Przyjdź do serc zranionych. Przyjdź do dusz spragnionych. Przyjdź dawco miłości, niech w nas i wokół nas pokój nastanie. Niech to co nie jest ukojeniem, nie mąci nam umysłu. Niech nie burzy tego, co na podwalinach prawdy odwiecznej, budowali nasi przodkowie. Co było trwałe i przez wieki potwierdzone. I na tych podwalinach wzrastali wielcy naszego narodu. Wielcy siłą ducha i światłością umysłu. Wielcy, którzy sławili imię Polski. Przyjdź i Bądź z nami. Wszak nas szczególnie ukochałeś i tyle obietnic zapowiedziałeś. A w zamian tak niewiele pragniesz. Tylko Cię kochać i nic więcej. Tak niewiele, a tak niemożliwie. Dlaczego? I jeszcze cierpień potrzeba, żeby człowiek zobaczył prawdę. Żeby chciał ją usłyszeć, żeby zrozumiał jak kruche jest jego ciało, które poddane próbie załamuje niejednego "mocarza". Jak łatwo niezawodność psychiczną doprowadzić do stanów depresyjnych i jak trudno z tego stanu wyjść. Czas próby to czas, aby człowiek zrozumiał, że sam z siebie niewiele zdoła zrobić i nie może być sobie Panem. To ułuda, która w naszej współczesności osiągnęła szczyty. Samowystarczalność funkcjonuje do pewnego czasu i do pewnego stopnia. Przychodzi moment, że człowiek staje przed murem bezsilności, bez zaplecza wiary, do której może się odnieść, bez oparcia i możliwości uczynienia cudu; uzdrowienia, uwolnienia, odbudowania tego, co runeło podpierane wyłącznie swoją wolą. Wolą, która okazuje się bezużyteczna i destrukcyjna.
Przyjdź Królestwo Twoje i witaj Ty, który nigdy nie zawodzisz, który zawsze wyciągniesz rękę, żeby podnieść, poprowadzić i otoczyć Ojcowską miłością, opieką i szczodrobliwością

M-M