Witam, to mój pierwszy post tutaj i najpewniej ostatni. Przeglądnąłem odrobinę tutejsze teksty i wypowiedzi i widzę, że jest tu spore nasycenie ludzi, którzy potrafią czytać ze zrozumieniem, myśleć i wysławiać się logicznie. Prawdopodobnie też w kwestii moich paru wniosków nie napiszę nic odkrywczego, ale w końcu to dział dla newbies.

Chciałbym nawiązać do dwóch tematów, na które trafiłem na tym forum, bo niestety jestem doskonałym przykładem na to do jakiej beznadziei w cierpieniu i bezsensu ("Po co żyć?") może doprowadzić człowieka wychowanie ("Szkody wyrządzone przez religie jednostkom"), które zniszczyło nie tylko młodość, ale opartą na tym fundamencie całą resztę życia. Pochodzę z bardzo niewykształconej, dysfunkcyjnej rodziny, gdzie oboje rodzice nie tylko pili, bo to byłby najbardziej pospolity problem, ale nie posiadali do siebie, ani do mnie żadnego elementarnego szacunku, nie było żadnej kultury. Każdego(!) dnia słyszałem z ich ust setki przekleństw i wyzwisk, którymi obrzucali się wzajemnie oraz mnie. Na każdym kroku słyszałem, jakim jestem debilem, jaki jestem pojebany i działo się milion innych rzeczy, których możecie się domyślać, przemoc fizyczna, psychiczna, wieczny wstyd na osiedlu, ogólnie wzorowa masakra, a jedyne czego mi oszczędzono z patologii, to molestowania seksualnego. Całe moje dzieciństwo, dorastanie/dojrzewanie, młodość, w zasadzie wszystkie najważniejsze okresy życia zdemolowane. Do tego momentu jest jeszcze pospolicie i prosto, bo patologie, to niemal nudny standard.

Niestety - nie wiem czy z powodu tego, że jakiekolwiek moje potrzeby, godność, czy moje zdanie miały zerową wartość dla moich rodzicieli, czy z powodu takich po prostu genów - byłem bardzo zamkniętym, spokojnym, cichym, wrażliwym i, co rozumiem teraz, wystraszonym dzieckiem. Na dodatek byłem też bardzo inteligentny (tyle, że nie emocjonalnie...), w wieku 4 lat umiałem płynnie czytać, liczyć, alfabetu nauczyłem się za pierwszym razem, niedługo potem cyrylicy, potem najlepszy uczeń w szkole, olimpiady itd. I tu pojawia się problem. Wierzyłem dorosłym. Wierzyłem babci i dziadkowi, wierzyłem rodzicom, wierzyłem nauczycielom, księdzu na religii, telewizji, filmom i książkom. A wszędzie tam uczono, że seks, imprezowanie, seks, używki, seks, latanie za spódniczkami, seks to coś złego, niemoralnego, niewartościowego. Przeciwstawiano zawsze tym złym rzeczom naukę, skromność, pokorę, uległość, książki, sport... Uczono, że jeśli chcę mieć dobre życie (tylko co to miało znaczyć!), to powinienem być wstrzemięźliwy, spokojny, grzeczny, słuchać starszych, nie zabiegać o przyjemności, grzeczny, grzeczny, grzeczny... A ja naprawdę chciałem mieć dobre życie, więc dlaczego miałem, im nie wierzyć? Mówili, że chcą dla mnie dobrze. Myślałem, że jeśli posłucham mądrzejszych ode mnie, to będę lepszy, niż "cała ta rozwydrzona młodzież, która myśli tylko o piciu, paleniu, imprezowaniu i seksie". Nie buntowałem się. Dalszy ciąg każdy inteligentny człowiek już sobie dopowie:

25 lat bycia prawiczkiem, brak życia towarzyskiego i seksualnego, brak wspomnień, brak młodości, brak możliwości poczucia się mężczyzną. Stracone najlepsze i najważniejsze lata życia, bezpowrotnie, bez możliwości zastąpienia ich czymkolwiek. Teraz mam 34 lata, nie jestem już prawiczkiem, miałem kilka dziewczyn i całkiem niezły seks po 25 roku życia, ale to już było za późno na wszystko. Nie byłem szczęśliwy i wszystkie związki i znajomości zniszczyłem. Bo wiedziałem, że już nigdy nie będę mógł być szczęśliwym człowiekiem. Spełnionym facetem. Zadowolonym z siebie i swojego życia mężczyzną. Nigdy nie przeżyję tego nastoletniego życia, najlepszych szans, najpiękniejszych młodych, otwartych koleżanek, czegoś, co dla innych jest tak oczywiste i banalne, że uważają mnie za pustaka, bo chciałbym tylko tego, co oni sami mieli... Dla wszystkich praktycznie ludzi seks z dyskotekową dajką, albo pustą nastolatką jest takim banałem i tak trywialny, że nim gardzicie. Dla mnie zawsze był nieosiągalnym marzeniem. To, co dla was jest podstawą bycia mężczyzną, możliwość powiedzenia, że to jest was niegodne, dla mnie jest nieosiągalne. Nie miałem wyboru czy i kiedy rozpocząć swoje życie seksualne... Jeśli przeczytasz dowolną książkę, dowolny artykuł, dowolne forum, obejrzysz dowolny film, to widzisz, że wszystko to zostało stworzone przez i dla ludzi, dla których seks w nastoletnim wieku jest czymś tak oczywistym, że ostrzega się jedynie, by z nim nie przesadzać i robić to mądrze. Ten świat jest dla takich ludzi i tylko takich uwzględnia. Mówi się tylko o innych wartościach, zawsze milcząco zakładając, że seks to coś oczywistego... Tacy, jak ja, to margines, który nigdy nie znajdzie zrozumienia, to już akurat wiem.

Tak, jak pisaliście, racjonalni ludzie doskonale wiedzą, że życie nie ma z góry narzuconego celu ani sensu i że pytanie o nie jest błędem logicznym. Że po prostu trzeba żyć i, jak ktoś to ujął, robić to, co podnosi Ci poziom serotoniny. W skrócie jedynym sensownym podejściem do życia jest czerpanie z niego przyjemności. Inaczej przecież życie jest po prostu cierpieniem w imię niczego. Dla mnie droga do cieszenia się tym życiem jest dawno i definitywnie zamknięta, przyjemności niedostępne, nie ma znaczenia co sprawiłoby mi przyjemność, nie mogę tego już mieć, czas na to przepadł, wehikułu nie ma i nie będzie.

Wiem, że jedynym sposobem na zakończenie mojego cierpienia jest śmierć. Niestety jestem wielokrotnym niedoszłym samobójcą, paniczny strach przed bólem mnie paraliżuje i zawsze sprawiał, że w ostatniej chwili się wycofywałem. Nie ma w tym przesady - żyję tylko dlatego, że panikuję ze strachu przed bólem umierania. Nigdy nie umiera się w zero sekund, widziałem z bliska człowieka, który wyskoczył z 8. piętra, a sam doświadczyłem konwulsji przy próbie powieszenia, w panice zdołałem się odplątać. Nie do opisania...

Nie szukam rady, bo na to jej nie ma. Chciałem tylko uświadomić jak może zniszczyć wszechobecna hipokryzja... Szkoda, że właśnie mnie...