolem całego narodu hebrajskiego, który zgodnie z "Wolą Boga" udał się do Egiptu "po naukę". Z tej "niewoli" plemiona semickie przywędrowały do "Ziemi Obiecanej" w Kanaanie ok. roku 1200 p.n.e.- "Mojżesz przeprowadził ich z Egiptu do Kanaan w Palestynie". Izaak syn Abrahama - to właśnie zapowiedź "narodzenia się" nowego państwa żydowskiego, obiecanego Narodowi Wybranemu przez Boga. Izaak jest więc symbolem nowego, po kilkusetletniej "nieobecności", życia. Symbolem tej "posuchy" jest bezpłodna Sara, która "nieoczekiwanie" rodzi dziecko - Izaaka - czyli nowy Izrael.
27. Zniszczenie Sodomy i Gomory, Pochodzenie Moabitów i Amonitów. (19)
Wiersz ten symbolizuje walki i wypieranie miejscowych plemion i narodów zamieszkałych Kanaan - "nękanie Filistynów i Amonitów" - Król Saul.
28. Narodzenie Izaaka i Śmierć Sary. (21-23)
"Powstanie królestwa Izraela ze stolicą w Jerozolimie". Ostateczne umocnienie i uniezależnienie się tego królestwa od "niebezpiecznych" sąsiadów. - Król Dawid.
29. Śmierć i pogrzeb Abrahama. (25, 7-11)
Hebrajczycy nie są już grupą plemion semickich - mają swoją Ziemię Obiecaną. Izrael - z chwilą powstania państwa (Izaak), nie jest już grupą plemion (Abrahamem).
30. Potomkowie Ismaela. (25, 12-18)
Arabowie - posługujący się jednym językiem - arabskim, na "scenie historii" pojawili się dopiero w IX wieku p.n.e.
31. Narodzenie Ezawa i Jakuba. (25, 19-34)
Bardzo ciekawa i barwna historia - oczywiście równie symboliczna jak wszystkie poprzednie.

"Po śmierci Salomona jego królestwo podzieliło się na Izrael i Judę." Jeśli tereny, na których ustanowiono królestwo Judy - historycznie najstarsze - stolica Jerozolima oraz Betlejem, Hebron, Beer- Szeba - zantropomorfizujemy jako starszego syna Izaaka - Ezawa, zaś tereny, w obrębie których ustanowiono królestwo Izraela - określimy symbolicznie jako syna Izaaka - Jakuba, to okaże się, że wyłudzone przez niego pierworództwo jest również symbolem. Chodzi tu o samą nazwę państwa - Izrael. Otóż za Salomona tak nazywano całe państwo, zaś po podziale na dwie części (między dwóch synów Izaaka) nazwa ta "została wyłudzona" przez "młodszych historycznie" mieszkańców północnych obszarów. Ten podział na dwa państwa ma swoje odbicie w dalszych wierszach Genesis.
32. Rebeka wyprawia Jakuba do Labana. (27, 42 - 28, 5)
Północne państwo Hebrajczyków Izrael - czyli Jakub w roku 722 p.n.e. zostaje zniszczone przez Asyryjczyków, dlatego też Jakub "na jakiś czas wyprawia się", gdzie? Nigdzie indziej jak nie do Labana - czyli do Libanu, do swoich "pobratymców"- semickich Fenicjan.
33. Ezaw bierze za żonę córkę Ismaela. (28, 6- 9)
To nie przypadek, że Ezaw - czyli południowe państwo Hebrajczyków - Juda "poszedł" do Ismaela. Fakt ten, oczywiście symboliczny, ma swoje potwierdzenie w historii- jest tzw. Niewola babilońska - czyli "zniszczenie Judy przez Babilończyków w roku 587 p.n.e". Wielu Judejczyków zmuszonych zostało do emigracji na południe do krainy Edom - 32, 3
34. Pojednanie Ezawa z Jakubem, Zemsta za zhańbienie Diny, Bóg błogosławi Jakubowi w Betelu. 33- 35.
"Kiedy Persja podbiła Babilon w 538 r. p.n.e. pozwolono Żydom powrócić na swoje ziemie i odbudować Jerozolimę".
"Nie wszyscy jednak wygnańcy opuścili Babilonię, gdyż wielu, którzy zadomowili się w niej na dobre uznając ją za swój kraj, nie mieli zamiaru wracać do ojczyzny znanej tylko z opowiadań rodziców. Po przybyciu do Jerozolimy pierwszą czynnością tych, którzy wrócili, było wzniesienie ołtarza na miejscu zrujnowanej świątyni i rozpoczęcie regularnych ofiar porannych i wieczornych." Witold Tyloch, Judaizm.

35. Śmierć Izaaka. 35.27- 27.
Śmierć równie symboliczna jak w przypadku Abrahama. Juda - nazwa względnie samodzielnej prowincji imperium perskiego - nie jest już Izaakiem (Izraelem), tylko Ezawem (Judą). Dlatego też w wierszu 36. wymienieni są - "Potomkowie Ezawa".
36. Królowie Edomu (36., 31- 43)
"A oto królowie, którzy panowali w ziemi edomskiej, zanim nad synami Izraela zapanował król...." Wielce symptomatyczna jest różnica między "Potomkami Ezawa", a "Królowie Edomu". Jest to oczywiście "informacja" o czasie historycznym pomiędzy 538 r. p.n.e., a 165 r. p.n.e., w którym to Juda Machabeusz zdobył Jerozolimę i zmusił Syryjczyków do opuszczenia Judy, która uzyskała niepodległość (z oczywistym interwałem Aleksandra Macedońskiego).

"Oczyszczono świątynię z syryjskiej obrzydliwości i ohydy i przywrócono kult Jahwe 25 dnia miesiąca "kislew", czyli w grudniu 164 roku p.n.e. [...] W 161 roku pne. Juda Machabejczyk zginął w bitwie, ale walkę prowadzono dalej, gdyż dowództwo objął jego brat Jonatan, który w roku 143 p.n.e. został przez Syryjczyków podstępnie pojmany i zamordowany. Wtedy dowództwo przejął ostatni z braci Szymon, który objął po bracie godność etnarchy i urząd arcykapłana, a przez lud został obwołany królem w 142 roku p.n.e.
Witold Tyloch, Judaizm.
37. Synowie Jakuba (35, 22-26, oraz 29, 32 - 30, 24.
Synowie Lei - starszej córki Jakuba: Ruben, Symeon, Lewi, Juda. Issachar i Zebulon - symbolizują wszystkie okresy w historii narodu hebrajskiego, kiedy to Izraelczycy cieszyli się wolnością - aż do czasu przełomu er.
Synowie Zylpy - służącej Lei - starszej córki Jakuba: Gad i Aszer - symbolizują okresy starszej niewoli, służby, aż do czasu przełomu er.
Synowie Racheli - młodszej córki Jakuba: Józef i Beniamin - o nich już niebawem.
Synowie Bichy - służącej Racheli - młodszej córki Jakuba: Dani Naftali - symbolizują okresy młodszej niewoli, służby, aż do czasów przed powstaniem współczesnego państwa Izrael.
38. Józef i jego bracia. 37.
Jeśli wszystkie powyżej wymienione postacie symbolizują jakiś wyjątek z historii narodu hebrajskiego, to nie inaczej musi być i z Józefem. Józef w Genesis "antropomorfizuje"Jezusa oraz cały okres Chrześcijaństwa. Czy tak jest w istocie? Sprawdźmy.
"Rzekli do niego bracia: Czy chciałbyś naprawdę królować nad nami? Czy chciałbyś naprawdę nami rządzić? I jeszcze bardziej znienawidzili go z powodu snów i słów jego. Potem miał jeszcze sen i opowiedział go braciom swoim. Powiedział: Miałem znowu sen: oto słońce, księżyc i jedenaście gwiazd kłaniało mi się... (37, 6-9)
Trzeba naprawdę wiele woli by nie dostrzec wzajemnej korelacji losów Józefa z biografią Jezusa - Mesjasza Królewskiego i więcej nawet, z całą historią Chrześcijaństwa - aż po współczesność!!
39. Sprzedanie Józefa do Egiptu. (37, 12-36)
Wrzucenie Józefa do studni, umoczenie jego szaty we krwi, sprzedanie go Ismaelitom za dwadzieścia srebrników - czyż nie jest to "informacja" o "Zdradzie" Judasza, Sądzie nad Jezusem, Ukrzyżowaniu i Zmartwychwstaniu Jezusa? Ismaelici - symbolizują arcykapłanów i całą Radę Najwyższą (Mateusz 26, 29), zaś Potyfar - egipski dworzanin faraona, dowódca straży przybocznej - namiestnika Judei Piłata. - (37, 36) Dalsze losy Józefa symbolizują już historię Chrześcijaństwa.
40. Juda i Tamar. (38)
Jest to historia narodu żydowskiego po zburzeniu świątyni w 70 roku n.e. Pierwszy syn Judy Er - symbolizuje nieudaną próbę zrzucenia jarzma panowania Rzymu - rewolucja Szymona bar Kochby w 132 r.n.e. Drugi syn Judy Onan niszczący swoje nasienie - symbolizuje trwającą prawie dziewiętnaście wieków bezpotomności - bezpaństwowość narodu żydowskiego. Nie mogąc doczekać się wnuka (upragnionego powrotu do Ziemi Obiecanej), Juda w wyniku podstępu Tamar, swojej synowej, płodzi Peresa i Zeracha. Cóż to może oznaczać? Ano to, że Żydzi, rozproszeni po całym świecie, próbowali na obczyźnie stworzyć sobie warunki do jakiejś godnej egzystencji.
Zerach - ten z nicią szkarłatną - symbolizuje Aszkenazyjczyków - czyli Żydów, którzy osiedlili się na terenie Niemiec, północnej Francji oraz Czech. Później jednak w wyniku prześladowań w okresie wypraw krzyżowych, Żydzi zamieszkali na terenach Polski i generalnie na wschodzie Europy.
Peres - symbolizuje Żydów zamieszkałych Hiszpanię - Sefarydyjczyków. Niestety ten ich pobyt w Hiszpanii, Portugalii, Francji - czyli generalnie na zachodzie Europy, nie zakończył się zgodnym współistnieniem, tylko mordem, grabieżą i wygnaniem. Nieszczęsne losy Peresa, kilkaset lat później, podzielił Zerach - ten ze szkarłatną nicią, która jest również dramatycznie symboliczna, albowiem szkarłat ten oznacza zagładę Żydów, dokonanej przez hitlerowskie Niemcy - czyli Holokaust. Zaiste, to "grzeszne poczęcie" Peresa i Zeracha skończyło się dla nich równie koszmarnie.
Jakub - czyli naród Judzki - nie doczekał się wnuka - własnego Państwa. Ale bez obaw, historia narodu Żydowskiego nie kończy się na Judzie, jest jeszcze jego trzeci syn - Szela, który "na szczęście" jeszcze nie "dorósł".
41. Józef i żona Potyfara. (39)
A oto historia Chrześcijaństwa: Józef fałszywie oskarżony przez żonę Potyfara trafia do więzienia "ale Pan był z Józefem i sprawił, że zjednał sobie życzliwość przełożonego więzienia". (39, 21) Jest to symboliczna alegoria pierwszych wieków Chrześcijaństwa - fałszywe oskarżenia cesarza Nerona, prześladowania aż do czasów cesarza Dioklecjana.
"Józef przekonał przełożonego wiezienia, który powierzył mu nadzór nad wszystkimi więźniami. (39, 22)
Chodzi tu z pewnością o cesarza Konstantyna, który spowodował swobodny rozwój Chrześcijaństwa.

42. Józef wykłada sny współwięźniów. (40)
Sny współwięźniów - dotyczą bezpośrednio już dziejów Kościoła Katolickiego, a szczegółowiej rzecz ujmując - Papiestwa i jego hierarchów.
Sen podczaszego - Po trzech dniach faraon podniesie do góry głowę twoją i przywróci ci urząd twój, tak że będziesz podawał puchar faraonowi do reki, jak dawniej, gdy byłeś podczaszym. Jeśli tylko nie zapomnisz o mnie gdy ci się będzie dobrze powodziło, wyświadcz mi łaskę i wspomnij o mnie przed faraonem, by mnie wydostać z tego więzienia. (40, 13-14)
"Trzy dni, po których faraon podniesie do góry głowę twoją" - to oczywiście "informacja" o Reformacji, która jak wiadomo była odpowiedzią na nadużycia hierarchów Kościoła: absentyzm, nepotyzm, symonię i inne zboczenia.
Wers - (40, 14) - to już czasy po Kontrreformacji, a nawet więcej - czasy nam współczesne.
Sen piekarza - Po trzech dniach faraon podniesie wysoko głowę twoją, bo powiesi cię na drzewie i ptaki będą zjadać ciało twoje. (40, 19)
To z pewnością symbol największej "plamy na honorze" Kościoła - Inkwizycja, kiedy to ludzie oskarżeni o herezję byli okrutnie torturowani i paleni na stosach. Ci fanatycy zasłużyli na "nagrodę" - Protestantyzm.
43. Józef wykłada sny faraona. (41)
Tak jak Sny współwięźniów dotyczą bezpośrednio kapłanów, hierarchii Kościoła i Papiestwa (współwięźniowie), to sny faraona symbolizują historię Chrześcijaństwa - Religii Monoteistycznej.
Po siedmiu latach tłustych - [czas do Reformacji], przyjdzie siedem lat chudych - (czyli Protestantyzm), kiedy to krowy chude i szpetne pożrą krowy tłuste. Luteranizm, Kalwinizm, Kościół Anglikański, itp. spowodował odwrócenie się wiernych od Kościoła Katolickiego, ale też, a może i bardziej, chodzi tu o całkowite odrzucenie wiary w Boga, libertynizm, ateizm, itp. Ogólnie można stwierdzić, iż te - "oświeceniowe krowy" rozpanoszyły się na zachodzie Europy.
Siedem kłosów suchych, cienkich i wysuszonych przez wiatr wschodni - symbolizują z pewnością Kościół Prawosławny, ale też, a może i bardziej - "noc polarną komunizmu" - system, który wręcz programowo zakładał ateizm.
44. Józef namiestnikiem Egiptu. (41, 37)
Ale gdy również w całej ziemi egipskiej zapanował głód, lud wołał do faraona o chleb. Wtedy faraon mówił do wszystkich Egipcjan: Idźcie do Józefa i czyńcie, co on wam powie. A głód był na całej ziemi. Wtedy otworzył Józef wszystkie spichlerze i sprzedawał Egipcjanom zboże, gdyż głód coraz bardziej dawał się we znaki w ziemi egipskiej. Ze wszystkich stron zie-mi przychodzili ludzie do Egiptu, do Józefa, aby zakupić zboża, gdyż wielki głód był na całej ziemi. (41, 55-57)
Wielki głód - to "głód" Wiary. We wszechogarniającym nas świecie braku wiary w Boga i w świecie, w którym panuje kult śmierci, gdzie pieniądz jest jedynym wyznacznikiem wartości Człowieka - "miejscem pożywienia" jest Józef - namiestnik ziemi Egipskiej- czyli Papież - "głowa" Kościoła Katolickiego.
Ze wszystkich stron: z pożartego przez chude krowy, przeżartego konsumcjonizmem Zachodu i z wysuszonego przez Wschodni wiatr - wysuszone przez ateistyczny komunizm kłosy zboża, ściągają po "chleb wiary"głodni ludzie.
45. Juda wstawia się za Beniaminem. (44, 18)
Po dziewiętnastu wiekach "tułaczki", w roku 1948, naród żydowski wreszcie doczekał się swego Państwa. Ten wielce historyczny (obiecany) moment antycypuje właśnie - Beniamin! Czym innym, jak nie restytucją Izraela jest wers 47.27, a także i pozostałe:
Tak oto osiadł Izrael w ziemi egipskiej, w krainie Goszen. Nabywali ją na własność, rozradzali się i rozmnażali bardzo... Ziemia egipska - to oczywiście czasy Wielkiego Snu, zaś czas panowania Józefa w Egipcie - to Chrześcijaństwo.
46. Jakub przepowiada przyszłość swoim synom. (49)
Dwanaście plemion Izraela - począwszy od Rubena, aż po Beniamina - to opis dziejów narodu żydowskiego.
Ruben - pierworodny - to pierwsze królestwo Izraela za czasów króla Dawida, zaś Beniamin - to państwo Izrael jakie znamy w chwili obecnej. Pozostali synowie Jakuba - Izraela - patrz punkt 37.
47. Śmierć i pogrzeb Jakuba. (49, 29)
Śmierć równie symboliczna jak w przypadku Abrahama i Izaaka. Naród żydowski - Jakub - nie jest już "Ludem Wędrownym"- ma swoje państwo - Beniamina.
48. Józef zapewnia braci o swoim przebaczeniu. (50, 15)
Lud Wybrany ma do spełnienia Misję - mają zaświadczyć, o tym wszystkim, o czym "mówi" Tabula Smaragdina. Wszystko pozostałe - nasze mniemania, przesady - nie mają żadnego znaczenia.
49. Jakub błogosławi Efraimowi i Manasserowi. 48. i Śmierć Józefa. (50, 22)
www.biblia-internetowa.pl/1 Moj/18/1.html

Nie powinienem się odzywać w tej sytuacji, boś zablokowany.
Zablokowanyś jednakże jest w kwestii wypowiadania się, nie - czytania.
Tedy mówię, ustąp. Ustąp!
Powiedziano w Biblii:
I. Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną!

Nie powiedziano, jednakże:
Nie będziesz miał cudzych bibliotek przede mną.

Zachęcania Cię do czytania czegokolwiek innego,z moich ust nie usłyszysz.

Drobner, milczący cicho...