W mediach mainstreamowych o środowisku LGBT (z ang. Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender) mówi się praktycznie zawsze jako o pewnym monolicie, który odróżnia się czy, też pozostaje nawet w opozycji do środowisk seksulanonormatywnych. Jest to uproszczenie, nadużycie, przekłamanie. Albowiem kolektywy składające się na LGTB pozostają ze sobą niejednokrotnie w ostrym konflikcie, sprzeczne też bywają ich cele i interesy. Sygnalizowałem już problem konfliktu między transseksualistami a feministkami (lesbijkami), sprowadzający się do tezy głoszonej przez feministki, iż transseksualiści to mężczyźni, którzy udają aby zdobyć kobiece przywileje (na przykład w sporcie).
Podobnie rzecz się ma ( konflikt) pomiędzy częścią środowisk homoseksualnych mężczyzn a lesbijkami. Ci pierwsi bowiem mają do kobiet stosunek co najmniej lekceważący czy pogardliwy, co naturalną koleją rzeczy wywołuje ostry sprzeciw lesbijek - przecież biologicznych kobiet. Wyśmienitym przykładem owej gejowskiej i mizoginistycznej postawy jest postać z najwyższej półki - to jest Karol Szymanowski, który w swej książce zatytułowanej "Efebos" zaprezentował skrajnie mizoginistyczno - maczystowski wizerunek kobiety.

"Karol Szymanowski-genialny kompozytor-poczyniał sobie wcale udanie na niwie literatury.Jego szczytowym osiągnięciem na tym polu była powieść "Efebos",z drugiej poł.lat 30-tych XX w.,której rękopis spłonął w warszawskim domu Iwaszkiewicza,w 1939 r. Okazało się jednak,iż jego fragment ocalał od zapomnienia.W 1982r. muzykolog T. Chylińska,odnalazła jeden rozdział powieści w paryskim domu B.Kochno,kochanka kompozytora z lat jego młodości. Treści zawarte w "Efebosie" stanowią wielką i starannie ukrywaną sensację. Cóż więc w nim jest takiego kontrowersyjnego?
Kompozytor definiuje w "Efebosie" kluczowy dla jego światopoglądu element dionizyjski, wpasowując go-zapewne za T. Zielińskim,wielkim znawcą kultury antycznej-w nurt chrystianizmu i dokonując śmiałej syntezy tych dwóch pierwiastków."Efebos" to także apologia homoseksualizmu. Mistrz aprobuje każdą miłość,jednakże uważa,iż pełna emancypacja spod władzy pierwotnych instynktów występuje tylko w miłości homoseksualnej,co stanowi o jej duchowej supremacji.Tworząc swoje credo Szymanowski sięga po autorytet Platona i Nietzschego.W religii moment estetyczny stawia nad etycznym, chwaląc indywidualną energię,cielesne piękno,fizyczną sprawność. Utożsamia się więc zupełnie z ideami helleńskimi. Chrześcijaństwo z rygorystyczną moralnością, rugujące fizyczność i indywidualizm,jest dla niego odpychające. Za jego zwyrodnienie obwinia Żydów,wyznawców okrutnego Jehowy,będącego w swym sadyzmie antytezą miłosiernego Chrystusa. Apologii homoerotyzmu-miłości wyzwolonej z niewoli prokreacyjnych popędów-Szymanowski dokonuje w opozycji do heteroseksualizmu, rozprawiając się mizoginistycznie z kobiecością-jako jego conditio sine qua non.O kobietach pisze:"Zewnętrznie kobieta zmuszona jest w pewnej mierze uczestniczyć w życiu kulturalnym ludzkości i pozornie nie traci powierzchownego kontaktu z duchowymi osiągnięciami mężczyzn. Jednak w głębi swej istoty pozostaje tym,czym była odkąd świat światem,tj.kochanką i matką,przywdziewa tylko rozmaite maski w zależności od danej epoki historycznej,mając jeden cel: możliwie jak najbardziej spotęgować swoją siłę przyciągania mężczyzn.A jeżeli zapragnie zamanifestować siebie samodzielnie-wówczas po prostu małpuje mężczyznę, jego ruchy,czasami bardzo komicznie...".Kobiety przy efebach są brzydkie. Ich ciała są zdeformowane "macierzyńskim utylitaryzmem".Ich piersi "odstają jak ośle uszy", biodra są "zbyt rozwinięte",do tego "za grube łydki" i "za szerokie brzuchy",a wszystko to dla "tych nieprzyjemnych miesięcy, gdy kobieta przemienia się w jucznego wielbłąda"

www.racjonalista.pl/forum.php/s,674144