Proponuję tezę, iż teoria grawitacji Isaaka Newtona wyklucza istnienie Wszechświata. Nie oznacza to oczywiście istnienia czegokolwiek, lecz ma nam uświadomić, że nasz świat jest zbudowany na diametralnie odmiennych zasadach.
Uzasadnienie.
Podstawą wyobrażeń o naszym układzie słonecznym jest Teoria Heliocentryczna zaproponowana przez M. Kopernika.
Uzasadnienie matematyczno fizyczne, potwierdzające ten model, zaproponował Izaak Newton. Jest to sławny wzór na grawitacyjne przyciąganie się dwóch ciał. Wiążąc go z siłą odśrodkową, która pojawia się podczas ruchu ciała po okręgu, uzyskano genialne wprost narzędzie do wyliczania mas planet, ich prędkości, oraz odległości od Słońca. Ze wzoru tego wyprowadzono inne zależności, które pozwalają w łatwy sposób uzyskiwać kolejne wielkości fizyczne. Jedną z takich wartości jest energia potencjalna Ze wzoru wynika, że wraz ze wzrostem tej odległości maleje energia potencjalna pomiędzy nimi . Jest to jednak sprzeczne z tym co realnie postrzegamy.
Dla wyeliminowania tej sprzeczności wymyślono bardzo pomysłowy trick. Jest to szczególnie eksponowane w odniesieniu do lotów kosmicznych. Zostało jednak uogólnione na całą fizykę.
Przyjęto, iż dla zmiany orbity na wyższą potrzebna jest dodatkowa energia. W naszej rzeczywistości jest to pełni słuszne. Sumowanie obu energii skutkuje, tym iż na wyższej orbicie energia potencjalna jest większa niźli na niższej.
Jednak w odniesieniu do teorii grawitacji pomysł ten jest absurdalny.
Na cóż dodawać ciału energię, kiedy pragniemy go przenieść w miejsce, w którym występuje niższa energia.
Jest to w sprzeczności z podstawowym prawem fizyki mówiącym, iż przepływ energii odbywa się od wartości wyższej ku niższej.
Bezwzględne przestrzeganie zasad Teorii grawitacji w naszym świecie skutkowałoby tym, że w całym Wszech
świecie nigdzie nie zaistniałoby żadne skupisko materii.
Dowód matematyczno fizyczny.
Dla przeprowadzenia tego dowodu posłużę się nieco zmodyfikowanym modelem naszego układu słonecznego. Wykorzystam w tym celu trzy jego planety; Ziemię, Marsa i Jowisza. Są one położone kolejno względem siebie. Pozostawię orbity, po których krążą one wokół Słońca, lecz ujednolicę ich masy do masy Ziemi.
Przyjęcie jednakowej masy nie zmieni ich prędkości z jaką poruszają się wokół Słońca, jak i również promienia po którym ten obieg następuje.
Pozwoli za to porównać ich energię potencjalną i kinetyczną w przejrzysty sposób.
Nie chcąc ponownie spierać się z tą dodatkową energią, która jest potrzebna do wykonania dodatkowej pracy niezbędnej do wyniesienia Ziemi na wyższą orbitę przyjąłem również, że taki układ jest trwały i zawsze istniejący.
Ponieważ razem z obliczeniami wpis przekracza dopuszczalną ilość znaków obliczenia pomijam.
Tabelka wyników.
Ziemia Ziemio Mars Ziemio Jowisz
m [kg] 5,976 1024 5,976 1024 5,976 1024
r [m] 149.500.000.000 227.800.000.000 777.800.000.000
v [m/s] 29760 24110 13050
Ek [J] 2,64794 x 1033 1,73690 x 1033 5,08864 x 1032
Ep [J] 5,30543 x 1033 3,48183 x 1033 1,01975 x 1033
Ec [J] 7,95337 x 1033 5,21873 x 1033 1,528 x1033
Kiedy porównamy energię kinetyczną planet to bez problemu spostrzeżemy, że na kolejnych orbitach jej wartość maleje.
Podobnie wypada to w stosunku do energii potencjalnej jaką posiadają planety wobec Słońca.
To samo dzieje się z energią całkowitą.
Pomiędzy kolejnymi planetami pojawia się ujemna energia. W zaistniałej sytuacji Ziemia, Mars, Jowisz powinny bez żadnych przeciwwskazań oddalić się od centrum układu słonecznego i przepaść w bezmiarach Wszechświata.
Jak siła utrzyma integralność gazowego Słońca przed jego rozpadem?Energia kinetyczna planet maleje wraz z ich oddalaniem się od Słońca. Pragnąc przesunąć planetę na niższą orbitę słoneczną powinniśmy zwiększyć jej energię kinetyczną, czyli podnieść jej prędkość.Podczas startu rakiet z Ziemi postępujemy odwrotnie.Nadaje się rakiecie większą prędkość poziomą, a w trakcie lądowania zmniejsza się ją. Ponieważ świat wciąż istnieje z kosmicznym spokojem, to musimy zaakceptować fakt, iż teoria grawitacji Izaaka Newtona jest błędna.

Dowód matematyczno fizyczny dla Ziemi.
Przedstawię teraz obliczenia, które wykażą, iż na Ziemi również występuje sprzeczność pomiędzy energią potencjalną obliczoną za pomocą wzoru na energię potencjalną w centralnym polu grawitacyjną, a energią potencjalną pochodzącą z różnicy wysokości na ziemi. Wykorzystam do tego celu samolot wznoszący się nad ziemią.
Obliczam energię potencjalną samolotu.
Ep = mgh [ J ]
m- masa samolotu- 100.000 [ kg ]
h - wysokość nad ziemią - 10.000 [ m ]
g - przyśpieszeni ziemskie - 9,81 [ m / s2 ]
Ep = 9,81 x 109 [ J ]
Obliczam energię potencjalną samolotu według wzoru na energię potencjalną w centralnym polu grawitacyjnym.
Δ E = Ep10 - Ep0 [ J ]
Ep10 = G M m / r
M - masa Ziemi - 5,976 1024 [ kg ]
r - promień Ziemi na wys. 10 km - 6.381.221 [ m ]
Ep10 = 6,24887 x 10 12 [ J ]
Ep0 = G M m / r
r - promień Ziemi - 6.371.221 [ m ]
Ep0 = 6,25867 x 1012 [ J ]
Δ E = - 9,80 x 109 [ J ]
Kiedy porównamy wyniki obu sposobów obliczania energii potencjalnej samolotu nad ziemią, to okazuje się, iż otrzymujemy identyczne wartości energii potencjalnej, lecz przeciwnie skierowane potencjały.
Podczas obliczania energii potencjalnej metodą różnicy
wysokości na ziemi, potencjał wyższy przyjmuje masa znajdująca się ponad jej powierzchnią.
Jest to zgodne z obserwacją popartą wysiłkiem ludzi podczas wnoszenia ciężarów na górę. Nikt myślący nie podważy takiego stwierdzenia.
Kiedy jednak wyliczymy potencjał w centralnym polu grawitacyjnym, jakim jest w tym przypadku Ziemia, to otrzymamy wynik niezgodny z obserwacją i logiką.
Okazuje się wówczas, iż większy potencjał posiada masa umieszczona na ziemi, niźli ta, która jest umieszczona 10 km. w górze.
I w tym przypadku potwierdza się twierdzenie, iż Teoria grawitacji Newtona jest błędna.