>Żadnej reakcji w kościele z ich strony.
I to już jest dobry znak Oby tak dalej - z Twojej strony żadnego czynnego udziału w mszy, ale i żadnych wrogich gestów, z ich strony żadnej reakcji. W domu - sama grzeczność: "mamo, tato, odrobiłem lekcje, może pomóc przy zmywaniu?" Zdecydowanie musisz się wystrzegać zachowań kontrowersyjnych - żadnego picia, żadnych skrętów, trzaskania drzwiami, demonstracyjnych tatuaży, olewania szkoły - pokaż, że ateista to porządny człowiek, obowiązkowy, odpowiedzialny i do tego kochający syn Powinno zadziałać bez pudła.

>>Żadnej reakcji w kościele z ich strony.
>I to już jest dobry znak Oby tak dalej - z Twojej strony żadnego czynnego udziału w mszy, ale i żadnych wrogich gestów, z ich strony żadnej reakcji. W domu - sama grzeczność: "mamo, tato, odrobiłem lekcje, może pomóc przy zmywaniu?" Zdecydowanie musisz się wystrzegać zachowań kontrowersyjnych - żadnego picia, żadnych skrętów, trzaskania drzwiami, demonstracyjnych tatuaży, olewania szkoły - pokaż, że ateista to porządny człowiek, obowiązkowy, odpowiedzialny i do tego kochający syn Powinno zadziałać bez pudła.

Początkowo taki miałem zamiar, ale pomimo to, że mam opinie tego lepszego syna, to co niedziele słyszę "Już ja Cię wychowam na porządnego człowieka!" i "Ale ateiści to kur*y. Nic im nie robimy, a robią wszystko, żeby nas ośmieszyć".

Teraz dobra jest metodą, że coś mi wypadnie, a tu jestem strasznie zajęty. Niestety skończyły mi się pomysły, bo ile może mi coś wypadać?

Dyskusja z nimi kończy się "Wychowany byłeś w tej wierze... nie będzie Ci się 'darzyć'... dopóki mieszkasz pod naszym dachem..." Oni nie mają ani argumentów ani sumienia.

>co niedziele słyszę "Już ja Cię wychowam na porządnego człowieka!" i "Ale ateiści to kur*y. Nic im nie robimy, a robią wszystko, żeby nas ośmieszyć".
No cóż... Ja bym tu zacytowała słowa Andrzeja Bogusławskiego: "Nikt nas nie skompromituje bardziej, niż uczynimy to sami", ale mi już wszystko wolno
A co do tego "porządnego człowieka", to kiedyś na podobną lamentację "co ja zrobiłam źle, gdzie popełniłam błąd?" bardzo serdecznie powiedziałam mamie "Ależ nigdzie! Wspaniale ci się udało, wychowałaś samodzielnie myślącego człowieka, to wielki sukces!". Przyznam, że sama byłam zaskoczona, jak mamę zamurowało.
>Teraz dobra jest metodą, że coś mi wypadnie, a tu jestem strasznie zajęty. Niestety skończyły mi się pomysły, bo ile może mi coś wypadać?
W niedzielę to raczej zastosuj taktykę "nieobecny obecny". "Wypadanie" zachowaj na większe okazje.
>Dyskusja z nimi kończy się "Wychowany byłeś w tej wierze... nie będzie Ci się 'darzyć'... dopóki mieszkasz pod naszym dachem..." Oni nie mają ani argumentów ani sumienia.
No argumentów nie mają, bo już Ci pisałam, że oni chcą dobrze, ale to "dobrze" rozumieją po swojemu. Uważają, że jak Cię zmuszą do wiary, to Ci będzie lepiej w życiu.
"Wychowany byłeś w tej wierze" - na to można odpowiedzieć "tak, ale teraz nad tym myślę i zmieniam zdanie".
"nie będzie Ci się 'darzyć'" - "chciałbym sam panować nad swoim życiem i je organizować, nie licząc na pomoc nadnaturalną, bo wszystko zależy ode mnie, od moich zdolności i umiejętności".
"dopóki mieszkasz pod naszym dachem" - na takie dictum to przyznam, nie ma dobrej odpowiedzi, chociaż można powiedzieć "tak, mieszkam i dlatego staram się być w porządku, nie będę się z wami kłócić, ale mam już 16 (17, 18...) lat i dajcie mi trochę luzu, chciałbym się rozwijać po swojemu. Nie zrobię nic głupiego".
To tylko takie przykłady, nie musisz ich dosłownie cytować. Lepiej znasz swoich rodziców i wiesz, co można im powiedzieć, a co nie, żeby nie spowodować trzęsienia ziemi.

Trzeba dużego tupetu aby lekceważyć rodziców i jednocześnie być na ich utrzymaniu. Rozumiem jesteś w okresie buntu i negacji wszystkich wartości. Wiele spraw pozwoli zrozumieć Tobie upływający czas, to co dziś wydaje się Tobie nie do przyjęcia, za parę lat będzie śmiesznym wspomnieniem. Nie mam pojęcia jakie są Twe relacje z rodzicami, być może nie potrafią nawiązać właściwych relacji, tym większy jest to problemem gdy Ty im tego nie ułatwiasz. W przetłaczającej większości rodzice to jedyni ludzie którym zależy na nas, tak na prawdę. Często niszczona z nimi więź jest później nie do naprawienia, a może się okazać, iż była jedyną dobrą rzeczą jaka nas w życiu spotkała. To co piszę jest banalne, wiem to bo mam już dorosłe dzieci. Sami siejemy to co przyjdzie nam w przyszłości zebrać, sami sobie plączemy drogi po których przyjdzie nam stąpać. Czasami trzeba się zwyczajnie ugryźć w język, zrobić jakiś drobny gest dla świętego spokoju, po prostu uczyć się stuki kompromisu i dyplomacji. Zapytasz po co - ano aby dać sobie drugą szansę. Wyobraź sobie , że nie ma ludzi ze skały, rodzice też mają pewną wytrzymałość i może to się nieciekawie skończyć.

>Trzeba dużego tupetu aby lekceważyć rodziców i jednocześnie być na ich utrzymaniu
Trzeba dużego tupetu aby mniemać, że utrzymywanie kogoś daje przywileje wynikające z prawa własności. Niewolnictwo jest na szczęście już dawno zakazane prawem.

>Często niszczona z nimi więź jest później nie do naprawienia
W tym przypadku nasuwa się pytanie: z czyjej winy?

>Czasami trzeba się zwyczajnie ugryźć w język, zrobić jakiś drobny gest dla świętego spokoju, po prostu uczyć się stuki kompromisu i dyplomacji.
Możesz mi wyjaśnić, dlaczego to syn ma się stosować do twojej rady, ale jego rodzice już nie muszą?

>>Trzeba dużego tupetu aby lekceważyć rodziców i jednocześnie być na ich utrzymaniu
>Trzeba dużego tupetu aby mniemać, że utrzymywanie kogoś daje przywileje wynikające z prawa własności.
A jeszcze większego, żeby pchać kogoś do konfliktu, którego skutki on sam będzie spijał, a nie ów pchający

>A jeszcze większego, żeby pchać kogoś do konfliktu, którego skutki on sam będzie spijał, a nie ów pchający
To ten konflikt: bądź grzeczny, uprzejmy i uśmiechnięty?
Konflikt: słuchaj się rodziców, a gdy ci rozkażą iść do kościoła?
Zaiste konflikt, ale raczej własnego sumienia.

To rodzice. Ich rolą jest zrozumienie i wybaczenie.
Nie daj sie stłamsić, myśl i działaj samodzielnie, przynajmniej szacunku do siebie nie stracisz.

>>A jeszcze większego, żeby pchać kogoś do konfliktu, którego skutki on sam będzie spijał, a nie ów pchający
>To ten konflikt: bądź grzeczny, uprzejmy i uśmiechnięty?
Ten konflikt to konflikt z rodziną.
Ktoś, kto do taki konflikt radzi nie będzie spijał piwa, które nawarzy.

Łatwo jest powiedzieć "Idź w konflikt z rodzicami"
Trudniej "Idź w konflikt z rodzicami i sam ponieś tego konsekwencje "

Co nie zmienia faktu, że nikt nie ma prawa zmuszać do praktyk religijnych

> Czasami trzeba się zwyczajnie ugryźć w język, zrobić
> jakiś drobny gest dla świętego spokoju, po prostu uczyć
> się stuki kompromisu i dyplomacji

W dzieciństwie i wczesnej młodości tak to już jest, że sztuki kompromisu i dyplomacji młody człowiek musi uczyć sie od kogoś. Z powietrza, ni nieba samo to nie spływa.
Najlepiej ma, gdy uczy się od rodziców, ci doprowadzają go do miejsca gdzie może uczyć się dalej sam (również od kogoś) wybierając sobie autorytety itd.

Tak to mniej-wiecej działa.

Moją nieufność w Twoim poście wzbudza fakt, że właściwie niewiele interesuje Cię, czy Forumowicz ma się od kogo jej uczyć. Z jego postu to wprost nie wynika.
Moze warto się zainteresować, wcześniej zapytać?

---

Kiedy każdy pomysł zaczyna ci się wydawać genialny - dopij wódkę i idź spać

Nikt Ci nie zabrania być ateistą, chociaż być świadomym ateistą, to prawie taka sama sztuka jak być prawdziwie wierzacym. Zamiast głupiego buntu przeciw rodzicom, ucz się, czytaj, zgłębiaj zarówno różne religie, jak i światopoglądy. Wyluzuj. Ksiądz po kolędzie? Cóż to takiego? Ot tradycja, zwyczaj, jak malowanie jajek lub prezenty pod choinkę. Niektóre tradycje się lubi innych nie. Niektóre cechy u rodziców się lubi, innych nie. To nie powód aby prowadzic dramatyczną walkę z rodzicami - ludźmi którzy zapewne są jedynymi osobami, które są w stanie poświęcić dla Ciebie bardzo dużo. Nie wkręcaj się. Pomyśl - skoro nie wierzysz w boga, nie pozwól, aby coś co nie istnieje podzieliło Ciebie z rodzicami. To by było bardzo głupie.

Kościół? Skoro nie lubisz - unikaj, ale nie demonstruj, nie atakuj, wszystko to bowiem drazni rodziców, antagonizuje. Jak już musisz - idź, wielkie mi mecyje postać w kościele godzinę: rodzice zadowoleni... a i Ty sluchając możesz o pewnych rzeczach religijnych się dowiedzieć. Może to umocni ateizm? Na pewno zwiększy wiedzę na temat religii.

Miej dystans do siebie, do rodziców, do księdza i Kościoła. Nie martw się sprawami i bytami, które wg Ciebie nie istnieją (bóg).

---

Ignoruję ideologicznych antyklerykałów. Są szkodliwi dla racjonalizmu i ateizmu. Dlatego nie karmię troli i nie rozpowszechniam antyklerykalnych idiotyzmów.

>wielkie mi mecyje postać w kościele godzinę: rodzice zadowoleni...
Oportunizm to niezwykle zdradliwe zjawisko. Niby nic: tu postać, tam pójść, niby nic takiego. Fakt, ze przy okazji wyrzucamy do kosza wychowanie młodego człowieka i jego charakter, jest niezwykle korzystny dla wszystkich, którzy ten jego brak w przyszłości wykorzystają. Siedź cicho, zapierdalaj gdy ci każą, inni wiedzą lepiej. Idealny kandydat do sterowania z zewnątrz i o to właśnie wszystkim guru tego świata chodzi.
Oportunizm to destrukcja moralności, światopoglądu, brak zasad.

Nikt nie każe temu młodemu człowiekowi wyrzucać do kosza swojego światopoglądu, zasad, moralności. Ale co wart jest taki ślepy upór, gdy stawką w tej grze są stosunki z najbliższymi osobami? Nie lepiej powiedzieć "ja nie wierzę w to, co wy, ale jak tak bardzo chcecie, to z wami pójdę, będę wam towarzyszył, nie modląc się. Wy w zamian posłuchacie o książce, którą ostatnio przeczytałem". Czy naprawdę trzeba od razu spuszczać lawinę, żeby osiągnąć cel, nie lepiej wrzucać po jednym małym kamyczku? Fakt, to może trochę dłużej potrwać i robi mniej huku, ale ja zawsze wolałam ewolucję od rewolucji.

>Czy naprawdę trzeba od razu spuszczać lawinę, żeby osiągnąć cel, nie lepiej wrzucać po jednym małym kamyczku?
Czy naprawdę uważasz, ze pójście do kościoła z rodzicami, ale brak machania rekami i śpiewania jest taką lawiną, czy tez to właśnie taki malutki kamyczek? I chłopak zachowa szacunek do samego siebie, a i rodzicom potowarzyszy. Moze i nie tak, jakby chcieli, ale po kamyczku, po kamyczku.

>Czy naprawdę uważasz, ze pójście do kościoła z rodzicami, ale brak machania rekami i śpiewania jest taką lawiną, czy tez to właśnie taki malutki kamyczek?
Oczywiście, że kamyczek. Przecież dokładnie to cały czas piszę.
>I chłopak zachowa szacunek do samego siebie, a i rodzicom potowarzyszy. Moze i nie tak, jakby chcieli, ale po kamyczku, po kamyczku.
Præcis

Ciągle słyszę groźby w moją stronę, wyzwiska i krzyki. Ja już tego psychicznie nie wytrzymuję, a w dodatku oliwy do ognia dolewa rodzeństwo, które naciska na rodziców, żeby mnie odcieli od kasy i siłą zmuszali do chodzenia do kościoła(jakby to był mój zasrany obowiązek a nie wiara).

Rodzeństwo nie ma nic do gadania. To sprawa między Tobą i rodzicami.

>Obecnie mam 16 lat i kilka miesięcy temu
>postanowiłem się rozmówić z rodzicami i tak dowiedzieli się o moim ateiźmie.

Po pierwsze myślę, że powinieneś zweryfikować swoją postawę, skoro otwarcie twierdzisz, że "zacząłeś z nimi wojnę" (o czym już tutaj wspominano). Jako osoba niepełnoletnia musisz zaakceptować fakt, że jesteś "wychowywany" przez swoich rodziców, w szerokim tego słowa znaczeniu, czyli w świetle prawa tłoczone są do Twojej świadomości postawy i przekonania, którymi kierują się Twoi rodzice i które ich zdaniem są na tyle wartościowe, że ważnym dla nich jest, abyś jako dorosły już człowiek również je podzielał i dalej przekazał swoim pociechom. Agresywny spór o kwestie, których oni pominąć w Twoim wychowaniu nie chcą, nie zaowocuje w kilka tygodni czy miesięcy rezultatem, którego oczekujesz, czyli zapewne "postawienie na swoim" i wyłączenie się z religijnego życia rodziny. Twój ojciec prawdopodobnie patrzy na Twoje oświadczenie jako na przejaw młodzieńczego buntu, więc tym bardziej będzie satarał się słyszany głos sprzeciwu uciszyć, a jak się nie da - ignorować. Znasz swoich rodziców lepiej niż ktokolwiek tutaj obecny, więc sam masz pojęcie, czy po takiej reakcji jest szansa na jakąś sensowną dyskusję i niestety gotowej i skutecznej rady tu Ci nikt nie zaserwuje. Moi rodzice w kwestii wiary przejawiali dosyć niedbałe stanowisko, więc gdy przyszedł moment bierzmowania i jednocześnie pierwsza okazja, by w ogóle ten temat poruszać, padła z moich ust deklaracja, że przystępować nie zamierzam, bo to nie moja bajka. Jakiegokolwiek komentarza z ich strony, szczerze mówiąc, nie pamiętam, za to pojawił się emocjonalny i psychologiczny szantaż z ust babci, która widząc moją niechęć do podejmowania tematu i zmiany stanowiska, zaczęła wytykać mamie zaniedbania w moim wychowaniu i dopatrywała się jej winy w całej sprawie... Ponieważ nie mogłam tego słuchać, ustąpiłam, babcia była zadowolona, mama miała spokój, a mi dostała się jeszcze koperta od babci w tym ważnym dla niej dniu. Krzywda mi się nie stała, a po bierzmowaniu temat na długi czas zniknął, by po około dwóch latach babcia ze smutkiem zaakceptowała, że nic się w mojej postawie nie zmieniło i tyle. Na tym polu, jak zazanczyłam, poszło łatwo, boje z rodzicami toczyły się natomiast na zupełnie innej płaszczyźnie, jeśli chodzi o "nadużywanie" władzy przez moich rodziców i tu trafiłam na zabetonowaną odpowiedź "nie bo nie", w temacie znacznie dla mnie istotniejszym i z chęcią chodziłabym przykładnie do kościoła i na lekcje religii, gdyby w zamian uwzglednione były moje postulaty. Dopiero po 18-tce nastąpił wyczekiwany przełom, ale czekanie na tamten dzień skutecznie rujnowało mi psychikę. Zmierzam do tego, że rodzice są różni i w różnym stopniu, w różnych obszarach zostawiają swoim dzieciom swobodę do decydowania o sobie. Spójrz może na nich jeszcze raz w miarę obiektywnie i odpowiedz sobie na pytanie, jak się z nimi żyje, gdy za punkt odniesienia weźmiesz rodziców np. rówieśników z klasy. Czy ogranczają Twój czas wolny, doprowadzając do braku kontaktu z kolegam po szkole, na wycieczkach, w sylwerstra itp? Instalują na telefonie "rodzicielskie aplikacje", kontrolujące z kim smsujesz i na jaki temat? Decydowali, do jakiej szkoły ponadgimnazjalej chodzisz i ewentualnie wskazują uczelnię/zawód na przyszłość bez konsultacji z Tobą? Kieszonkowe, które jak zrozumiałam otrzymujesz, rozliczają gdzie, kiedy i na co wydajesz? Kontrolują Twoją aktywność w sieci? Ubierają Cię wedle własnego gustu, nawet jeśli garderoba wywołuje w Tobie poczucie wstydu/dyskomfortu/infantylności? Zabraniają słuchnia ulubionej muzyki, czytania wybranej literatury, oglądania interesujących Cię filmów lub innego dostępu do preferowanych form kultury? Ograniczają rozwijanie zaintetresowań w zajęciach pozalekcyjnych (i nie tylko) np. każąc zamiast na kółko teatralne uczestniczyć w zajęciach muzycznych? Obarczają Cię licznymi obowiązkami domowymi, np. cotygodniowym myciem okien w pakiecie z typowym i zrozumiałym zmywaniem, wynoszeniem śmieci, odkurzaniem itp? Uzależniają wszelkie "granty" jak kieszonkowe, wyjazdy wakacyjne, wyjście na imprezy od stopni szkolnych przy wygórowanych oczekiwaniach? Surowo odnoszą się do Twojego zachowania, że nie możesz nawet "tupnąć nogą" czy "strzelić focha", gdy masz gorszy dzień? Selekcjonują Ci grono znajomych na tych odpowiednich i absolutnie niedopuszczalych? I najważniejsze: czy rozmawiają z Tobą na codzienne tematy, interesują się Twoimi rzeczywistymi problemami, budują jakieś partnerstwo i wzajemne relacje, poza tendencyjnym zapytaniem "jak w szkole"? Jest wiele zagadnień, w ramach których rodzice mogą być postrzegani jako lepsi lub gorsi. Ciebie frustruje jak widać akurat brak zrozumienia w kwestii wiary, ale może wiele innych dziedzin Twojego życia pozostawiono wyłącznie Twojej decyzji. Spróbuj nabrać do tej sprawy dystansu i zachowaj świadomość, że 2 lata chodzenia na msze (a nawet dłużej, jeśli osiągięcie pełnoletności nie zmieni spojrzenia rodziców na ten aspekt) nie wpłyną przecież na to, kim jesteś i kim się czujesz, a mogą istotnie wpłynąć na jakość relacji pomiędzy Tobą a rodzicami, kosztem tego zawieszenia broni z Twojej strony. Jeśli musisz mimo wszystko pokazać, że Ty tu rządzisz, to licz się ze świadomością, że taka postawa jest postrzegana właśnie jako niedojrzała. Jeśli rodziców ostro czymś wkurzysz, to za kilkanaście lat mogliby np. wytoczyć Ci sprawę o alimenty.:D

> Gdy przychodzi ten czarny złodziej po koperte, wszyscy się schodzą jak na
>wigilie.

Trudno, ich sprawa, no co wydają swoje pienądze. Gdy w przyszłości będziesz miał swoje cztery kąty, po prostu interesanta nie przyjmiesz.

> Co robiliście w tym czasie, gdy miał przyjść ksiądz i jak wyglądała wasza wigilia?

U mnie się księdza nie przyjmowało, a wigilia to dla mnie przejaw tradycji. Ja życzeń nie składam, wszyscy się przyzywyczaili, a kolacja, ubieranie choinki to po prostu wspólnie spędzony rodzinny wieczór.

---

Powyższa wypowiedź została przemyślana. Intencją autorki nie było prowokowanie rozmówców o odmiennych poglądach.