Najwybitniejszy, współczesny włoski malarz religijny Giovanni Gasparo w zeszłym tygodniu ukończył swe ostatnie dzieło dedykowane Św. Szymonowi z Trydentu, który miał paść ofiarą mordu rytualnego w 1475 roku. Zainteresowanych problemem, w szczególności wizją współczesnego artysty, prezentującego męczeństwo świętego - odsyłam do podlinkowanego materiału. Równocześnie wyjaśniam wszystkim zainteresowanym, iż za wysokim prawdopodobieństwem mordów rytualnych dokonywanych przez określone, wąskie środowiska żydowskie - opowiedział się profesor Toaff, Żyd, wybitny znawca Żydów włoskich, który swe poglądy wyłożył w książce "Krwawa pascha" - o której traktował watek o takim samym tytule: www.racjonalista.pl/forum.php/s,660991.
Ciekawym - nota bene - czy na twórczą kreację Gasparo miał jakiś wpływ, apokaliptyczny klimat jaki obecnie panuje we Włoszech, w związku z epidemią koronawirusa.

"Ariel Toaff jest Żydem, obywatelem Wloch i Izraela. Jest synem Elio Toaffa - byłego rabina Rzymu, znanego z mowy wygłoszonej na pogrzebie Piusa XII oraz z podejmowania Jana Pawła II w rzymskiej synagodze w 1994r. Jest on profesorem historii na Uniwersytecie Bar Ilan w Tel - Awiwie, uznanym powszechnie za najwybitniejszego znawcę historii, tradycji (także kulinarnej) i kultury Żydów we Włoszech.
W 2007 r. we Włoszech opublikowano jego naukową rozprawę pt. "Pasque di sangue. Ebrei d'Europa e omicidi rituali" ("Krwawa Pascha: Żydzi Europy i morderstwa rytualne), która wstrząsnęła światem. Toaff podpierając się ogromem materiału historycznego oraz obficie cytując źródła z epoki postawił tezę, iż nie można wykluczyć, iż w podaniach o rytualnych mordach popełnianych przez Żydów na chrześcijańskich dzieciach (w celu pozyskania krwi na macę) zawiera się jądro prawdy. Zastrzegł się przy tym, iż takie praktyki z całą pewnością nie były reprezentatywne dla całej społeczności żydowskiej, mogły dotyczyć stosunkowo wąskich środowisk Żydów aszkenazyjskich. Właśnie skończyłem lekturę tej książki - i było to doświadczenie, o którym w j. angielskim mówi się "eye - opening". Nie przypadkiem na samym wstępie przybliżyłem postać uczonego - bo teraz już nie ma żadnych wątpliwości, iż nie jest to żaden antysemicki pętak. Co więcej rzeczona praca została wydana przez naukowe wydawnictwo Il Mulino z Bolonii, które uchodzi za jedno z najbardziej renomowanych wydawnictw naukowych we Włoszech, specjalizujących się w wydawaniu podręczników akademickich i dzieł naukowych, co do których poziomu i warsztatu nie ma żadnych wątpliwości. Dwa dni przed opublikowaniem pracy Toaffa, w czołowym dzienniku włoskim Il Corriere della Sera, historyk Sergio Luzzatto - włoski Żyd - tymi słowy - między innymi - recenzował pracę kolego po fachu:
"Toaff utrzymuje, iż w przybliżeniu pomiędzy 1100 a 1500 r., w okresie między I krucjatą a schyłkiem Średniowiecza, miała miejsce pewna liczba ukrzyżowań chrześcijańskich dzieci, być może nawet było ich wcale sporo, co skutkowało krokami odwetowymi wobec społeczności żydowskich, ich masakrami, w tym także kobiet i dzieci. Jednakże tak w Trydencie w 1475 r., jak też gdziekolwiek indziej w średniowiecznej Europie Żydzi nie zawsze byli niewinnymi ofiarami. Na rozległym niemieckojęzycznym obszarze pomiędzy Renem, Dunajem i Adygą, mała grupa aszkenazyjskich fundamentalistycznych Żydów rzeczywiście dokonała wiele razy rytualnych ofiar z ludzi. Poruszając się z nadzwyczajną wprawą na obszarze historii, teologii i antropologii, Toaff ukazuje centralne znaczenie krwi w uroczystościach paschalnych: krwi baranka, upamiętnianie wyzwolenia z niewoli egipskiej, krwi pojawiającej się w obrzędzie obrzezania. Dlatego też podczas rytualnego posiłku paschalnego chleb był mieszany ze sproszkowaną krwią, a pewna jej ilość była rozpuszczana w winie zanim rozpoczynano recytowania 10 - ciu egipskich klątw. Dla fanatycznych aszkenazyjskich ortodoksów najlepiej nadawała się do tego sproszkowana krew chrześcijańskiego dziecka zabitego na tę okazję. Była to krew nowego baranka, konsumowana przy okazji składania sobie życzeń, których treścią było pognębienie i zemsta na prześladowcach, przeklętych wyznawcach fałszywej, kłamliwej religii (chrześcijańskiej - Arminius)".


"The historical event on which Gasparro’s painting is based occurred on March 21, 1475, when the disappearance of a two-year-old child named Simon in the northern Italian city of Trento sparked one of the most notorious episodes in the 900-year history of the blood libel. When the body of a little boy was discovered later that week — according to local rumor, in the cellar of a Jewish man named Samuel — a storm of anti-Jewish fanaticism erupted during the Christian holiday of Easter. The entire Jewish community was arrested and forced to confess under torture to having murdered Simon in a bloody ritual, with 15 of its leaders burned at the stake.
In later centuries, Simon was regarded as a martyr by the Catholic Church. That status was removed by Pope Paul VI in 1965 when the Vatican issued “Nostra Aetate” — its historic repudiation of antisemitism and the “deicide” charge that held the Jews collectively responsible for the death of Jesus at the hands of the Roman Empire.

www.algeme(*)ting-of-medieval-child-martyr/