>No właśnie! Tak więc na co zareagował "nasz praszczur" w tym kontekście? Na zasłyszany szelest trawy czy na "iluzję stworzoną przez jego świadomość"?

Zakładam, że na tym poziomie praszczur nie był świadomy, tak jak świadomy nie jest Pani pies. Działa na bodźce z zewnątrz, jak moduł wejścia/wyjścia. Z czasem ogrom bodźców i powiązań między nimi się u praszczura przekształciły w konstrukt, który my teraz rozumiemy jako świadomość.To logiczny wniosek z minimalnych założeń.

>Zupełnie się z tym zgadzam! Bo wszystko ma swoją przyczynę.

Nie szedłbym tak daleko z wnioskami.

>Wiedział już o tym "nasz praszczur"!

W przypadku praszczura nie było wiedzy, był hazard, a stawką było przeżycie. Zauważał tę przyczynowość, bo statystycznie częściej wygrywał. To jest jedynie model rzeczywistości praszczura, a raczej wieluset pokoleń populacji praszczurów, ale nie jest powiedziane, że ten model jest bezwzględnie prawdziwy (bo tego nie da się powiedzieć o niczym). Dla praszczura jednak niebywale skuteczny.

>Zupełnie się z tym zgadzam! Bo wszystko ma swoją przyczynę.
>Nie szedłbym tak daleko z wnioskami.

A co nie ma przyczyny? Może jakiś przykład?

>A co nie ma przyczyny? Może jakiś przykład?

Modele teorii strun, zaawansowana fizyka, w końcu pewne interpretacje mechaniki kwantowej operują na czystej probabilistyce. Modele są bardzo spójne i naprawdę minimalistyczne, więc nie zakładałbym wniosku o bezwzględnej przyczynowości wszechświata za pewny.

Przepraszam, ale mogę prosić o bardziej precyzyjne wskazanie: co konkretnie nie ma przyczyny?

> nie zakładałbym wniosku o bezwzględnej przyczynowości wszechświata za pewny.

Jeżeli odrzucimy założenie istnienia przyczynowości we wszechświecie, to możemy się pożegnać z nauką i zająć np. wróżbiarstwem

>Jeżeli odrzucimy założenie istnienia przyczynowości we wszechświecie, to możemy się pożegnać z nauką i zająć np. wróżbiarstwem

Już śpieszę z wyjaśnieniami aniu987
posłużę się cytatami z tekstu PRZYPADEK

Jednym z efektów mechaniki kwantowej jest zjawisko tunelowania (ważne zjawisko dla działania elektroniki); otóż polega ono na tym, że np. elektron poruszający się po orbicie atomowej, poddawany ogromnym oddziaływaniom energetycznym nagle "wylatuje" sobie z orbity, pokonując te ogromne bariery energetyczne, i na moment - bez łamania zasady zachowania energii - znajduje się poza orbitą, po czym na nią wraca. Zgodnie z prawami mechaniki kwantowej mój komputer i ja piszący ten tekst w tej chwili moglibyśmy przetunelować i znaleźć się np. na Słońcu, ginąc oczywiście w jego płomieniach - niemożliwe?... możliwe, zgodnie z mechaniką kwantową jest to w skali wszechświata wręcz nieprawdopodobne, ale możliwe.

Określenie prawdopodobieństwa zdarzenia odbywa się poprzez tzw. redukcję funkcji falowej prawdopodobieństwa opisanej przez Erwina Schrodingera. Powyższe sprowadza się to do wniosku, że nie można ze 100% pewnością określić czegokolwiek. Zgodnie z zasadą nieoznaczoności to że piszę ten tekst przed komputerem nie jest pewne, ale w 99,999... % prawdopodobne; jednakże dla skal makro dla których właściwa jest ogólna teoria względności nie ma to istotnego znaczenia i jest niezauważalne, gdyż prawdopodobieństwo kwantowomechaniczne jest istotne na poziomie mikroskopowym. Wynika to z redukcji funkcji falowej; dla dużych obiektów fala prawdopodobieństwa redukuje się do tzw. wąskich pików oznaczających wystąpienie prawdopodobieństwa niemal w 100%, dlatego też Słońce, Księżyc, drzewa, domy ect. widzimy tam gdzie są; dla skal mikro (cząstki, atomy) fala prawdopodobieństwa się "rozmywa" dając wynik taki, że obserwowany np. elektron może być gdziekolwiek i jego położenie można określić jedynie przez średnią możliwych położeń.

Na pytanie czy można poznać przyszłość odpowiedź brzmi "nie" - każda cząstka w czasie wyznacza tzw "linię świata", określa ona jej trajektorię w czasoprzestrzeni.
"Linia świata żadnego ciała nie może się po prostu skończyć, urwać w pewnej chwili, ponieważ czas nigdy nie zamarza. Dopóki ciało istnieje, jego linia świata stale się wydłuża" 6
Linie świata mogą się zapętlać, ale nie mogą się przerwać - i dalej, co pisze Igor Nowikow "Gdy wehikuł czasu stanie się rzeczywistością, przyszłość będzie miała wpływ na teraźniejszość. Wpływ ten będzie uwzględniony w przebiegu wszystkich zdarzeń. Gdy jednak jakieś zdarzenie już zajdzie (pod wpływem przyczyn wywodzących się zarówno z przeszłości, jak i przyszłości), nie można już go zmienić. Co się stało, już się nie odstanie" 7

"Piszę o czasie, aby uzmysłowić fakt, iż tak interpretowane "podróże w czasie" nie mogą zmieniać przyszłych wydarzeń. Nie można wyprzedzić czasu aby poznać skutki przed przyczynami. Jeżeli uznajemy, że podstawowym motorem świata jest przypadek, który zdeterminuje przyczynę, a co za tym idzie i skutek, to nie jest możliwe przeniesienie się w przyszłość poznanie skutków i cofnięcie się w czasie w celu zmiany przyczyn i tym samych zmiany skutków. Co się stało, już się nie odstanie.

Jest to tylko kilka fragmentów dotyczących przypadkowości i przyczynowości zjawisk.

> na co zareagował "nasz praszczur" w tym kontekście? Na zasłyszany szelest trawy czy na "iluzję stworzoną przez jego świadomość"?
Prawdopodobnie na potencjalne zagrożenie, mogące się kryć za tym szelestem. W stanie przedświadomym za reakcją stał pewnie wrodzony instynkt (mechanizm), zaś w pierwszych przebłyskach świadomości, mniej lub bardziej iluzoryczna (strach ma wielkie oczy), wyobraźnia.
> wszystko ma swoją przyczynę.
Raczej wiele przyczyn, spośród których każdej można przypisać znowuż inny zbiór zjawisk, od których zależy.
> Wiedział już o tym "nasz praszczur"!
Oj tam zaraz "wiedział". Jeśli już zaczął kombinować, to prędzej po to, by uzyskać pożądany efekt na przyszłość, niż dla znalezienia przyczyn stanu bieżącego (choć w refleksji, którą dzielił się z pobratymcami można doszukać się zaczątków wiedzy).

Teoria ewolucji dowodzi zmienność gatunków drogą doboru naturalnego. Rola przypadku w tym twierdzenu przez duże T jest doktrynalnie-ekstremalnie istotna. Antagonistyczny, również doktrynalny - Kreacjonizm, wyklucza jakąkolwiek rolę przypadku, więcej nawet, uwzniośla egzogeniczny wpływ "pierwszego poruszyciela". Mamy więc dwie "niekombatybilne" teorie - to jeśli chodzi o ontologiczno-kosmologiczne genesis). Jest to, jak sądzę, najbardziej istotna kwestia, determinująca pozostałe "pomniejsze" kwestie, przypadku, przypadkowości: filozoficzną, egzystencjonalna, psychologiczna, i wszystkie inne.

Za swoiste exemplum niech będzie np. zachowanie się rodziców wychowujących, chroniących, swoje potomstwo w kontekście historycznym - na przestrzeni wieków. Kiedyś każde kolejne dziecko w rodzinie traktowane było jako istny "dopust boży", jeszcze jedna gęba do wykarmienia, o stosunkach społecznych, ideologicznych nie wspominając. Z powodu niemożności zapewnienia dostatecznych nawet możliwości wyżywienia, opieki zdrowotnej czy tej zupełnie normalnej - rodzicielskiej, nieustanne wojny, potomstwo takie nie miało możliwości przeżycia taką jaką mają współczesne dzieci. Co ważniejsze, obecnie z różnorakich względów (emancypacja, możliwości finansowe, itp), przeżywalność obecnego pokolenia jest wieksza, lepsza. Wszystko powyższe to tylko przyczynek do wniosku, iż przysłowiowa wielodzietna rodzina kilka i kilkanaście wieków temu by zachować swoją pulę genetyczną z konieczności mniej poświęcała uwagi swemu potomstwu - większa była rola przypadku w przeżywalności tegoż, niż jest to obecnie. Teraz to każde małe dziecko (zazwyczaj) ma wszystko czego mu do większej przeżywalności potrzeba. Większość z rodziców najczęściej jednego, jedynego potomka chucha i dmucha na niego, podwozi samochodem do przedszkola, szkoły. Poświęca mu całą energię życiową. Tacy przykładowi rodzice niwelują rolę przypadku niemal do minimum, (zero niestety jest wykluczone). Uwidacznia się tu korelacja z wcześniej wspomnianymi antagonistami: Ewolucjonistami i Kreacjonistami. Ci pierwsi to rodzina wielodzietna - przypadkowość większa, drudzy to rodzina z jedynakiem - przypadkowość mniejsza. Jeżeli tą zależność rozpatrywać od strony ontologcznej, to jeśli jest jakiś egzogeniczny wpływ na naszą strukturę rzeczywistości, to jest ona zapewne pozbawiona (zniwelowana do minimum) owej przypadkowości. No tak ale jak to pogodzić z ewolucjonistycznym (przypadkowość) niewątpliwym wpływem. Za przykład w rozwiązaniu tego problemu niech posłuży inne porównanie: jednego naboju w symbolicznym rewolwerze bębenkowym. Otóż jeśli Ewolucja jest takim równie symbolicznym, kilkukrotnie czy też wielokrotnie obracanym bębenkiem (zmienność gatunków, wymieranie gatunków, zagłada dinozaurów), aż do momentu gdy nabój trafi do komory i wystrzeli nowy gatunek, (nowa jakość po zagładzie). OK. Osiągnięto pewien etap, teraz możliwy ponowny obrót. Ewolucja Życia następowała etapami. Gdyby ten hipotetyczny egzogenny wpływ porównać do rodziny tylko z jednym potomkiem, na dodatek jest to już ostatnie dziecko, innego nie będzie (rodzice zbyt starzy) - prawdopodobieństwo innych wszechświatów, to Kreacjonizm jest owym rewolwerowcem - jedna jedyna szansa w pojedynku, drugiej nie będzie, zaś Ewolucjonizm jest rewolwerem - środkiem wiodącym do celu.

Wniosek nieco żartobliwy: Jeśli nie ma żadnego wpływu na Ewolucję jest, będzie, tylko Ewolucja i nic więcej - przypadkowość duża. Jeśli jest jakiś wpływ - przypadkowość mała. Historia człowieka - swoiste kontimuum czaso-historyczne dowodzi, że kiedyś dominowała rodzina wielodzietna jako model rodziny, obecnie jest znacznie mniejsza. Kiedyś przypadkowość duża, teraz mała.
Całkiem poważnie: Ewolucja tak, ale. Kreacjonizm nie, ale. Nie inteligentny projekt, ale kreacja inteligencji tak.