Nadczłowiek Nietzschego to bardzo śmiała i twórcza koncepcja. Zastanawiałem się, co właściwie pomyślałby o niej sam Schopenhauer, czy w pewnych punktach nie zgodziłby się z nią całkowicie? Pozornie są to dwie, całkowicie sprzeczne systemy filozoficzne. Z jednej strony mamy do czynienia z negacją Woli Życia, a z drugiej, z jej afirmacją. Z jednej strony wysuwa się na pierwszy plan cierpienie, asceza i śmierć, a z drugiej, siła i radość życia. Jednak jakby przyjrzeć się głębiej, obydwoje propagowali ucieczkę w samotność od „motłochu”. Schopenhauer proponuje ascezę lub kontemplację sztuki, dzięki którym można osiągnąć nirwanę, natomiast Nietzsche tworzy w tym celu koncepcję Nadczłowieka, wybitnej jednostki, która wzbije się ponad tłumy i będzie nimi rządzić.
Pytanie, które mnie nurtuje, to co by się stało gdybyśmy mogli dokonać syntezy tych dwóch rozwiązań. Nadczłowiekiem stałby się samotnik, który gardzi stadem, ale jednocześnie wzbija się ponad nie, tylko nie po to żeby nad nimi panować, ale żeby żyć pełniej i prawdziwiej poza społeczeństwem, na przykład kontemplując sztukę. Następnym etapem ewolucji stałby się osobnik, który potrafiłby wyśmiać się z własnego EGO i zniszczyć je, rozbiłby też te sławne tablice mojżeszowej moralności, aby w ich miejsce tworzyć własne.
Wychodząc z założeń schopenhauerowskiej teorii poznania Nadczłowiek nie byłby podmiotem kontemplującym przedmiot poznania, np. nie byłby człowiekiem patrzącym na obraz, tylko sam byłby patrzeniem i kontemplowaniem, w związku z czym uprzedmiotowiłoby się jego istnienie. Zatraciłby też w sobie jakąkolwiek tożsamość, nie mógłby się więc porównywać z innymi osobami, społecznie przestałby istnieć, a stałby się tylko myśleniem, kontemplowaniem, spacerowaniem, jeżdżeniem na rowerze. Wyzbycie się EGO pozwoliłoby mu znaleźć się poza systemem jakiejkolwiek klasyfikacji, a co za tym idzie, stałby się kimś ponad, czyli właśnie Schopenhauerowskim Nadczłowiekiem.