Mem to obiekt będący jedynie obrazem w głowie - odzwierciedleniem realnego obiektu istniejącego w świecie bądź też fikcyjnym tworem, który ma funkcję opisową - jedynie logiczną.

I jako mem Bóg funkcjonuje i jest przydatny człowiekowi. Wykażę teraz dlaczego jest taki ważny i dlaczego religia jest fatalna dla psychiki bo zniekształca ten mem.

Używamy np takich zwrotów - "Bóg wie" czyli nie wiadomo, coś boskiego czyli doskonałego, istniejącego w hierarchii ponad człowiekiem.

Każdy ma w głowie pojęcie Boga mimo, że nie każdy wierzy w realny byt będący Bogiem. Skąd więc wziął się taki skrót myślowy jak Bóg? To jedna z logicznych funkcji umysłu - wirtualne porównania i porządkowanie obiektów.

Bóg jest więc dla umysłu:
1. czymś doskonałym co gdyby istniało miałoby dla nas poważne konsekwencje.
Bierzemy np idealną moralność i porównujemy ją do naszej moralności po to żeby siebie ocenić, oceniać innych ludzi. Po to żeby się rozwijać i dążyć do idealnych wartości - wtedy przenosimy część idei na grunt świata realnego.
2. czymś niewiadomym, nieodkrytym
3. teoretyczną pierwszą przyczyną świata co miałoby wynikać z jego doskonałości (głównie ten element jest podważany na racjonaliście, te pozostałe istnieją w umyśle ale rzadko nazywamy je Bogiem)
4. czymś co przejmuje naszą odpowiedzialność kiedy nie mieliśmy wyboru w jakiejś sytuacji. Mówi się wtedy, że nie dało się czegoś zrobić bo zadziałała "siła wyższa".

Oceniamy jakąś sytuację i Boga używamy jako domyślnego porównania czegoś naszym zdaniem doskonałego. To co nazywamy Bogiem to w zasadzie różne elementy umysłu, różne memy. Natomiast wiara w realnego Boga łączy te elementy w jedno pojęcie co zakłóca normalną pracę umysłu. Analogie i i zwroty językowe zmieniają swoją funkcję i zamiast być jedynie abstrakcją wewnątrz umysłu stają się zewnętrzną obiektywną prawdą, w którą trzeba wierzyć i jej podlegać. To bardzo ważna zmiana bo w tym momencie człowiek traci władzę nad myślami a to myśli przejmują władzę nad nim. I te myśli mają określony kształt, nadany przez doktrynę religii, sekty czy nauk jakiegoś guru. W tym momencie znika umiejętność logicznej analizy wydarzeń i pojawia się alternatywne sumienie. Np sytuacja, w której Janek uderzył samochodem w drzewo powinna być zinterpretowana tak, że albo Janek nie umie prowadzić albo jest debilem i łamał przepisy narażając życie albo było coś nie tak z samochodem, drogą. U wierzącego może pojawić się wyjaśnienie "Janek jest zły i dopadła go zła karma albo Bóg go ukarał". Podwójne sumienie to zbiór zasad narzucony z góry przez religię a te zasady niekoniecznie muszą być zgodne z naszymi własnymi.

Religia i wiara w Boga bardzo zaburzają pojęcie odpowiedzialności doszukując się winy tam gdzie stało się coś losowego lub niemożliwego do zapobiegnięcia. Kiedy mówimy, że "Bóg to wie" myślimy, że nikt tego nie wie. Kiedy mówimy, że "Bóg jest odpowiedzialny za tą sytuację" myślimy, że nikt nie jest za to odpowiedzialny. Tymczasem u ludzi religijnych funkcjonuje myślenie zero-jedynkowe - odpowiedzialny jest albo konkretny człowiek lub grupa ludzi (patrz wiara PiSowców w zamach smoleński i teorie spiskowe) albo fikcyjne byty jak Bóg i szatan. Jednocześnie ci ludzie utrzymują, że człowiek ma wolną wolę

Religia i wiara w Boga osobowego nie są nieracjonalnym tworem lecz odwołują się do mechanizmów działania ludzkiego umysłu - stąd ich popularność i zainteresowanie tematem przez ateistów. Sam zlepek "idealnych" pojęć połączony w jedną całość staje się nieracjonalny. Przez to część społeczeństwa jest zniewolona cudzymi ideami i bierze je za własne a z pozostałej części sporo osób całkowicie odrzuca wszelkie ideały, nie tworzy własnych, nie dąży do doskonałości i ulepszania się bo wierzy w całkowity determinizm i przypadkowość.

Uważam, że warto kierować się swoimi zasadami i analizą wykorzystując do tego teoretyczne pojęcie Boga. "Jaki byłby idealny świat, Bóg gdyby taki istniał". Każdy może tworzyć swoje idealne wyobrażenia i wcielać je w swoje życie. Wierząc w jakąkolwiek doktrynę realizujemy cudze pojęcia, które mogą być niekorzystne i dla nas i dla świata. Przekonując kogoś do porzucenia swoich ideałów i przyjęcia moich popełniam coś złego - pomyślcie teraz za jakie zło jest odpowiedzialna religia.

Sądzę, że wiara jest chorobą umysłową, którą należałoby leczyć. Bowiem złe założenia skutkują całkowicie złym myśleniem na temat świata, siebie i ludzi. Ideał powinien być ideałem i nie powinien być kojarzony z pojęciem Boga stworzonym w oparciu o wiarę, że taki byt istnieje realnie a obserwowany przez nas świat jest tego skutkiem.