Tłumaczenie podstaw z filozofii jest bardzo trudne. Myślenie filozoficzne uderza w podstawy wiary wszystkich głęboko wierzących fideistów, a w dodatku pozostawia w nich złudzenie, że gdy ktoś "filozofuje, to jest narcyzem". Analogicznie jest z retoryką. Niektórzy robią się czerwoni ze złości gdy dowolny problem jest poddawany retorycznym zabiegom. Treść jest nieistotna. Plebs często myli retorykę z erystyką, którą sam stosuje. Tym razem dla odmiany podam argumenty "pod plebs" czyli najprostszy dowód empiryczny na niemożliwość istnienia wolnej woli.

Jest nim działanie narkotyków oraz fakt istnienia chorób psychicznych, a także udokumentowany wpływ wychowania na fizyczną budowę mózgu.

Skoro narkotyki zmieniają zachowanie, percepcję, osobowość, sposób reagowania na problemy i postrzeganie własnych emocji, a także na cały światopogląd i podejmowane przez nas wybory (a za czynnik "narkotyku" można wziąć nawet deprywację snu, nieodpowiednie żywienie, przepracowanie, obecność psychopatów w otoczeniu) to można powiedzieć, że rolę wolnej woli przejmują czynniki z otoczenia. Obecność wolnej woli nie jest więc zależna od samej woli, co prowadzi do paradoksu - gdyby istniała wolna wola, nie mogłyby istnieć czynniki z otoczenia, które ją ograniczają. Nie moglibyśmy wtedy mówić o chorobie psychicznej, tylko o wolnym wyborze i wybraniu choroby podczas gdy człowiek był jeszcze zdrowy. Jest to jednak całkowicie sprzeczne z empirią. Wiemy, że nikt nie wybiera świadomie choroby. Nikt nie wybrałby świadomie zła, gdyby faktycznie było złe, a podmiot by o tym wiedział. Podmiot celowo wybierający źle po prostu działa wadliwie, a czyniący zło niecelowo jest po prostu słaby. Winić należałoby więc konstruktora, który jest personifikacją czynników zewnętrznych. Niezależnie od tego czy ktoś jest wierzący, można zredukować Boga lub naturę do jednego prostego czynnika - świata zewnętrznego. To on kształtuje nasze zachowania i wybory. To od tego zależy czy jesteśmy silni, czy słabi.

Dla wierzących argument moralny na nieistnienie wolnej woli porusza Jezus wołając "Przebacz im, bo nie wiedzą co czynią". Czyli istnieje jakaś podobająca się Bogu ścieżka, którą wybierają ludzie wiedzący co czynią, ludzie dobrzy, "posiadający wolną wolę". Gdy ktoś postępuje źle, znaczy, że działa pod wpływem Szatana, a jego wolna wola jest ograniczana. Dlatego Nietzsche wprowadził pojęcie woli mocy i ludziom słabym przypisał moralność plebsu, a nadludziom dał cechy praktycznie nieistniejące w naturze (jednak musi być filozofia, smuteczek).

Dla niewierzących nieistnienie wolnej woli jest z reguły jasne. Wiemy, że optymalne decyzje są domeną niedostępnego nam punktu widzenia, więc i nasze oceny i wybory etyczne powinny być traktowane jak działanie sił natury, które przejawiają się przez nas. Nie ma realnej różnicy między byciem zabitym przez niedźwiedzia, piorun, czy psychopatę. Nasze wybory są konsekwencją tego jak ukształtowała nas przeszłość. Człowiek to proces, element większego środowiska, nierozłączny z nim. Postrzeganie siebie jako czegoś odrębnego to efekt iluzji wynikającej z pracy mózgu. Im większe zakłamanie, tym większa odrębność. Nie należy jednak mylić tego z indywidualnością. Ta wynika często właśnie ze zdania sobie sprawy ze swojej nierozłączności ze środowiskiem. Indywidualne cechy wynikają z przezwyciężania w sobie cech podludzi, czyli defaultowych reakcji i przekonań charakterystycznych dla ludzi bez własnej osobowości, którzy czerpią wzorce z otoczenia i nazywają je własnymi emocjami.

Człowiek, który odkrywa swoje uczucia, emocje i reakcje, ma kontakt ze swoim wnętrzem, wie, że nie ma żadnej wolnej woli. Sam nie zna swoich przyszłych reakcji i wie, że nie wie skąd dokładnie biorą się jego własne decyzje. Ktoś taki nie może wierzyć w wolną wolę. Komu może wydawać się, że ma wolną wolę? Psychopacie, który nie dostrzega zakazów i ograniczeń, komuś przypisującemu sobie zasługi, które dostał w prezencie od życia w postaci talentów, komuś kto ma głębokie poczucie winy i wierzy w to, że to przez jego wolną wolę, a nie czynniki, które go ukształtowały.