Witam!
W tym wątku chciałbym zwrócić uwagę osób uważających się za racjonalistów na to, jak wygląda ich zachowanie po ostatnich wydarzeniach- tragicznej śmierci osób pełniących wysokie funkcje państwowe (społeczne), kościelne, przedstawicielstwa Rodzin Katyńskich i załogi. I późniejszej ich martyrologii.
Pierwszą rzeczą, jest niemożność pogodzenia się przez "racjonalistów" z rzeczywistością, to jest: po swojej śmierci w znanych wszystkim okolicznościach, prezydent Lech A. Kaczyński stał się prezydentem prawie wszystkich (dorosłych) Polaków. Innymi słowy, gdyby teraz zrobić Polakom ankietę, czy uważają go za swego prezydenta 80-90%, a może więcej podałoby, że tak, oczywiście.
Dalej, przypisywanie hipokryzji Polakom, którzy jeszcze kilka miesięcy odpowiedzieliby przeciwnie jest wynikiem zacietrzewienia "racjonalistów", którym w głowie się nie mieści, że ktoś może myśleć inaczej niż oni sami. Zapominają oni, że w demokracji każdy może w dowolnym momencie mieć dowolne przekonania- bo takie jego prawo. I nie jest to żadna hipokryzja. Nie zauważając powyższego sami stają się demagogami i co więcej osobami, co do których społeczeństwo nie ma zaufania- a więc pozbawiają się wpływu na przebieg wypadków- kastrują się politycznie i społecznie.
Inną rzeczą jest, że rzeczywiście hipokryzja jest, gdy twierdzi się, że zmiana stosunku do prezydenta ma racjonalne podstawy- podstawy zmiany są emocjonalne!
Tu dochodzimy do meritum. Cała sytuacja ma znamiona emocjonalnego haju. "Racjonaliści" jakby zapominają, że z osobami rozemocjonowanymi (szczególnie w tłumie) rozmawia się inaczej niż z osobami chłodno analizującymi wydarzenia. Część zarzutów, jakie formułują jest odbierana jako "atak na emocje (żalu, straty, współczucia)" i nie rozpatrywana intelektualnie. W odbiorze tłumu (przed telewizorami) taki "racjonalista" wygląda, jak troll szczający na współczujących ludzi. Aż dziwne, że do "racjonalistów" nie dociera prawda, że aby rzeczowo porozmawiać, trzeba najpierw ludzi uspokoić. Dlaczego?
Wydaje mi się, że takimi "racjonalistami" kierują silne emocje odmienne, wręcz przeciwny do tych, jakie odczuwa dziś większość społeczeństwa. Są oni takimi samymi kukiełkami w amoku, jak tłumy "spalające się w żałobie".
Takich emocji i poddania się im oczekiwałbym od zażartych i fanatycznych przeciwników politycznych prezydenta, a nie od racjonalistów. Nie wierzę, by racjonalistą mógł być fanatyk- zgaduję więc, że ci "racjonaliści" albo chwilowo się pogubili, albo się pod racjonalistów podszywają.
Od racjonalisty wymagam, by myślał nad konsekwencjami swoich czynów. Tylko tyle i aż tyle.
Pozdrawiam