Pierwszy i jedyny dogmat, jakiego się dopuściłem

Zastanawiałem się nad sensem życia i wniosek nasunął się sam: sensem życia jest szczęście. Jak się nad tym zastanowić każda nasza czynność ma na celu zwiększenie naszego szczęścia. Nawet kiedy kochająca matka oddaje swojego cukierka dziecku, wbrew pozorom nie robi tego dla niego, tylko dla własnego szczęścia, bo tak działa instynkt macierzyński. Nie jest to do końca dogmat, bo tak stworzyła nas ewolucja, z system kary i nagrody, czyli szczęścia i nagrody, lecz tym sposobem dojdziemy w końcu do empirycznego dogmatu. Szczęście, jak można zaobserwować, może być większe lub mniejsze, albo może być ujemne - jest wtedy cierpieniem.

Konsekwencje dla jednostki

Jeśli założyć, że działania mogą nieść pozytywne, negatywne i neutralne konsekwencje oraz niektóre efekty przynoszą więcej szczęścia niż inne, można by stworzyć jednostkę oraz skalę szczęścia. Działając według nich, celem życia byłoby posuwanie się jak najdalej na tej skali, zwiększając całkowite szczęście.
Każde działanie można by wtedy rozważyć jako korzystne, niekorzystne i neutralne. Należy jedynie rozważyć wszystkie konsekwencje wraz z ich prawdopodobieństwem. Tak na przykład w uproszczonym modelu zjedzenie ciastka niesie za sobą następujące konsekwencje:
-pozytywne wrażenia smakowe - 100% szans, 1 j.sz.(jednostka szczęścia)
-zachorowanie na raka - 1% szans, -200 j.sz.
W tym przypadku 100% * 1 j.sz.+1% * (-200 j.sz.) = -1 j.sz. ,więc bilans jest ujemny, dlatego racjonalnie jest niezjedzenie ciastka.
Pociąga to za sobą ciekawe konsekwencje, na przykład zupełnie nieracjonalne okazuje się (prawdopodobnie, bo ciężko to dokładnie zbadać) palenie papierosów, prowadzenie niezdrowego trybu życia, spędzanie czasu przed telewizorem zamiast rozwoju osobistego etc.

Konsekwencje etyczne

Jednak kierując się tylko tą zasadą dojdziemy do paradoksu - ponieważ panujące zasady moralne
nie mają żadnego uzasadnienia logicznego. Weźmy na przykład "Nie zabijaj". Może się okazać, że w sytuacji, w której będziemy do kogoś pałali wściekłością zabicie go zwiększy nasz bilans szczęścia. W ten sposób będziemy żyli ze świadomością, że inni też mogą tego dokonać na nas. Oczywiście można
wprowadzić system prawny i sankcje w postaci więzienia i nikt by nie zabijał stosując się do własnego bilansu szczęścia. Jednak związane są z tym koszty.
Niezwykle ciężko udowodnić słuszność przytoczonego tu założenia, ze względu na różnice w celach. Racjonalizm może służyć tylko do osiągania celów, nie do ich wyznaczania.

Celem zbiorowości jest suma szczęścia wszystkich ich członków.

W ten sposób można by stworzyć utopię, w której nie istniałby ż a d e n konflikt międzyludzki, ponieważ wszyscy mieli by ten sam cel, który był by osiągany przez racjonalizm. Oznacza to brak wojen, przestępstw - dzisiaj rozumianych, negocjacji, czy kłótni małżeńskich. Spory były by rozwiązywane przez wspólne obliczenia, które muszą być prawdziwe. Co więcej, umożliwiłoby to najefektywniejsze możliwe wykorzystanie życia ludzi.
Wartość życia człowieka wyznacza się jako suma bilansów jego i wszystkich ludzi, na których wpływał. W ten sposób okazuje się, że przeciętny człowiek ma dodatnią wartość życia, ale np. Hitler miał ujemną, gdyż zabił bardzo dużo osób. Osoby o ujemnej wartości życia należy, niestety, pozbawiać życia, by, tak jak w tym przykładzie, zwiększyć bilans światowy - uratować inne osoby.
System ten nie jest wolny od wyrzeczeń. W skrajnej sytuacji na przykład gdyby ktoś miałby wybrać między życiem swojej 4-osobowej rodziny, a czyjejś 5-osobowej, racjonalnie jest wybrać przeżycie tej 5-osobowej, co jest dla siebie i swoich bliskich wyrokiem śmierci. Co jednak bardziej dotyczy przeciętnego mieszkańca kraju rozwiniętego, racjonalnie jest żyć za minimalne pieniądze , całe możliwe fundusze przeznaczając na fundacje charytatywne w krajach najbiedniejszych. Podkreślam, że to stwierdzenie jest bardzo hipotetyczne i wymaga dokładniejszych obliczeń.
Pojawiają się również matematyczne i filozoficzne problemy tej teorii. Jest to możliwe, że druga osoba ma nieskończenie razy mniejszą "podatność" na szczęście lub nieskończenie razy większą, a nie da się tego zbadać, każdy z nich zachowuje się tak samo. Przy założeniu zupełnej dowolności bez znaczenia jest jak się rozłoży szczęście wśród ludzi. Można natomiast założyć że jesteśmy do siebie podobni zważając na ewolucję i tak jak ludzie mają różny wzrost, ale podobny, tak podobnie odczuwamy szczęście. Ciężko również zastosować tą metodę w perspektywie nieskończonego czasu. Niewykluczone, że ludzkość będzie żyła w nieskończoność, a wtedy obliczenia bilansu również będą trwały nieskończoność, gdyż trzeba uwzględnić szczęście wszystkich przyszłych pokoleń. (Nie jestem bardzo zaawansowanym matematykiem, więc jeśli czyta to jakiś, chętnie usłyszę jego opinię)
Co więcej, problemów nastręczają obliczenia poruszające szczęście zwierząt. W końcu ciężko byłoby zakatować z okrucieństwem psa, by odnieść z tego jakąś niewielką korzyść.

Stosując się do tego, odpowiadam na pytanie: jak żyć?
Należy podejmować każdą decyzję tak, żeby bilans światowy się zwiększał.

Chętnie podyskutuję na ten temat i nie boję się krytyki, gdyż jest ona potrzebna do poznania absolutnej prawdy.