Cały konflikt o eutanazje nie "rozbija się" o to, czy któraś ze stron uznaje prawo do wolności i godności, ale o samo rozumienie tych pojęć.
"Nawet Kościół, który dawniej utrzymywał, iż ludzka niedola to kara za grzechy, dużo mówi o godności człowieka. Tak więc godność jest o tyle przedmiotem zainteresowania, że dużo się o niej mówi i pisze."
Mów za siebie. Dla mnie pojęcia takie jak godność człowieka nie zależą od tego, ile razy zostaną poruszane w prasie czy telewizji. Nie sądzę, żebyś był także kompetentny w wyrażaniu takich opinii za innych ludzi. Godność jest jedną podstawowych wartości ludzkich, której waga jest doceniona nawet w konstytucji. Trudno wierzyć słowom na temat godności pochodzącym od osoby, która miarę jej ważności postrzega w takich kategoriach.
"Odebranie prawa do godnej śmierci jest pogwałceniem godności jako takiej. Nieprzejednanym przeciwnikiem eutanazji jest Kościół, gdyż przedkłada on nad to inną wartość z katalogu swojej aksjologii: 'wzbogacającą' moc cierpienia."
Przedstawiłeś trochę pokrętne rozumowanie. Zauważyłeś (tutaj słusznie), że brak możliwości godnej śmierci kłóci się z godnością człowieka. Z założenia utożsamiłeś eutanazje z godną śmiercią, co jest kluczową kwestią w problemie eutanazji, ale nie podjąłeś nawet najmniejszej próby uargumentowania tego "cichego założenia". Z drugiej strony oznajmiłeś że Kościół reprezentuje stanowisko przeciwne eutanazji. Z tych dwóch faktów szczęśliwie wywnioskowałeś, że Kościół jest przeciwny posiadaniu prawa do godnej śmierci. Wychodząc od oczywistości ("Odebranie prawa do godnej śmierci jest pogwałceniem godności jako takiej") i zakładając sobie to, co powinno być przedmiotem dyskusji dochodzisz do wniosków, które nie są ugruntowane w rzeczywistości żadnym mocnym argumentem. Radzę wziąć jakakolwiek książkę do logiki i prześledzić jej podstawowe zasady, a jeśli je już znasz, to najwyższa pora wcielać je w życie.
"Główny symbol tego przekonania [wyższości cierpienia nad prawem do godności a w szczególności do godnej śmierci] to Matka Teresa - apostołka cierpienia. Jeśli cierpisz, to znaczy, że Jezus cię całuje - mawiała."
Taki pogląd wynika z błędnego zrozumienia koncepcji cierpienia w Kościele. Cierpienie nie jest priorytetem chrześcijanina. Żonglując różnymi faktami (życie Matki Teresy, męczeńska śmierć niektórych świętych) kreujesz wizję chrześcijanina, który wszędzie szuka cierpienia. Sugerujesz także, że Kościół chce, żebyś cierpiał i że tego wymaga wiara katolicka. Religia katolicka nadaje sens cierpieniu, a go nie wymaga. Chodzi o przekonanie, że człowiek cierpiący jest także ważny, a nawet, poprzez to cierpienie, jest swego rodzaju "skarbem" dla Kościoła. Dobitnie o tym świadczą słowa, jakie Jan Paweł II wypowiadał niejednokrotnie do chorych.
"Jednak w kościelnym wydaniu mowa jest o czym innym - o cierpieniu, które odziera z człowieczeństwa, które przenika nie tylko całe ciało, ale i wszystkie krańce umysłu, które paraliżuje i zabiera wszystko, włącznie z godnością."
Wyjaśnij mi to, bo nie za bardzo rozumiem o co Ci dokładnie chodziło. Brzmi jak bełkot, ale mogę się mylić.
"Ktoś może zarzucić, iż to nie cierpienie jest dla Kościoła pierwszoplanowe, lecz zakaz samodzielnego decydowania o zakończeniu własnego życia. Jednak nie idzie o ten zakaz. Czci się dotąd mnóstwo dewiantów, których jedyną cnotą było to, że poświęcili swoje życie 'za wiarę'."
Nie zgadzam się z tym, że cierpienie jest dla Kościoła w tej kwestii pierwszoplanowe. To że jest dla Kościoła ważne i w jakim sensie to już napisałem i nie chce mi się powtarzać. Po pierwsze w religii katolickiej nie czci się dewiantów [czyt. świętych] tylko Boga. Można by to uznać za czepianie się, gdyby nie brać kontekstu twojej dalszej wypowiedzi. Rola świętych nie polega na tym żebyś ślepo naśladował wszystko co oni zrobili. Jeżeli np. św. Szczepan umarł męczeńsko to nie znaczy, że, jako chrześcijanin, masz chodzić i tylko szukać okazji do takiej śmierci. Jako chrześcijanin możesz, aczkolwiek nie musisz traktować konkretnego świętego jako autorytet. Powinieneś to jednak robić w granicach zdrowego rozsądku, bo wiadomo - święci też ludzie i też popełniali błędy. Pomijam w komentowaniu tekst do początku następnego akapitu, bo jest napisany na to samo kopyto.
Z taką ilością kitu, jaką potrafisz wcisnąć, to może lepiej załóż hurtownie handlującą tym produktem, a nie publikuj felietony i eseje. Nie obraź się, nie mam do Ciebie nic osobistego, ale nie mogę ścierpieć osób, które pod sztandarem obrońców racjonalnego myślenia piszą tekściki świadczące o zupełnie czymś innym. Podstawowe błędy logiczne oraz styl argumentowania taki, jakbyś się uczył pisać i ćwiczył swój styl na PRLowskich ulotkach propagandowych. Jestem tego świadomy, że istnieją dość "ciężkie" i ważne argumenty zwolenników eutanazji, ale ty nie wymieniłeś ani jednego. Rozczarowujesz również tym, że w ogóle nie podejmujesz w tekście dyskusji na temat wolności. To jest jedna z głównych kwestii, których nie można pomijać podejmując dyskusję na temat eutanazji.
Jak się wchodzi na stronę o adresie www.racjonalista.pl to, sądząc po samej nazwie, oczekuje się jakiś konkretnych tekstów, a nie ujadania, które ma bardziej znamię jakiegoś urazu do Kościoła, niż wynika z głębszych przemyśleń. Jeśli twój zamysł polegał na "nawrzucaniu" Kościołowi i wymienieniu paru luźnych uwag które przyszły Ci do głowy na klopie, podczas czytania kolorowych gazetek, to Ci się udało, ale jaki to ma sens? Moim skromnym zdaniem, cokolwiek się nie pisze, a już na pewno jak się pisze teksty dla serwisu, który chce się uważać za poważny, to tekst powinien mieć swój zamysł, a nie reprezentować chwilowy rozkład palców na klawiaturze. No ale może za bardzo się czepiam i za dużo żądam do tego serwisu.