Przypomnijmy: może nawet zlizałeś pasożycie kroplę cudzej dopaminy / serotoniny.

Owe organiczne związki chemiczne ponoć ktoś kiedyś nieuczciwie sobie od ciebie przywłaszczył (jak dotąd nie masz odwagi napisać kto).

Pytanie bez związku z toczącą się dyskusją. Czy myślisz, że uprzedzenie jest czymś rzadkim? A co byś powiedział, gdyby uprzedzenie rozumieć w ten sposób, że uprzedzeni jesteśmy zawsze, gdy bardziej reagujemy na przeszłość niż na teraźniejszość?

---

dajmonion

>Pytanie bez związku z toczącą się dyskusją. Czy myślisz, że uprzedzenie jest czymś rzadkim? A co byś powiedział, gdyby uprzedzenie rozumieć w ten sposób, że uprzedzeni jesteśmy zawsze, gdy bardziej reagujemy na przeszłość niż na teraźniejszość?

A ja bym powiedział, że uprzedzeni (rozumiem uprzedzenie jako odrzucenie kogoś bez racjonalnych przesłanek) są ludzie, którzy są słabi i zewsząd spodziewają się ataku, bo taką mają wdrukowaną reakcję, oraz ludzie egocentryczni, którzy są uprzedzeni do każdego kto ma inny pogląd, myśli inaczej itd.

>rozumiem uprzedzenie jako odrzucenie kogoś bez racjonalnych przesłanek
Ale zauważ, że odrzucając z racjonalnych przesłanek pozostajesz w świecie przesłanek.

---

dajmonion

Nie zawsze tak jest.

>Nie zawsze tak jest.
Chodzi Ci o sytuację, gdy inteligencja reaguje na to, co się aktualnie dzieje? To zgadzam się.
Ale też nie zawsze trzeba mieć rozumowe powody. Dajesz sobie prawo do zrobienia w tył zwrot i też nie znasz powodów. Jak dasz sobie takie prawo, to chyba zwiększysz szansę na to, że te prawdziwe powody poznasz.

---

dajmonion

>>Nie zawsze tak jest.
>Chodzi Ci o sytuację, gdy inteligencja reaguje na to, co się aktualnie dzieje? To zgadzam się.

Tak.

W rozmowie z człowiekiem, który przekręca każde zdanie i na siłę chce mieć rację, choć jej nie ma, można mieć pewność co do niektórych rzeczy.

Podam Ci kilka najprostszych przykładów jakie możesz spreparować. One są papierkiem lakmusowym.

Bierzesz trywialne zdanie, albo coś co masz głęboko przemyślane i oczytane. Myśląc dochodzisz do metafizyki. Ważny jest tok myślenia, znajomość standardowych kontrargumentów i odpowiedzi na nie, znajomość ludzkich reakcji na różne stwierdzenia. Ważny jest moment, w którym dochodzisz do ontologii. Tu wykłada się większość ludzi, każda religia, psychoterapeuci itd. Ważna jest znajomość sztuczek manipulacyjnych jakie ludzie stosują w emocjach.

Spreparuj przypadek, do którego można się odnieść, albo opisz jakiś swój dylemat. Sformułuj go tak żeby ludzie inteligentni zrozumieli, a marionetki zareagowały automatycznie, emocjonalnie odnosząc się do jakichś słów.

Przykład Korwina:
Stwierdzenie "Hitler był socjalistą, Hitler budował autostrady". Korwin słynie z nienawiści do socjalizmu, więc dla niego to była krytyka lewicy i porównanie jej z Hitlerem. U rozmówcy powstała emocja, automatyczna nieprzemyślana reakcja. Krzyknął "Korwin chwali Hitlera". Inny przykład JKM (on dobrze prowokuje emocje plebsu - jego fani są więc skuszeni nie samą jego ideą, tylko trafną krytyką pozostałych, a dzięki tym emocjom idea przykleja się do nich jakby sama): "Nie ma dowodów, że Hitler wiedział o holokauście" - rozbiór logiczny zdania: mowa jest o dowodach, zdanie zaczyna się od stwierdzenia, że ich nie ma. Oczywiście Hitler nie mógł nie wiedzieć o holokauście, ale mógł nie wydać takiego rozkazu (czysto teoretycznie). W przykładzie chodzi o to, że plebs reaguje automatycznie interpretując słowa JKM: "Korwin twierdzi, że Hitler nie wiedział o holokauście". Gdy Korwin powie, że tak nie powiedział, ewentualnie mogą zmienić na "JKM twierdzi, że Hitler mógł nie wiedzieć o holokauście".

Przykład Pawła Zarzecznego:
Co jakiś czas zasłynie z głośnego stwierdzenia typu "Kubica nie powinien mieć prawa jazdy" i śmieje się z tego jak ludzie wylewają na niego jad w komentarzach. Oczywiście najczęściej szydzą z jego wyglądu.

Przykład olsona:
Krytyka idei demokracji i porównanie jej do teoretycznej idei dyktatury. Dziecko by zrozumiało o co w tym chodzi i do czego się to sprowadza. Ktoś jednak nie zrozumiał i zaczął pisać o realnych przykładach nieudanych dyktatur i demokracji, które na ich tle się sprawdziły. To kompletne niezrozumienie, a przykład był prosty. Zresztą w przypadku niektórych osobników taki schemat powtarza się nagminnie. Niektórzy nie odróżniają miłości od seksu, a ktoś nawet zabłysnął stwierdzeniem, że aby stwierdzić, że terapia nie pomoże w danym przypadku, to trzeba pójść do wszystkich terapeutów, a np nie wziął pod uwagę tego, że wszyscy korzystali z tych samych materiałów, na które się powołują i dlatego nie mają rozwiązania i kierują się wszyscy błędnym dogmatem. Zresztą sam widzisz jacy tu niektórzy są.

>Ale też nie zawsze trzeba mieć rozumowe powody. Dajesz sobie prawo do zrobienia w tył zwrot i też nie znasz powodów. Jak dasz sobie takie prawo, to chyba zwiększysz szansę na to, że te prawdziwe powody poznasz.

Nie rozumiem. Co to znaczy, że nie zawsze trzeba mieć rozumowe powody? Jeśli w jakiejkolwiek kwestii człowiek sobie odpuści, to potem może nie zauważyć jak popada w zatracenie. Nie wiem czy Cię dobrze zrozumiałem. O jakim robieniu w tył zwrot piszesz?

>W rozmowie z człowiekiem, który przekręca każde zdanie i na siłę chce mieć rację, choć jej nie ma,
Olson:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,737090#w737323
Cytat:

Twierdzenie Olsona
www.racjonalista.pl/forum.php/s,737090#w737446:
Cytat:
Falsyfikacja twierdzenia Olsona:
Cytat:

Kontrargument Olsona
Cytat:

Kompetencje Olsona
www.racjonalista.pl/forum.php/s,737090#w737345
Cytat:

Zbłaźniłeś się do imentu i argument "zaorałem szarleya" jakoś tego nie zmieni, podobnie jak strach przed szarleyowymi argumenoma, ani cała reszta Twojej buf(ols)onady
Wiesz kim był Karl Popper z hasła w wiki. Nic więcej.

>Wiesz kim był Karl Popper z hasła w wiki. Nic więcej

Oj tam. Nawet gdyby - to co? Dla mnie chłop może robić z siebie nawet 14-letnią nastolatkę (wabik na nicktakiego)
Różne są zboczenia. Popper tak samo dobry na trampolinę, jak 10 tys. letnia tabliczka sumeryjska Zbyszka
Dzisiejsza moja dewiza dnia, zaczerpnięta od Drobnera brzmi "Co do Zbyszka, Ducha Prawdy, Maxa, Krystkona, olsona itd. trzeba z nimi naprzód iść, po rzycie sięgać nowe"
A jak będzie nie po drodze to cóż, bywa
Miłego dnia!

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

Chodziło mi o danie sobie prawa do kierowania się intuicją. Gdy jesteś nastawiony na skonfrontowanie się w pełni z tym co się aktualnie dzieje, to wiele sygnałów trafia do podświadomości. Wydaje mi się, że błędem jest automatyczne włączanie myślenia. Możesz zmniejszyć w ten sposób szansę na wyjście z jakiegoś schematu.

---

dajmonion

>Chodziło mi o danie sobie prawa do kierowania się intuicją.

Czyli konkretnie czym? Bo ja rozumiem intuicję tak, że gdyby impulsy z niej nie były blokowane przez korę przedczołową, to ludzie by się pozabijali, przeżarli i przećpali na śmierć.

Wg mnie to także intuicyjne działanie jest skojarzone z automatycznymi reakcjami. Np mówię "miłość nie istnieje", a rozmówcą jest 21 latka, która liczy na miłość. W jej głowie powstaje więc racjonalizacja. Motyw główny to założenie, że miłość istnieje. To dogmat. Pod jego dyktando preparowana jest racjonalizacja. Aby nie blokować i nie cenzurować impulsów, należy spowolnić myślenie i zrelaksować się. Wtedy te niechciane treści też przychodzą sobie normalnie do świadomości, ale nie powstaje na nie reakcja emocjonalna. Jednak później powstaje, gdy ten relaks przemija. A więc intuicyjnie ludzie czują "boga", "miłość" gdy są oszukiwani, wierzą w swoje teorie i projekcje jakie tworzą.

Inna kwestia - intuicyjnie coś przeczuwam i to przeczucie jest pierwotne względem świadomych myśli. Wtedy i tak tworzy się racjonalizacja. W ten sposób nauka obaliła psychoanalizę - mózg konfabuluje tłumacząc niewiedzę, a własne motywy nie zawsze docierają do świadomości, bo pierwotny motyw może być jakimś genetycznym zapisem i dziecięcym wdrukiem w podświadomość, którego przyczyny i pamięci o niej w umyśle nie ma.

Jeszcze inna kwestia: są myśli, w których mamy wrażenie kontroli, np przemawiam do kogoś i wydaje mi się, że kontroluję treść przemówienia, choć prawda jest zupełnie inna - myśli pojawiają się, jakby wyłaniały się z przyszłości. Czasem jednak gdy myśli się pojawiają, nie ma tego wrażenia. Myśli płyną swobodnie, a reakcja emocjonalna na nie się nie odpala. Uważam, że oba tryby myślenia są równie ważne.

Są jeszcze sytuacje, w których intuicja jest zgodna z myślami, ale jest to niezgodne z pragnieniem. Wtedy trzeba się pozbyć pragnienia. Jednak tak postawiony problem nie daje szansy na rozwiązanie go. Do pozbycia się pragnienia prowadzi zrozumienie i czas. Myśli o pragnieniu i tym, że nie da się go zrealizować nadal zostaje, ale nie towarzyszą już jej silne emocje. Są słabe i szybko mijają, a koncentracja przenosi się na coś innego.

>Gdy jesteś nastawiony na skonfrontowanie się w pełni z tym co się aktualnie dzieje, to wiele sygnałów trafia do podświadomości. Wydaje mi się, że błędem jest automatyczne włączanie myślenia. Możesz zmniejszyć w ten sposób szansę na wyjście z jakiegoś schematu.

Piszesz tutaj o myśleniu z wrażeniem kontroli? Ale co jeśli schemat jest intuicyjny i samozapętlający się, bez rozwiązania? Wtedy tylko takie myślenie pomaga na wyjście z tego schematu, bo tkwienie w nim napędza złe emocje. Myśli się zatrzymują i powstaje uczucie, że nie da się nic zrobić. Wtedy to świadome kontrolowane myślenie może pomóc z tego wyjść, a zrozumienie błędnego koła tworzy szerszy ogląd sytuacji. W moim przypadku chodziło o zrozumienie, że miłość to tylko kulturowo-emocjonalny mem, tak jak wiara w Boga. Dobrze jest w momencie gdy moje myśli nie odtwarzają tego memu i skupiają się na czymś co mogę zrobić.

Podobnie samozapętlającym się schematem są próby dyskusji z narcyzami głęboko wierzącymi w swoje emocjonalne przekonania. Wykazałem to chyba bardzo dobrze na kilku przykładach. Cokolwiek bym nie napisał, będzie to filtrowane przez ten sam schemat i wypaczane.

> Wydaje mi się, że błędem jest automatyczne włączanie myślenia. Możesz zmniejszyć w ten sposób szansę na wyjście z jakiegoś schematu.
Chyba dzieje się odwrotnie - wyłączenie myślenia uniemożliwia wyjście ze schematu intuicji.
>

> nie zawsze trzeba mieć rozumowe powody

Nie muszą być rozumowe na bieżąco, (dojście do powodów rozumem + decyzja) ale przeważnie zawsze można je na chłodno zrozumieć, lub ktoś stojący obok rozumie. Chyba, że są nadto skomplikowane, lub przesłanki częściowo niewidoczne.

> Dajesz sobie prawo do zrobienia w tył zwrot i też nie znasz powodów

Co nie znaczy, że ktoś inny nie zna.

> Jak dasz sobie takie prawo, to chyba zwiększysz szansę na to,
> że te prawdziwe powody poznasz.

Powody u siebie, czyli niejako swój charakter, cechy unikatowość.
Nawet niekiedy przykre, niezbyt cenione uczucia lub motywacje, o których nie można powiedzieć że są np. szlachetne.

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

Zgadzam się. Im bardziej patrzymy na przeszłość, tym bardziej żywimy uprzedzenia.
Ale można być również uprzedzonym w pozytywnym sensie.
Z tą przeszłością to zresztą różnie bywa - brak wyrównania rachunków w niej (albo obarczenie tam zbyt dużym ciężarem przez los) często generuje percepcję wstecz. Po dłuższym czasie może to przyjąć spore rozmiary i w zasadzie zapełnić przekaz, wyrugować "tu/teraz" obracając retorykę w jedną wielką za-przeszłą projekcję.
Pozdrawiam serdecznie

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

>Zgadzam się. Im bardziej patrzymy na przeszłość, tym bardziej żywimy uprzedzenia.

Ja patrząc na przeszłość mam nieco inne spostrzeżenia, ale to pewnie zależy od tego jaką kto miał przeszłość związaną z innymi ludźmi i co kto przepracował z tego okresu.

>Ale można być również uprzedzonym w pozytywnym sensie.

Nie można.

uprzedzenia - zwykle negatywne opinie na temat danej rzeczy lub osoby przed jej poznaniem; stereotypy

A to podobno ja nie znam słów, heh, czyja to była projekcja? kto pamięta?

>Z tą przeszłością to zresztą różnie bywa - brak wyrównania rachunków w niej (albo obarczenie tam zbyt dużym ciężarem przez los) często generuje percepcję wstecz. Po dłuższym czasie może to przyjąć spore rozmiary i w zasadzie zapełnić przekaz, wyrugować "tu/teraz" obracając retorykę w jedną wielką za-przeszłą projekcję.

I to właśnie robisz. Dobra, skończ już te projekcje. Gdybyś nie przykładał takiej wagi do ego jak obecnie, to żadne przeszłe głupoty by ci nie przeszkadzały w teraźniejszości. Ale robisz to bo to jakiś deficyt wychowawczy/z przeszłości.

Kolejny raz kłamiesz, bo pisałem kto. A to co robię nie jest pasożytnictwem, tylko dla takich ludzi jak ty, może bodźcem do rozwoju, a może jedynie wywołaniem nerwów w narcyzie, który potrafi tylko szufladkować czyjąś wypowiedź. Zamiast argumentów woli np napisać rozmówcy, że ma ołtarzyk jakiegoś tam autora. Np szarleyowi by napisał (gdyby się z nim nie zgadzał), że ma ołtarzyk Poppera. I co? I wg Jacka zaorane

> A to co robię nie jest pasożytnictwem, tylko dla takich
> ludzi jak ty, może bodźcem do rozwoju

Acha
Cytat:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,731738#w731858
www.racjonalista.pl/forum.php/s,731738#w731866

Przedstawienie musi trwać!

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

No i po co wklejasz cytat, który współgra z tym co napisałem? Aby się pogrążyć, czy co? No ale dzięki

> Kolejny raz kłamiesz, bo pisałem kto

Z imienia i nazwiska nie. Jak mniemam, to musiało się zacząć na długo przed rozpoczęciem przez ciebie rozmów z szarleyem, czy ze mną.

Ale jak ci zabrał? Takiemu intelektualnemu mocarzowi?? Nie wierzę

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

>> Kolejny raz kłamiesz, bo pisałem kto
>Z imienia i nazwiska nie.

:D

Turlam się ze śmiechu. Napisałem kto - jaki typ ludzi. Głównie wychowawcy, moralizatorzy, głosiciele różnych "prawd". Gdy byłem dzieckiem i psychika była na tyle bezbronna, że mimo, że z logiki wynikało co innego niż te osobniki twierdzą, to miałem poczucie, że oni się lepiej znają, bo są dorośli.

>Jak mniemam, to musiało się zacząć na długo przed rozpoczęciem przez ciebie rozmów z szarleyem, czy ze mną.

Przecież o tym pisałem.

>Ale jak ci zabrał? Takiemu intelektualnemu mocarzowi?? Nie wierzę

Bardzo śmieszne. Tu chodzi o emocje, a nie o intelekt. I nie wiem skąd pomysł, że bycie mądrzejszym od plebsu i debili czyni kogoś intelektualnym mocarzem, ale cieszę się, że tak mnie postrzegasz

> wychowawcy, moralizatorzy, głosiciele różnych "prawd".
> Gdy byłem dzieckiem (..) z logiki wynikało co innego niż te
> osobniki twierdzą, to miałem poczucie, że oni się lepiej znają, bo są dorośli.

I nie przyszło ci do głowy geniusza, żeby ich choć paru odszukać i wygarnąć im twoją złość w twarz? Nie przyszło iż wyobrażanie sobie, jak piszą na fR i jak od nich sobie odbierasz co "nakradli" , jak im dowalasz - nigdzie cię nie zaprowadzi?

Cóż, pisanie na fR, tudzież testowanie moderacji bezpieczniejsze i wygodniejsze.
Papa!

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

>I nie przyszło ci do głowy geniusza, żeby ich choć paru odszukać i wygarnąć im twoją złość w twarz?

Ale komu? Ja nie mam prywatnego urazu do kogoś konkretnego, tylko nie cierpię pewnego typu ludzi. I taki właśnie odszukałem na fR

Nie przyszło iż wyobrażanie sobie, jak piszą na fR i jak od nich sobie odbierasz co "nakradli" , jak im dowalasz - nigdzie cię nie zaprowadzi?

Jakie niby wyobrażenie? Kolejna konfabulacja.

>Cóż, pisanie na fR, tudzież testowanie moderacji bezpieczniejsze i wygodniejsze.

Testowanie moderacji to efekt tego, że szarley i ty nie dostaliście żadnych banów.

> a nie mam prywatnego urazu do kogoś konkretnego, tylko nie cierpię pewnego typu ludzi

Wg Instytutu Psychologii Zdrowia (Polskiego Towarzystwa Psychologicznego) wyparcie poczynając od klasycznego modelu Freuda: hipotetyczne procesy lub czynności psychiczne funkcjonujące w celu ochrony jednostki przed myślami, impulsami i wspomnieniami, które mogłyby wywołać lęk, obawę lub poczucie winy, gdyby stały się świadome. Uważa się, że wyparcie działa na poziomie nieświadomości; tzn. mechanizm ten nie tylko utrzymuje daną treść umysłową przed dotarciem do świadomości, ale samo jego funkcjonowanie leży poza zasięgiem świadomości. W klasycznej teorii psychoanalitycznej uważa się, że jest ono funkcją Ego i obejmuje kilka procesów: a) wyparcie podstawowe, w którym prymitywne, zakazane impulsy Id są zablokowane i niedopuszczane do świadomości; b) wyparcie pierwotne, w którym treść umysłowa wywołująca lęk jest siłą usuwana ze świadomości i niedopuszczana do ponownego ujawnienia się; c) wyparcie wtórne, w którym elementy mogące służyć przypominaniu osobie o tym, co zostało poprzednio wyparte, same zostają wyparte. Ważny wniosek płynący z tej analizy jest taki, że to, co jest wypierane, nie przestaje być aktywne, lecz egzystuje nadal na nieświadomym poziomie, dając znać o sobie przez różne projekcje w zamaskowanej, symbolicznej formie w snach, czynnościach pomyłkowych i psychonerwicach.

Dodając za Wiki:
Wyparcie lub represja (od łac. reprimere, odpierać, odpychać, tłumić) to jeden z mechanizmów obronnych znanych w psychologii. Jest to usunięcie ze świadomości myśli, uczuć, wspomnień, impulsów, fantazji, pragnień itp., które przywołują bolesne skojarzenia lub w inny sposób zagrażają spójności osobowości danej jednostki (na przykład prowokują pytania o moralność, wywołują poczucie winy itp.). Wyparcie zachodzi wtedy, gdy zaspokojenie popędu (związane z przyjemnością) może spowodować - z uwagi na inne wymogi - przykrość. Wyparte myśli istnieją nadal, jednakże nie są dostępne świadomości. Wyparcie nie jest procesem jednorazowym i wymaga ciągłego nakładu energii.

Pa!

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

>wyparcie

O tym ci piszę, to wypierasz. Nie wiem czemu nagle teraz przyznajesz mi rację i co miałoby to mieć wspólnego z tematem, o którym była rozmowa.

>które mogłyby wywołać lęk [...] poczucie winy

Dlatego socjopaci mają często trzeźwiejsze spojrzenie na świat niż reszta ludzi. Deficyt emocjonalny to coś co przynosi dumę, bo nie ma dzięki temu wyparcia, racjonalizacji itp.

>W klasycznej teorii psychoanalitycznej uważa się, że jest ono funkcją Ego

Dlatego właśnie besztam samo ego i ludzi, którzy się nim kierują.

>Ważny wniosek płynący z tej analizy jest taki, że to, co jest wypierane, nie przestaje być aktywne, lecz egzystuje nadal na nieświadomym poziomie, dając znać o sobie przez różne projekcje w zamaskowanej, symbolicznej formie w snach, czynnościach pomyłkowych i psychonerwicach.

O właśnie. Wreszcie zaczynasz docierać do mądrych materiałów. Cieszę się, że moje pisanie nie poszło na marne i sprawdziłeś wreszcie czym jest wyparcie. Na tym polegają moje "prowokacje" - u mnie wyparcie nie działa, więc przedstawiam ludziom treści, które zazwyczaj są wypierane. Widzisz, to proste i nie trzeba tu żadnego geniuszu i to dlatego besztani są ludzie, którzy takich rzeczy nie rozumieją.

> u mnie wyparcie nie działa

Acha.
"Gdy byłem dzieckiem wychowawcy, moralizatorzy, głosiciele różnych "prawd", narcyzi odebrali mi zdrową pożywkę, czyli m.in. przyrodzoną pewność siebie. Z mojej ówczesnej zdrowej logiki wynikało co innego niż te osobniki twierdziły, ale miałem k*wa poczucie, że oni się lepiej znają, bo są dorośli i łykałem ten szajs zdradzając siebie.
Teraz wyrównuję na innych rachunki i odbieram to, co tamci narcyzi mi odebrali - mnie czyli niewinnemu dziecku.
Do tamtych jednak nie żywię prywatnego urazu. Nie mam urazu do nikogo konkretnego, tylko nie cierpię pewnego typu ludzi"
Acha
Trzymaj się, udanego życia!

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

Jak już mnie cytujesz, to chociaż mógłbyś na temat, w jakimś pasującym kontekście. Wklejasz właśnie jak to działa u ludzi, którzy nie wypierają pewnych rzeczy i są ich świadomi.

Wychowywanie w kłamstwie to główna przyczyna większości zaburzeń. Nie wypieram tego i nie udaję, że jest ok, fajnie i że życie jest super wartościowe. Nie wierzę w bozie, ani inne tego typu kwestie. Nie wierzę w terapie pomagające na wszystko, wolną wolę... Wydaje mi się, że to właśnie są najgorsze wierzenia, które piorą ludziom mózgi. Gdy wierzy się w wolną wolę, wypiera się fakty, które temu przeczą, oraz wiele złych decyzji, zamiast się na nich uczyć. Zamiast logicznych wniosków ludzie mają poczucie winy lub dumy. To jest właśnie ego i w parze z tym idą różne wierzenia, projekcje, urojenia. Zrozumienie do jakiego dochodzi się dzięki dłuższemu byciu samemu ze sobą (np medytacja), likwiduje lub zmniejsza te mechanizmy, szczególnie uderza w ego i wierzenia.

Teraz jeśli już trochę rozumiesz czym jest wyparcie, spróbuj na spokojnie (to wymaga czasu) przemyśleć swoje motywy tej dyskusji. Nie ulegaj pierwszej automatycznej odpowiedzi jaka przyjdzie ci do głowy, bo to jest właśnie racjonalizacja pochodząca od wyparcia i ego. Zrelaksuj się i wtedy to przemyśl, może dotrzesz do głębi, do tego kim naprawdę jesteś.

> spróbuj na spokojnie (to wymaga czasu) przemyśleć swoje motywy
> tej dyskusji. (..) Zrozumienie do jakiego dochodzi się dzięki
> dłuższemu byciu samemu ze sobą (np medytacja)
> Nie ulegaj pierwszej automatycznej odpowiedzi
> Zrelaksuj się i wtedy to przemyśl, może dotrzesz do głębi, do tego kim naprawdę jesteś.

Ok. Napisałeś "Ja nie mam prywatnego urazu do kogoś konkretnego, tylko nie cierpię pewnego typu ludzi"
Nie wiem czy dobrze cię rozumiem: uważasz, że można się uspokoić, uwolnić od urazy lub nawet zemsty na konkretnych ludziach za pomocą medytacji?
Napisałeś o wyrównywaniu rachunków. Czy nie uważasz przypadkiem, że między nimi (tymi konkretnymi ludźmi którzy w dzieciństwie - jak sam napisałeś - dużo ci zabrali) i tobą rachunki już wyrównane?
Hm. Pozwól, że zapytam: oni choć wiedzą ile i co ci zabrali?

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

>Ok. Napisałeś "Ja nie mam prywatnego urazu do kogoś konkretnego, tylko nie cierpię pewnego typu ludzi" Nie wiem czy dobrze cię rozumiem: uważasz, że można się uspokoić, uwolnić od urazy lub nawet zemsty na konkretnych ludziach za pomocą medytacji?
>Napisałeś o wyrównywaniu rachunków. Czy nie uważasz przypadkiem, że między nimi (tymi konkretnymi ludźmi którzy w dzieciństwie - jak sam napisałeś - dużo ci zabrali) i tobą rachunki już wyrównane?

Wreszcie odpisałeś normalnie. Co się takiego stało? Jestem zaskoczony

Uważam, że za pomocą medytacji można uwolnić się od zemsty. Zemsta to emocja ego. Ja nie mszczę się dla jakiejś zasady, z której wynikałaby zemsta. Tu chodzi o oddawanie tu i teraz tego na co zasługuje ich obecna postawa.

Jeśli chodzi o medytację, to w moim przypadku dzięki niej całkowicie odpadły mi rzeczy związane z ego, np presja na ambicję, na bycie takim czy siakim.

Z drugiej strony, odbiło się to na więziach z innymi. Dostrzegłem pewne rzeczy, których ego nie chciałoby wiedzieć. Szukałem jakiejś pewności, a nauczyłem się radzić sobie z niepewnością. Szukałem sposobu na udane życie, a pogodziłem się z nieudanym. Hmm właściwie nicktaki pisał z poziomu ego gdy pisał "i co, mam pogodzić się z byciem gorszym?". To pytanie + dylemat "nie mogę zadecydować" też kiedyś przerabiałem w związku ze swoją sytuacją. Dziś emocjonalnie zapomniałem o co mi chodziło, bo racjonalnie podważyłem w ogóle istnienie czegoś takiego jak "moja decyzja", a w związku z tym też więcej się wybacza innym.

Ja nie wybaczam tylko jednego - gdy ktoś nie potrafi wyjść poza ego i nie chce nawet spróbować zrozumieć drugiej osoby i emocjonalnie komentuje i tego jak ktoś broni swoich wierzeń i używa do tego głupich sloganów lub manipulacji.

Gdy ktoś nie wychodzi poza ego, to z jego pkt widzenia te przekonania są realem. Ja atakuję przecież tylko te przekonania.

>Hm. Pozwól, że zapytam: oni choć wiedzą ile i co ci zabrali?

Właściwie to mi nie zabrali, tylko dali. Naukę.

> Wreszcie odpisałeś normalnie. Co się takiego stało? Jestem zaskoczony

Bo ja to normalny człowiek jestem i zawsze reaguję w zwykły przewidywalny sposób: jak piszesz normalnie i coś z tego wynika - można to pociągnąć.
Jak teksty lecą 'od czapy' to trudno dmuchać w nie głębszy sens. Zostaje upuszczanie powietrza.
Ale do rzeczy.

> Uważam, że za pomocą medytacji można uwolnić się od zemsty.
> Zemsta to emocja ego

Ja tak nie uważam. W 90% przypadków tak naprawdę nie ma powodu, by tracić energię na uwalnianie się od czegoś tak naturalnego i fundamentalnego, jak potrzeba wyrównania.
Chęć jak sam piszesz 'uwolnienia się od zemsty' wg moich doświadczeń prawdopodobnie narosła w tobie z dwóch powodów:
a) chrześcijańskiej nauki z którą każdy na nasze szerokości geograficznej się styka czy chce tego czy nie tzn nadstawianie drugiego policzka itd. dziwne porady
b) niszczącej siły, którą w związku z marzeniami o zemście wcześniej się odczuwa.
Pierwszą rzeczą gardzisz, drugiej zazwyczaj się boimy. I słusznie.

> Tu chodzi o oddawanie tu i teraz tego na co zasługuje ich obecna postawa

Tak. I tym samym jesteś tej zasady niewolnikiem: popatrz, tracisz czas na niekończące się pyskówki i prowokatorskie dywagacje teoretyczne, w stylu dobrej dyktatury. Podczas, gdy nawet sam trafnie napisałeś iż normalny człowiek tak nie robi, nie zajmuje się czymś takim tzn. zajmuje się czymś bardziej pożytecznym.

> Jeśli chodzi o medytację, to w moim przypadku dzięki niej
> całkowicie odpadły mi rzeczy związane z ego, np presja na ambicję,
> na bycie takim czy siakim.
> Z drugiej strony, odbiło się to na więziach z innymi

Czytałem o takiej postawie. Człowiek, który nią szedł nawet pojechał na jakiś czas do Indii, by w cichych klasztorach i odosobnieniu szukać odpowiedzi na swoje pytania. Szukać równowagi. Okazało się, że tylko ograniczył swoje przyrodzone aspiracje, naturalne potrzeby i możliwości tzn. przykręcił potencjał. Krótko mówiąc zszedł z życiem ze 100% aktywności do jakieś 10%. Odczuwanie dyskomfortu faktycznie zredukował, pytanie czy skórka warta była wyprawki.
Przemyślał to i wrócił do swojego środowiska.

Kwestia wyboru: ty wybierasz tak, inni inaczej. Pytanie co komu się bardziej podoba, co uważa że jest dla niego lepsze. Nie ma jednej odpowiedzi.

> Dostrzegłem pewne rzeczy, których ego nie chciałoby wiedzieć.
> Szukałem jakiejś pewności, a nauczyłem się radzić sobie z niepewnością

Wątpię. W twoich słowach trudno odnaleźć autentyczną pewność, przeważnie tylko ją imituje będąc odzianą w szaty arogancji. Pytanie, co pod spodem. Zawsze w takich przypadkach jest coś pod spodem, czego nie chce się pokazywać światu, ani sobie.

> Szukałem sposobu na udane życie, a pogodziłem się z nieudanym

Ok. I to jest wg mnie w porządku, nie zawsze takie wyjście jakbyśmy chcieli jest w zasięgu ręki.

>>Hm. Pozwól, że zapytam: oni choć wiedzą ile i co ci zabrali?
>Właściwie to mi nie zabrali, tylko dali. Naukę.

Można to i tak nazwać. Mimo to z moich doświadczeń wynika, że powiedzenie im twarzą w twarz spokojnym i autentycznie pewnym siebie tonem co mi zrobili, daje ulgę.
Ja bym tak łatwo nie rezygnował z tej szansy, ale to ja.
Nauka o jakiej piszesz to racjonalizacja. Żadnej nauki tacy ludzie nie dają, to my wyciągamy z tych wydarzeń taką, lub inną naukę.

Ostatnia rzecz: piszesz o zemście, a ja o wyrównaniu. Jaka zemsta jest w spokojnej ale twardej rozmowie z ludźmi, którzy kiedyś dali nam w kość?

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

>> Wreszcie odpisałeś normalnie. Co się takiego stało? Jestem zaskoczony
>Bo ja to normalny człowiek jestem i zawsze reaguję w zwykły przewidywalny sposób: jak piszesz normalnie i coś z tego wynika - można to pociągnąć.
>Jak teksty lecą 'od czapy' to trudno dmuchać w nie głębszy sens. Zostaje upuszczanie powietrza.

To twoje "od czapy" to po prostu niezrozumienie. I wtedy czepiasz się głupio jak opona do pinezki i za karę masz upuszczone powietrze i wtedy stosujesz te swoje przewidywalne projekcje.

>> Uważam, że za pomocą medytacji można uwolnić się od zemsty.
>> Zemsta to emocja ego
>Ja tak nie uważam. W 90% przypadków tak naprawdę nie ma powodu, by tracić energię na uwalnianie się od czegoś tak naturalnego i fundamentalnego, jak potrzeba wyrównania.

Uważam, że tworzysz teraz racjonalizację dla swojej mściwości

Zemsta to emocja ego, bo to ego czuje się dotknięte. Wyrównanie to co innego, np ktoś mi wisi kasę i nie oddaje, to trzeba mu złożyć wizytę, ale nie chcę się wtedy mścić, tylko chodzi o kasę i o to, że gdybym tego nie zrobił, a inni o tym wiedzą, to miałbym potem taką opinię, że każdy chciałby robić na mnie wałki. Wyrównanie jest więc czasem tylko obowiązkiem, a czasem z jakichś powodów człowiek może i tak zdecydować się odpuścić. Niektóre rzeczy ulegają przedawnieniu, a z niektórych człowiek wyciąga naukę.

>Chęć jak sam piszesz 'uwolnienia się od zemsty' wg moich doświadczeń prawdopodobnie narosła w tobie z dwóch powodów:

Nie trafiłeś. Mi po prostu z czasem mija zapał. Chęć zemsty to emocja ego, więc w moim przypadku krótko się utrzymuje. Za to gdy ktoś tu i teraz swoją postawą powoduje moją pogardę to:

>b) niszczącej siły, którą w związku z marzeniami o zemście wcześniej się odczuwa.

Wtedy się to faktycznie odczuwa. Pod zemstę podchodzi to jednak gdy tamta postawa jest nadal aktualna.

>> Tu chodzi o oddawanie tu i teraz tego na co zasługuje ich obecna postawa
>Tak. I tym samym jesteś tej zasady niewolnikiem: popatrz, tracisz czas na niekończące się pyskówki i prowokatorskie dywagacje teoretyczne, w stylu dobrej dyktatury. Podczas, gdy nawet sam trafnie napisałeś iż normalny człowiek tak nie robi, nie zajmuje się czymś takim tzn. zajmuje się czymś bardziej pożytecznym.

Na tej zasadzie każdy jest niewolnikiem tego co lubi, a ja nie jestem normalny. Gdybym był normalny mógłbym znaleźć miłość i planować przyszłość, a skoro tego nie ma to jest duża luka czasowa, którą mogę wypełniać w dowolny sposób. Ty czujesz się niewolnikiem tych pyskówek? Mógłbyś się nie czepiać na siłę i dyskutować w taki sposób jak np teraz. Ja wtedy odpowiadam inaczej, bo dostosowuję swój poziom pod rozmówcę.

>Czytałem o takiej postawie. Człowiek, który nią szedł nawet pojechał na jakiś czas do Indii, by w cichych klasztorach i odosobnieniu szukać odpowiedzi na swoje pytania. Szukać równowagi. Okazało się, że tylko ograniczył swoje przyrodzone aspiracje, naturalne potrzeby i możliwości tzn. przykręcił potencjał. Krótko mówiąc zszedł z życiem ze 100% aktywności do jakieś 10%. Odczuwanie dyskomfortu faktycznie zredukował, pytanie czy skórka warta była wyprawki.
>Przemyślał to i wrócił do swojego środowiska.
>Kwestia wyboru: ty wybierasz tak, inni inaczej. Pytanie co komu się bardziej podoba, co uważa że jest dla niego lepsze. Nie ma jednej odpowiedzi.

Ale ja nie piszę właśnie o przykręcaniu potencjału, tylko o jego wyzwoleniu. Piszę o przebudzeniu, po którym odpadają wierzenia i ego, czyli kulturowo-wychowawcza powłoka. Wtedy człowiek zyskuje kontakt ze swoim "wnętrzem", które było tłumione przez kulturę. Np odpadł mi wzorzec ambicji, ale wraz z nim odpadło przekonanie, że osiąganie celów jest trudne, a w efekcie lepiej sobie radzę ze stresem i dzięki temu jestem wydajniejszy i mam więcej czasu dla siebie na pierdoły. Co komu po ambicji, przez którą i tak żyje się w dużej presji, a osiągnięcia nie cieszą, bo widzi się głównie to co zrobiło się źle?

Podobnie z tymi relacjami - ja ich już nie chcę i cieszę się, że się z nich wyzwoliłem.

>> Dostrzegłem pewne rzeczy, których ego nie chciałoby wiedzieć.
>> Szukałem jakiejś pewności, a nauczyłem się radzić sobie z niepewnością
>Wątpię. W twoich słowach trudno odnaleźć autentyczną pewność, przeważnie tylko ją imituje będąc odzianą w szaty arogancji. Pytanie, co pod spodem. Zawsze w takich przypadkach jest coś pod spodem, czego nie chce się pokazywać światu, ani sobie.

To chyba znów twoja projekcja. Piszesz, że trudno w moich słowach odnaleźć autentyczną pewność, a ja napisałem przecież, że nie znalazłem pewności, tylko nauczyłem się radzić sobie z niepewnością. Arogancja niczego nie imituje, tylko jest reakcją na strawmanowanie moich wpisów, czy przeczenie sobie, manipulowanie itd.


>>>Hm. Pozwól, że zapytam: oni choć wiedzą ile i co ci zabrali?
>>Właściwie to mi nie zabrali, tylko dali. Naukę.
>Można to i tak nazwać. Mimo to z moich doświadczeń wynika, że powiedzenie im twarzą w twarz spokojnym i autentycznie pewnym siebie tonem co mi zrobili, daje ulgę.
>Ja bym tak łatwo nie rezygnował z tej szansy, ale to ja.

I tak by nie zrozumieli. Trzeba mieć więcej czasu do rozmowy żeby ich przekonania moralne zdążyły się posypać jak domek z kart. Moje ego nie potrzebuje chwili rozmowy, którą tamci sobie przeramują po swojemu.

>Nauka o jakiej piszesz to racjonalizacja. Żadnej nauki tacy ludzie nie dają, to my wyciągamy z tych wydarzeń taką, lub inną naukę.

Wyciągamy naukę, czyli nam ją dają. Robią to nieświadomie.

>Ostatnia rzecz: piszesz o zemście, a ja o wyrównaniu. Jaka zemsta jest w spokojnej ale twardej rozmowie z ludźmi, którzy kiedyś dali nam w kość?

A jaka z tego korzyść?

Rozpocząłem czytać twój post, ale początek szybko mnie znudził. Dłużyzny, racjonalizacje i słowotok sobie opuściłem. Warto tylko opowiedzieć na końcówkę.

> Wyciągamy naukę, czyli nam ją dają. Robią to nieświadomie.

Na tej samej zasadzie naukę daje nam sopel, który przypadkowo leci w stronę naszej głowy
Ok, może być.

>> Ostatnia rzecz: piszesz o zemście, a ja o wyrównaniu. Jaka zemsta jest w
>> spokojnej ale twardej rozmowie z ludźmi, którzy kiedyś dali nam w kość?
> A jaka z tego korzyść?

Podstawowa:
1. Wyrażenie siebie i tego co nam leżało na sercu
2. W konsekwencji długotrwała ulga
3. Możliwość wyciągnięcia nauki przez nich (jeśli chcą sie uczyć)
4. Możliwość zostawienia wreszcie za sobą traumy i możliwość pójścia dalej, czyli zerwanie z przymusem zajmowania się na powrót narcystyczną i egoistyczną tematyką w wyimaginowanych znaczeniach wypowiedzi forumowiczów na fR

Ale nie ufaj, widać sam musisz kiedyś sprawdzić, lub sprawdzania zaniechać

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

>Rozpocząłem czytać twój post, ale początek szybko mnie znudził. Dłużyzny, racjonalizacje i słowotok sobie opuściłem.

Po prostu nie potrafiłeś odpowiedzieć na argumenty, więc je pomijasz. A powyższe to racjonalizacja.

>Warto tylko opowiedzieć na końcówkę.

Zadecydował autorytarnie narcyz Jacek i nie widzi potrzeby argumentacji. Lepiej nawet nie argumentować, żeby uniknąć zarzutu, że to dłużyzna, albo żeby nie zawrzeć tam jakichś słów, bo potem będą powtarzane jak przykład prywatnej szkoły przez szarleya

>> Wyciągamy naukę, czyli nam ją dają. Robią to nieświadomie.
>Na tej samej zasadzie naukę daje nam sopel, który przypadkowo leci w stronę naszej głowy
>Ok, może być.

Nie na tej samej, bo sopel niczego nie uczy (ewentualnie tego żeby unikać sopli), a tacy ludzie uczą dużo o mechanizmach i własnej psychice.

>> A jaka z tego korzyść?
>Podstawowa:
>1. Wyrażenie siebie i tego co nam leżało na sercu

Robię to i tak.

>2. W konsekwencji długotrwała ulga

Tylko jeśli istnieje prywatny uraz, czyli nie w moim przypadku - ulgi nie będzie nigdy, bo zawsze będą istnieć tego typu ludzi i nie ma urazu, tylko pogarda. Podobną pogardę mam np do hitlerowców, ale żadnego nigdy nie znałem i żaden nic mi osobiście nie zrobił.

>3. Możliwość wyciągnięcia nauki przez nich (jeśli chcą sie uczyć)

Oj nie chcą - wolą bronić swojej wiary i ego.

>4. Możliwość zostawienia wreszcie za sobą traumy i możliwość pójścia dalej

Dlaczego piszesz o jakiejś traumie, skoro kontekst dotyczy czego innego?

>czyli zerwanie z przymusem zajmowania się na powrót narcystyczną i egoistyczną tematyką

A kto ma taki przymus? Czym się różni przymus od hobby?

>w wyimaginowanych znaczeniach wypowiedzi forumowiczów na fR

Ja akurat na fR odpowiadam na ludzi, którzy sami wykazują swój narcyzm. Gdybyś taki nie był, to byś ze mną nie dyskutował tyle w taki sposób. Podobnie szarley. Ewentualnie mógłbyś być jeszcze socjopatą, ale wtedy raczej byś się ze mną skumał za to co piszę o ego i nie palnąłbyś kilku spośród tych baboli, które palnąłeś.

>> 1. Wyrażenie siebie i tego co nam leżało na sercu
> Robię to i tak

Jasne, obiektowi zastępczemu zawsze łatwiej i bezpieczniej, zwłaszcza gdy dużo się medytuje, nabiera pewności siebie z powietrza, a nawet czasem rozmyśla

> Tylko jeśli istnieje prywatny uraz, czyli nie w moim przypadku

Uhm olson Cytat:
olson Cytat:

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.

>>> 1. Wyrażenie siebie i tego co nam leżało na sercu
>> Robię to i tak
>Jasne, obiektowi zastępczemu zawsze łatwiej i bezpieczniej, zwłaszcza gdy dużo się medytuje, nabiera pewności siebie z powietrza, a nawet czasem rozmyśla

Co to jest obiekt zastępczy? Poza tym medytacja nie służy zwiększaniu pewności siebie, tylko likwidacji kategorii myślenia tego typu. Samoocena się nie wzmacnia, tylko przestaje być ważna.

>> Tylko jeśli istnieje prywatny uraz, czyli nie w moim przypadku
>Uhm olson Cytat:

Gdy byłem dzieckiem (..) z logiki wynikało co innego niż te osobniki twierdzą, to miałem poczucie, że oni się lepiej znają, bo są dorośli

>olson Cytat:

Jestem nieco socjopatą i przyszedłem sobie po Twoją dopaminkę i serotoninkę, a Ty dobrowolnie mi dajesz pożywkę. (..) chodzi o wyrównanie nierówności jakbym kosił trawnik. To raczej wyrównywanie rachunków i odbiór tego co narcyzi sobie zabierają od innych ludzi, niewinnych

zabierają - czas: teraźniejszy.

Twoje chore teoryjki i interpretacje naprawdę nikogo tu nie przekonują (może oprócz tego kto ma akurat ze mną beef, to i odruchowo poprze kogoś kto też tak ma: szarley i Wenancjusz).

> Co to jest obiekt zastępczy?

Jacek: Wyrażenie siebie i tego co nam leżało na sercu
Olson: Robię to i tak
Jacek: Obiektowi zastępczemu. Czyli nie konkretnym ludziom z przeszłości którzy wobec nas zawinili, ale innym ludziom z teraźniejszości którzy nie zawinili, ale z musU trzeba się doszukiwać cech tamtych. Aż tak mało inteligentny to nie jesteś żeby nie rozumieć co mam ma myśli. Pozostaje zatem druga opcja

> Twoje chore teoryjki i interpretacje naprawdę nikogo tu nie
> przekonują (może oprócz tego kto ma akurat ze mną beef, to i
> odruchowo poprze kogoś kto też tak ma: szarley i Wenancjusz).

Coś ci się pomyliło. Ja nie chcę nikogo przekonywać, a już w szczególności ciebie. Wyrażam swoje poglądy.
Poza tym grunt olsonku to żywienie racjonalizacji, prawda?

---

Jeśli każdy twój pomysł wydaje ci się genialny - dopij wódkę i idź spać.