>w związku z lekturą jednago z zamieszczonych na portalu tekstów na temat "wiary ateistów" nasunęło
>mi się takie oto pytanie: Czy można urazić moje uczucia religijne jako ateisty i co mogę uznać za
>moją świętość, której nie wolno obrażać przez "innowierców" i "bezwierców"?
>

Nie, ponieważ ateizm nie jest religią a ideologią odrzucającą istnienie bozi i negującą ideę religii jako takiej. Jeśli nie jesteś wierzący, nie masz uczuć religijnych.

Swoją drogą można by spróbować wprowadzić takie pojęcie jak obraza uczuć laickich. Ciekawe czy by przeszło.

---

Nie polemizuj nigdy z idiotą! Najpierw ściągnie Cię na swój poziom, a później zniszczy doświadczeniem.
Dyplomata - ktoś, kto mówiąc "spierdalaj" wprawia Cię w taki stan, że czujesz podniecenie w związku ze zbliżającą się wyprawą.

>Swoją drogą można by spróbować wprowadzić takie pojęcie jak obraza uczuć laickich. Ciekawe czy by przeszło.

właśnie o takie zagadnienie mi chodzi; przecież nawet osoby niewierzące mają jakieś swoje uczucia na temat poglądów (choćby światopoglądu); jeśli ktoś twierdzi, że nie mogę rozumowo pojąć istoty "boskiej", to jest to "na miły Bóg" obrażanie moich uczuć laickich!

>jeśli ktoś twierdzi, że nie mogę rozumowo pojąć istoty "boskiej", to jest to "na miły Bóg" obrażanie moich uczuć laickich!>

To raczej obrażanie Twojej inteligencji ...
Ale to już - Twój problem.

Mnie na przykład, nie tak łatwo obrazić
Głównie dlatego, że to ja decyduję o tym,
kto może mnie obrazić ... większość nie może.

---

NON SERViAM

>To raczej obrażanie Twojej inteligencji ...
>Ale to już - Twój problem.
inteligencja, to tylko pewna własność osobowa; podobnie jak wzrost; wzrost nie może się obrazic, gdy ktoś mówi o nim "kurdupel"

>Mnie na przykład, nie tak łatwo obrazić
>Głównie dlatego, że to ja decyduję o tym,
>kto może mnie obrazić ... większość nie może.

znam to w postaci: są ludzie, którzy nie są w stanie mnie obrazić

Ale pomyśl - mówię, że Jahwe jest wymyślony i w państwie takim jak Polska moge być za to szykanowany. Ba - byłem. Nie opublikowano moich tekstów, zerwano ze mna kontrakt. Choć tak naprawdę nikogo nie miałem zamaru obrażać - po prostu wyraziłem pogląd prawdziwy. Nie poczułem się obrażony, ale straciłem czas i pieniądze.

Zdarzyło mi się też, że redaktor gazety literackiej próbował mnie nawrócić. Zaproponował mi współpracę przy tworzeniu spektaklu teatralnego, lecz - jak się okazało, owa współpraca była uwarunkowana moim nawróceniem. Organizacja, do której należał ów redaktor, ani też gazeta, nie była instytucją katolicką. Korzystała z dotacji laickiego państwa. Czy taka akcja nie jest podobna do proszenia przyszłej modelki o "zapłatę w naturze", co się czasem - niestety - dzieje? Też oczywiście nie poczułem się obrażony, ale do spektaklu nie doszło. Choć zdobyłem nagrodę czytelników itp., będącą wskazówką do takiej współpracy.

Dlatego może powinno istnieć coś takiego jak "obrażenie uczuć laickich".

>po prostu wyraziłem pogląd prawdziwy
'Asz hadu an la ilaaha il Allah, ła asz hadu anna Muhammadan Rasulullaah'

Zapomniałeś dodać niewierny przyjacielu że pogląd jest prawdziwy dla nielicznych
wierzących w swoje ograniczenie poznawcze.

>Zapomniałeś dodać niewierny przyjacielu że pogląd jest prawdziwy dla nielicznych
>wierzących w swoje ograniczenie poznawcze.
To sobie wierz i ograniczaj wygłaszanie swych poznawczych poglądów, z których poznać można tylko ograniczenie głoszącego.

>To sobie wierz
Nie tylko wierzę,wiem.

>ograniczaj wygłaszanie swych poznawczych poglądów,

Czy nie nazywane jest to cenzurą człowieku Zachodu?

>z których poznać można tylko ograniczenie głoszącego.

Który jest ograniczony ten który w świecie materialnym widzi ślad Allaha (Allahu Akbar!)czy ten który nie widzi nic poza tym światem?

>>To sobie wierz
>Nie tylko wierzę,wiem.
Szkoda tylko, że mało
>ograniczaj wygłaszanie swych poznawczych poglądów,
>Czy nie nazywane jest to cenzurą człowieku Zachodu?
Nie my to po prostu dobrym smakiem nazywamy.
>Który jest ograniczony ten który w świecie materialnym widzi ślad Allaha (Allahu Akbar!)czy ten który nie widzi nic poza tym światem?
Ten który zna tylko takie rozgraniczenie.

>>To sobie wierz
>Nie tylko wierzę,wiem.
>>ograniczaj wygłaszanie swych poznawczych poglądów,
>Czy nie nazywane jest to cenzurą człowieku Zachodu?
>>z których poznać można tylko ograniczenie głoszącego.
>Który jest ograniczony ten który w świecie materialnym widzi ślad Allaha (Allahu Akbar!)czy ten który nie widzi nic poza tym światem
Twoje wypowiedzi potwierdzają tylko to, że muzułmanin->fanatyk->terorysta.

>Twoje wypowiedzi potwierdzają tylko to, że muzułmanin->fanatyk->terorysta.

Odnoszę niejasne wrażenie, że już to mówiłeś.

>>w związku z lekturą jednago z zamieszczonych na portalu tekstów na temat "wiary ateistów" nasunęło
>>mi się takie oto pytanie: Czy można urazić moje uczucia religijne jako ateisty i co mogę uznać za
>>moją świętość, której nie wolno obrażać przez "innowierców" i "bezwierców"?
>>
>Nie, ponieważ ateizm nie jest religią a ideologią odrzucającą istnienie bozi i negującą ideę religii jako takiej. Jeśli nie jesteś wierzący, nie masz uczuć religijnych.

Ale mam uczucia do religii! Czy niechęć do niej nie jest uczuciem religijnym? A jeśli nie jest, to co JEST uczuciem religijnym?

Niechęć wobec uznanego za prawdę i czczonego z atencją kłamstwa nie jest uczuciem religijnym. To normalne uczucie.

>Niechęć wobec uznanego za prawdę i czczonego z atencją kłamstwa nie jest uczuciem religijnym. To normalne uczucie.

No to co jest takim uczuciem? Nie potrafię sobie wyobrazić uczucia religijnego.

Uczucie religijne przypomina fałszywe zakochanie. Czujesz coś dla zmyślonego obiektu, a tak naprawdę chcesz ubić interes (life after life). W pewnym momencie owo uczucie zamienia się w narcyzm i kompleks zbawiciela. Stajesz się "ręką boga na ziemi". Wiesz, szerzysz, ewangelizujesz, ciernie wątpliwości jeszcze bardziej rozpalają twoją wiarę (ilu ja znam takich ludzi... )

>Uczucie religijne przypomina fałszywe zakochanie. Czujesz coś dla zmyślonego obiektu, a tak naprawdę chcesz ubić interes (life after life). W pewnym momencie owo uczucie zamienia się w narcyzm i kompleks zbawiciela. Stajesz się "ręką boga na ziemi". Wiesz, szerzysz, ewangelizujesz, ciernie wątpliwości jeszcze bardziej rozpalają twoją wiarę (ilu ja znam takich ludzi... )

Wydaje się, że można odróżnić uczucia religijne (związane z przedmiotami kultu, osobami, rytuałami itd.) polegające w gruncie rzeczy na wpojonym do nich niezwykłym szacunku - od uczuć wiążących się z poczuciem tzw. sacrum, czyli swoistym stanem emocjonalnym o korzeniach sięgających głębiej niż tradycja i wychowanie. Głębiej w psychikę, oczywiście.
Zawziętość, jaką wykazują zagorzali obrońcy uczuć religijnych nie ma jednak najczęściej wiele wspólnego z odczuwaniem 'sacrum', a dużo z polityką. Z polityką i interesem Kościoła.
-

Sacrum to zła nazwa. Można by powiedzieć "zachwyt". Gdy na przykład czytam książki Dawkinsa czuję w nich zachwyt nad przyrodą, ogromnie głęboki i piękny. Jeśli ktoś takie uczucie marnuje na mistyczne androny, trochę szkoda . Mam czasem wrażenie, że gdy zachwycamy się czymś po prostu pięknym (a nie zmyślonym przez nas dla nas) jest to trwałe i wzrasta. Natomiast zachwyt w obrębie religijnego zakochania to jak randka z okrutną i nieistniejącą osobą - ciernie, strzały przebijające serce, męka i ekstaza etc. Myślę, że źródłem takiego zachwytu jest też przyroda, choć bardzo źle zrozumiana. Bo przecież później odchodzi się od piękna świata do marzeń o zaświatach.

I tak, zachwycony, religijny mistyk może być okrutny, może chcieć wszędzie krzyży etc. Nie sądzę, aby był dużo lepszy od pragmatyka religijnej władzy. Wystarczy poczytać o św. Teresie.

>Sacrum to zła nazwa.

Nie ma złych nazw.

>Można by powiedzieć "zachwyt".

Nie wydaje mi się. To są dwie różne sprawy. Zachwyt, podziw, uwielbienie - tymi określeniami tylko przybliża się poczucie sacrum do zrozumienia.

>Jeśli ktoś takie uczucie marnuje na mistyczne androny, trochę szkoda .

W czym są podobne 'mistyczne androny' do 'ateistycznych andronów'? W sposobie myślenia, który je wygenerował: czego nie rozumiem, to poniżam.

> Mam czasem wrażenie, że gdy zachwycamy się czymś po prostu pięknym (a nie zmyślonym przez nas dla nas) jest to trwałe i wzrasta. Natomiast zachwyt w obrębie religijnego zakochania to jak randka z okrutną i nieistniejącą osobą - ciernie, strzały przebijające serce, męka i ekstaza etc. Myślę, że źródłem takiego zachwytu jest też przyroda, choć bardzo źle zrozumiana. Bo przecież później odchodzi się od piękna świata do marzeń o zaświatach.

Mistykę przedstawiasz sobie zbyt prosto i oceniasz po pozorach.

>I tak, zachwycony, religijny mistyk może być okrutny, może chcieć wszędzie krzyży etc. Nie sądzę, aby był dużo lepszy od pragmatyka religijnej władzy. Wystarczy poczytać o św. Teresie.

Okrutnym można być niezależnie od stopnia religijności. A co tu robi św. Teresa, czy wyczytałeś gdzieś, że była szczególnie okrutna?
-

Nie upraszczam mistyki, jest przereklamowana. Emocje, które wywołuje są sztancą. Czy w Indiach, czy w islamie, czy w chrześcijaństwie - jest to zbiór tych samych prostych zachowań. I powstają z tego niemal identyczne wiersze, które "są wielkie, bo widzą boga" a tak naprawdę niestrawne w swojej powtarzalności.

>Nie upraszczam mistyki, jest przereklamowana. Emocje, które wywołuje są sztancą. Czy w Indiach, czy w islamie, czy w chrześcijaństwie - jest to zbiór tych samych prostych zachowań. I powstają z tego niemal identyczne wiersze, które "są wielkie, bo widzą boga"

Słyszę tu lekceważenie i niewiele więcej. To nie jest zbyt racjonalne.

>a tak naprawdę niestrawne w swojej powtarzalności.

Niestrawne jak udająca średniowieczną muzyka na wydrążonych patykach. Ładnie brzmi?

Nie chcę Ci tym dokuczyć, ale zwrócić uwagę na charakterystyczny dla niektórych ateistów sposób percepcji zjawisk z dziedziny mistyki i szeroko pojętej religijności, wykorzystujący główne organy:
co mi się w głowie nie mieści, serca nie porusza ani do żołądka się nie nadaje, to mogę mieć w d-ie.

Nie lubię takiego ateizmu.
-

(...)
>Niestrawne jak udająca średniowieczną muzyka na wydrążonych patykach. Ładnie brzmi?
Dla niewprawnego ucha ładnie.
Tym bardziej, że taka skoczna muzyka na pół dworska, na pół ludowa, gdzieś z okolic wieków "średnich" naprawdę jest przyjaźniejsza dla człowieka i jego otoczenia, niż... wiadomo...
A już takie Carmina Burana...a i to nie wszystkie.
Nie!Ja tam i tak uznaję tylko chorały gregorińskie, a potem dopiero Bacha. W całości i rozciągłosci.. I Mozarta. Już nie w całości. Chociaż... nic nad Lacrimosa, osiem pierwszych taktów...Nic! w całej historii muzyki!!!
...Ale my przecie nie o tym !
To tak na marginesie było.
I tak z tego widać, że nie umiem wybrać między kilkoma doskonałościami, gdy spodziewałam się jednej

>Nie chcę Ci tym dokuczyć, ale zwrócić uwagę na charakterystyczny dla niektórych ateistów sposób percepcji zjawisk z dziedziny mistyki i szeroko pojętej religijności, wykorzystujący główne organy:
> co mi się w głowie nie mieści, serca nie porusza ani do żołądka się nie nadaje, to mogę mieć w d-ie.Nie lubię takiego ateizmu.
>-
>
No, a jak inaczej do człowieka przemawiać?
Pozornie błahe spostrzeżenie.
Ale jakie nośne!
Przecież z naszej biologii wynika nasza etyka, z nią moralność, a wcześniej filozofia i z niej nauka.

A... co tam się rozwodzić !
Proszę wyciagać pomniejsze wnioski z "Głosu Pana", wiadomo czyjego autorstwa...

>Nie!Ja tam i tak uznaję tylko chorały gregorińskie, a potem dopiero Bacha. W całości i rozciągłosci.. I Mozarta. Już nie w całości. Chociaż... nic nad Lacrimosa, osiem pierwszych taktów...Nic! w całej historii muzyki!!!

Skoro jesteśmy przy muzyce... Wyobraź sobie, jeśli potrafisz, takiego a-muzyka, dla którego muzyka to nudy, hałas i strata czasu. Słup drgającego powietrza wychodzący z dziurawego patyka, długość fali, interwały, modulacja, składowe harmoniczne, to wszystko. On to wszystko rozumie. Niczego tam więcej nie ma, nad czym tu myśleć? Albo po Twojemu: A... co tam się rozwodzić !

>...Ale my przecie nie o tym !

O tym, o tym!

>To tak na marginesie było.

Wcale nie było na marginesie, tylko utrafiłaś w sedno sprawy. Wrażliwość na muzykę, poczucie humoru i wrażliwość religijna są w tym podobne, że trzeba je mieć.

A jak się nie ma, to są dwie możliwości:
- albo lekceważyć i uznać za nic nie warte, nie posiadające jakiejkolwiek głębi. Co oni widzą w tych Koncertach Brandenburskich? Przecież to bębnienie po klawiszach mógłby wygenerować komputer, zresztą jest już muzyka komputerowa, prawda?
- albo nie lekceważyć i uznać że coś jest na rzeczy w muzyce, coś więcej niż zjawiska fizyczne. Coś ważnego, czego ja, muzyczny głąb, nie rozumiem i nie wyczuwam.

>Przecież z naszej biologii wynika nasza etyka, z nią moralność, a wcześniej filozofia i z niej nauka.

Upraszczasz. Z biologii wynika defekacja.
Etyka, filozofia i nauka wynikają z wzniesienia się ponad biologię. Biologia mówi: weź sobie. Etyka mówi: nie zabieraj, nawet słabszemu, który nie może Ci odebrać. Biologia: spotkałeś dziewczynę w lesie, to ją przeleć. Etyka: spytaj czy zechce i zastosuj się do tego.
A jak filozofia wynika z biologii, to chyba tylko Ty wiesz.

>Proszę wyciagać pomniejsze wnioski z "Głosu Pana", wiadomo czyjego autorstwa...

Wyciągam wnioski z różnych lektur.
-

>Uczucie religijne przypomina fałszywe zakochanie. (...)
No, i wszystko jasne !
Albo nie?
Wszak w tym cały ambaras, żeby dwoje chciało naraz.
Ale my tu mamy trójkąt wysoce perwersyjny, Jacku. Jest niedookreślony przedmiot najwyższewgo pożądania, co do którego nic nie wiadomo, choć się zakłada, że właśnie on najbardziej ... pała... że tak powiem i jak to mówią, jak to mówi Kowalska, i do niego najbardziej... pała... uczuciem 1/3 tercetu. Zaś ateista , ostatni z 3/3 jest w to wciagany na siłę, zarzuca mu sie brak uczucia i zaangażowania w związek i z tego powodu usiłuje go nakłonić do uczuć , których on wcale nie ma i miec nie chce.
No, słowem, dywersant i wstecznik, który rozwala świetlane wizje udanego gruppensexu.
To ja się nie dziwię, że takie bydlę się z prześladowaniem ( słusznym! a jak!) spotyka !

Taki piękny nastrój kto psuje, za swoje niech ma !

Dobrze powiedziane . Strasznie jesteśmy perwersyjni

>Dobrze powiedziane . Strasznie jesteśmy perwersyjni >

A nie chciałeś napisać "prewencyjni" ?
Pokrwawiam ... tfu ... pozdrawiam !!!

---

IMAGiNE ALL THE PEOPLE ...

>>Niechęć wobec uznanego za prawdę i czczonego z atencją kłamstwa nie jest uczuciem religijnym. To normalne uczucie.
>No to co jest takim uczuciem? Nie potrafię sobie wyobrazić uczucia religijnego.

Uczucie religijne to takie uczucie, które jest ukierunkowane przez religię. Masz uczucia wobec krzyża? Gdyby nie religia nie miałbyś. Religia nakazuje Ci ów krzyż czcić i wielbić, więc jeśli ktoś go zbezcześci będziesz miał urażone uczucia, które masz w stosunku do krzyża, ponieważ religia nakazała Ci je doń żywić. Dlatego są to uczucia religijne - przez religię narzucone.

Trochę zagmatwane, ale cóż, jest 8 rano

---

Nie polemizuj nigdy z idiotą! Najpierw ściągnie Cię na swój poziom, a później zniszczy doświadczeniem.
Dyplomata - ktoś, kto mówiąc "spierdalaj" wprawia Cię w taki stan, że czujesz podniecenie w związku ze zbliżającą się wyprawą.

>>>Niechęć wobec uznanego za prawdę i czczonego z atencją kłamstwa nie jest uczuciem religijnym. To normalne uczucie.
>>No to co jest takim uczuciem? Nie potrafię sobie wyobrazić uczucia religijnego.
>Uczucie religijne to takie uczucie, które jest ukierunkowane przez religię. Masz uczucia wobec krzyża? Gdyby nie religia nie miałbyś. Religia nakazuje Ci ów krzyż czcić i wielbić, więc jeśli ktoś go zbezcześci będziesz miał urażone uczucia, które masz w stosunku do krzyża, ponieważ religia nakazała Ci je doń żywić. Dlatego są to uczucia religijne - przez religię narzucone.

Nie można mieć uczuć co do rzeczy. Krzyż jest rzeczą, symbolem, który coś przedstawia. Człowiek odnosi się uczuciowo nie do krzyża, ale do tego co on człowiekowi przekazuje.

>Nie można mieć uczuć co do rzeczy. Krzyż jest rzeczą, symbolem, który coś przedstawia. Człowiek odnosi się uczuciowo nie do krzyża, ale do tego co on człowiekowi przekazuje.

Nie zmienia to faktu, że owe uczucia są dyktowane i ukierunkowywane przez wiarę, religię, kościół, etc.

---

Nie polemizuj nigdy z idiotą! Najpierw ściągnie Cię na swój poziom, a później zniszczy doświadczeniem.
Dyplomata - ktoś, kto mówiąc "spierdalaj" wprawia Cię w taki stan, że czujesz podniecenie w związku ze zbliżającą się wyprawą.

>Nie zmienia to faktu, że owe uczucia są dyktowane i ukierunkowywane przez wiarę, religię, kościół, etc.

Jeśli tak, to w tym wypadku musimy zapisać Kościół a nie kościół (ot tak, żebyśmy byli jeszcze bardziej tolerancyjni).

Jest jeszcze problem "dyktowania" i "ukierunkowania". "Dyktowanie" to determinowanie, a nikt nie jest przecież determinowany przez Kościół do takiego czy innego zachowania, a jeśli niewierzący mówi, że KK go do czegoś przymusza, to niech najlepiej zastanowi się nad swoją niewiarą. Dalej, mówimy, że jest to zniewolenie, któremu wierzący sam się poddaje. Bo jeśli kiedyś się poddawał, a był nie do końca świadom tego, co robi, to teraz, gdy już ową świadomość zyskuje, to albo się zgadza na owo ukierunkowanie, albo nie. Jestem więc wyzwolony czy zdeterminowany?? Albo zniewolony. Takie pytanie powinien sobie zadać każdy, kto walczy w obronie uczuć religijnych. Może się bowiem okazać, że walczy w sprawie, która jest dla niego w ogóle nieistotna. Może zyska ową świadomość.

>>Nie zmienia to faktu, że owe uczucia są dyktowane i ukierunkowywane przez wiarę, religię, kościół, etc.
>Jeśli tak, to w tym wypadku musimy zapisać Kościół a nie kościół (ot tak, żebyśmy byli jeszcze bardziej tolerancyjni).

Celowo zawsze piszę "kościół" i "bóg", mimo iż jest to nie zawsze poprawne z polską ortografią.

>Jest jeszcze problem "dyktowania" i "ukierunkowania". "Dyktowanie" to determinowanie, a nikt nie jest przecież determinowany przez Kościół do takiego czy innego zachowania,

Nie będziesz..., nie wolno..., pamiętaj aby... Kościół od zawsze determinował zachowania swoich owieczek. Dla tego istnieje do dziś i tak dobrze się trzyma.

>a jeśli niewierzący mówi, że KK go do czegoś przymusza, to niech najlepiej zastanowi się nad swoją niewiarą.

Raczej nad autonomią swojego ja. Nad tym, że nikt nie może wymagać od niego tak absurdalnych zachowań, jak niejadanie mięsa w piątek.

>Dalej, mówimy, że jest to zniewolenie, któremu wierzący sam się poddaje. Bo jeśli kiedyś się poddawał, a był nie do końca świadom tego, co robi, to teraz, gdy już ową świadomość zyskuje, to albo się zgadza na owo ukierunkowanie, albo nie. Jestem więc wyzwolony czy zdeterminowany??

Paradoks. Jest zarówno wyzwolony (tyle, że wyłącznie na płaszczyźnie mentalnej), oraz zdeterminowany, ponieważ mimo świadomości ucisku nadal mu się poddaje.

>Albo zniewolony. Takie pytanie powinien sobie zadać każdy, kto walczy w obronie uczuć religijnych. Może się bowiem okazać, że walczy w sprawie, która jest dla niego w ogóle nieistotna. Może zyska ową świadomość.

Módlmy się o to bracie.

Pozdrawiam.

---

Nie polemizuj nigdy z idiotą! Najpierw ściągnie Cię na swój poziom, a później zniszczy doświadczeniem.
Dyplomata - ktoś, kto mówiąc "spierdalaj" wprawia Cię w taki stan, że czujesz podniecenie w związku ze zbliżającą się wyprawą.

>Celowo zawsze piszę "kościół" i "bóg", mimo iż jest to nie zawsze poprawne z polską ortografią.

Nie wiem, czy to celowość godna Racjonalisty. Ale każdy pisze, jak chce.

>>Jest jeszcze problem "dyktowania" i "ukierunkowania". "Dyktowanie" to determinowanie, a nikt nie jest przecież determinowany przez Kościół do takiego czy innego zachowania,
>Nie będziesz..., nie wolno..., pamiętaj aby... Kościół od zawsze determinował zachowania swoich owieczek. Dla tego istnieje do dziś i tak dobrze się trzyma.

Miałem na myśli ogół ludzi, nie tylko tych, którzy pogodzili się z dominacją KK. Na mnie tak nie działa, co mi się nie podoba, to odrzucam, ale musi przedtem nastąpić analiza bardzo szczegółowa.

>>a jeśli niewierzący mówi, że KK go do czegoś przymusza, to niech najlepiej zastanowi się nad swoją niewiarą.
>Raczej nad autonomią swojego ja.

Ta autonomia zawiera w sobie wybór wiary bądź niewiary, więc myślę, że na jedno wychodzi.

>>Dalej, mówimy, że jest to zniewolenie, któremu wierzący sam się poddaje. Bo jeśli kiedyś się poddawał, a był nie do końca świadom tego, co robi, to teraz, gdy już ową świadomość zyskuje, to albo się zgadza na owo ukierunkowanie, albo nie. Jestem więc wyzwolony czy zdeterminowany??
>Paradoks. Jest zarówno wyzwolony (tyle, że wyłącznie na płaszczyźnie mentalnej), oraz zdeterminowany, ponieważ mimo świadomości ucisku nadal mu się poddaje.

To ma wtedy rozdwojenie jaźni. Musi wybrać: albo się podporządkuje, albo mówi narka. Ciężko mi dokonać w tej sprawie podziału, bo nie wiem na jakiej zasadzie są wyzwoleni na płaszczyźnie mentalnej. Bo chyba to, co się w niej rozgrywa jest przenoszone na płaszczyzny pozostałe (np. uczuciowa, bądź działalności praktycznej).

>>Albo zniewolony. Takie pytanie powinien sobie zadać każdy, kto walczy w obronie uczuć religijnych. Może się bowiem okazać, że walczy w sprawie, która jest dla niego w ogóle nieistotna. Może zyska ową świadomość.
>Módlmy się o to bracie.
>Pozdrawiam.
Będziemy się modlić Pozdrawiam.

>Niechęć wobec uznanego za prawdę i czczonego z atencją kłamstwa nie jest uczuciem religijnym. To normalne uczucie.

stawiam zatem tezę, że pożądanie, które znajduje się na drugim biegunie tego samego uczucia, też nie jest uczuciem religijnym - a szkoda

Czy można urazić moje uczucia religijne jako ateisty i co mogę uznać za
>moją świętość, której nie wolno obrażać przez "innowierców" i "bezwierców"?

Uczuć religijnych ateista ex definitione mieć nie może, więc nie ma co obrażać. Ale można obrazić rozum racjonalisty ... skandaliczną głupotą .

>w związku z lekturą jednago z zamieszczonych na portalu tekstów na temat "wiary ateistów" nasunęło mi się takie oto pytanie: Czy można urazić moje uczucia religijne jako ateisty i co mogę uznać za moją świętość, której nie wolno obrażać przez "innowierców" i "bezwierców"?
Święty spokój.
Pozdrawiam

>w związku z lekturą jednago z zamieszczonych na portalu tekstów na temat "wiary ateistów" nasunęło
>mi się takie oto pytanie: Czy można urazić moje uczucia religijne jako ateisty i co mogę uznać za
>moją świętość, której nie wolno obrażać przez "innowierców" i "bezwierców"?
>

Święty Rozum, Świętą Naukę i Świętą Etykę.

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów

>>
>Święty Rozum, Świętą Naukę i Świętą Etykę.

Święte prawo do wolności słowa

---

Les templiers sont parmi nous

Ten wątek był już wiele razy poruszany. Konkluzje były z goła oczywiste.
Obrażanie zdrowego rozsądku, czyli racjonalnego pojmowania rzeczywistości powinno być na równi z obrazą czyichś fantazji religijnych, w kontekście pluralistycznym. Czemu nie jest? Pytać parlamentarzystów, oni są od regulowania prawa.
W ogóle polskie prawo to w większości bełkot. Ale jaki pan taki kram.
Uwielbiam buntowniczą mentalność wśród polaków, ale ich katolickie poddaństwo pozbawia , wśród wielu racjonalnie myślących szacunku.
Ci ludzie są upierdliwi, ale gdyby wyznawali Szamanizm czy Judaizm, byliby równie przybici.

>>Uwielbiam buntowniczą mentalność wśród polaków, ale ich katolickie poddaństwo pozbawia , wśród wielu racjonalnie myślących szacunku.

Katolickie poddaństwo większość z nas wynosi z rodzinnego domu. W tych strukturach wyrastaliśmy, wokół nich kręci się nasza obyczajowość. Większość z nas nie zastanawia się nad tym, polski katolicyzm jest tyleż upierdliwy, co płytki, przeciętny obywatel spokojnie zdradza małżonkę ( lub małżonka ) nie zdejmując z szyi złotego krzyżyka od pierwszej komunii. Myślę, że coś takiego jak godność i uczciwość jest znacznie lepiej pielegnowaną "świętością" wśród osób deklarujących się jako niewierzące.

---

Les templiers sont parmi nous

>>>Uwielbiam buntowniczą mentalność wśród polaków, ale ich katolickie poddaństwo pozbawia , wśród wielu racjonalnie myślących szacunku.
>Katolickie poddaństwo większość z nas wynosi z rodzinnego domu. W tych strukturach wyrastaliśmy, wokół nich kręci się nasza obyczajowość. Większość z nas nie zastanawia się nad tym, polski katolicyzm jest tyleż upierdliwy, co płytki, przeciętny obywatel spokojnie zdradza małżonkę ( lub małżonka ) nie zdejmując z szyi złotego krzyżyka od pierwszej komunii. Myślę, że coś takiego jak godność i uczciwość jest znacznie lepiej pielegnowaną "świętością" wśród osób deklarujących się jako niewierzące.


Ogólnikowe tratowanie sprawy: "Polski katolicyzm jest do bani". Istnieje jeden wzór i nim się posługuję. Przykro mi, ale matematycznie społeczeństwa się nie wytłumaczy. Znam wielu katolików, którzy żyją zgodnie z tym, w co wierzą. Są też i tacy, którzy za nic mają sobie katolicyzm, choć za katolików się uważają. Nie żyją w zgodzie z regułami określonymi przez to chrześcijańskie wyznanie.

I w grupie osób niewierzących zdarzają się tacy, którzy zachowują się nagannie, a powinni prowadzić swe życie w całkowitej zgodzie z racjonalizmem i humanizmem (czy są to wtedy rzeczywiście osoby niewierzące).

>Znam wielu katolików, którzy żyją zgodnie z tym, w co wierzą. Są też i tacy, którzy za nic mają sobie katolicyzm, choć za katolików się uważają. Nie żyją w zgodzie z regułami określonymi przez to chrześcijańskie wyznanie.
>I w grupie osób niewierzących zdarzają się tacy, którzy zachowują się nagannie, a powinni prowadzić swe życie w całkowitej zgodzie z racjonalizmem i humanizmem (czy są to wtedy rzeczywiście osoby niewierzące).

Ameryki nie odkrywamy, że w każdym stadzie są czarne i białe owce. Grunt, żeby nie było wilków w owczej skórze, bo tych nikt nie lubi, i słusznie.

>Ameryki nie odkrywamy, że w każdym stadzie są czarne i białe owce. Grunt, żeby nie było wilków w owczej skórze, bo tych nikt nie lubi, i słusznie.

I żeby z nas się coś takiego nie zrobiło jak wilk w owczej skórze, tego życzę Wam wszystkim.

>Ten wątek był już wiele razy poruszany. Konkluzje były z goła oczywiste.
>Obrażanie zdrowego rozsądku, czyli racjonalnego pojmowania rzeczywistości powinno być na równi z obrazą czyichś fantazji religijnych, w kontekście pluralistycznym. Czemu nie jest? Pytać parlamentarzystów, oni są od regulowania prawa.

wyolbrzymię na potrzeby przykładu - ale nie wyobrażam sobie zamknięcia (karania) kogoś za zaprzeczanie że 2+2=4, czy tego, że Ziemia kręci się wokół Słońca. Może u Huxleya byłaby to droga na skróty do w pełni oświeconego społeczeństwa, ale dążymy w dzisiejszym społeczeństwie do obustronnej tolerancji.

>W ogóle polskie prawo to w większości bełkot. Ale jaki pan taki kram.

Nie lubię uogólnień typu "polskie prawo to w większości bełkot" itp. Problemem polskiego prawa jest jego egzekucja, samo prawo nie jest w większości złe (co najwyżej połowa ; ) Ale ogólnie chodzi mi o sposób myślenia, że dobrze napisana ustawa jest w stanie wszystko załatwić. Tak nie było i nigdy nie będzie. Trzeba włączyć myślenie post factum - bez rozumu/zdrowego rozsądku nawet dobre prawo nie pomoże a na odwrót - jest szansa.
Ale to już tak tytułem OT.

Pozdr

>... Czy można urazić moje uczucia religijne jako ateisty ...?
Uważam, że tak stawiając pytanie ulegasz presji wywieranej przez klerykałów, którzy usiłują narzucić wszystkim przekonanie o supremacji religijności w stosunku do wszystkich innych zjawisk społecznych czy psychicznych. Prawidłowe byłoby pytanie o urażenie uczuć bez precyzowania o jaki ich rodzaj chodzi. Jest nieludzkim twierdzenie, że "uczucia religijne" są czymś wyjątkowym, bardziej wymagającym poszanowania niż wszystkie inne funkcje psychiki. Może tak być u poszczególnych ludzi, lecz w sensie ogólnym, dotyczącym wszystkich, przekonanie o takim rozróżnieniu jest aberracją i to jednakowo u ateisty jak i wierzącego!

---

Stach M. G.

. Prawidłowe byłoby pytanie o urażenie uczuć bez precyzowania o jaki ich rodzaj chodzi.

No właśnie. Dlaczego nikt nie przejmuje się urażaniem np. uczuć estetycznych lekarza, który musi cierpieć w kontakcie z odorem niemytych ciał pacjentów ? Może by tak jakaś ustawa w tej sprawie ?

---

Les templiers sont parmi nous

>... urażaniem np. uczuć estetycznych lekarza, który musi cierpieć w kontakcie z odorem ...
Ten przykład dotyczy nie urażania uczuć, lecz zmysłów.

---

Stach M. G.

>>... urażaniem np. uczuć estetycznych lekarza, który musi cierpieć w kontakcie z odorem ...
>Ten przykład dotyczy nie urażania uczuć, lecz zmysłów.

Zmysły przetwarzają bodźce, a mózg generuje odniesienie do nich, czyli uczucia.
<hr Pommes bleues

>>>... urażaniem np. uczuć estetycznych lekarza, który musi cierpieć w kontakcie z odorem ...
>>Ten przykład dotyczy nie urażania uczuć, lecz zmysłów.
>Zmysły przetwarzają bodźce, a mózg generuje odniesienie do nich, czyli uczucia.
Oczywiście, że wrażenia zmysłowe zaistnieją dopiero wówczas, gdy impulsy nerwowe zostaną przyjęte przez te partie mózgu, które tworzą świadomość. Nie mniej odróżniamy uczucia, w których powstawaniu zmysły odgrywają rolę drugorzędną (np. słyszę słowa, które mnie obrażają), od wrażeń zmysłowych. Przecież gdy ktoś lub coś mnie uderzy i doznam uczucia bólu, nie nazwę tego urażeniem moich uczuć.

---

Stach M. G.

>Oczywiście, że wrażenia zmysłowe zaistnieją dopiero wówczas, gdy impulsy nerwowe zostaną przyjęte przez te partie mózgu, które tworzą świadomość. Nie mniej odróżniamy uczucia, w których powstawaniu zmysły odgrywają rolę drugorzędną (np. słyszę słowa, które mnie obrażają), od wrażeń zmysłowych. Przecież gdy ktoś lub coś mnie uderzy i doznam uczucia bólu, nie nazwę tego urażeniem moich uczuć.
>

---

Owszem, ale jak czuję smród i ogarnia mnie obrzydzenie, to już jest uczucie

Właśnie to jest piękne w ateizmie !! My nie mamy żadnych świętości , które można by obrazić. Nie można obrazić światopoglądu. Możesz ewentualnie obrazić czy znieważyć konkretną osobę , obelżywym , wulgarnym czy zniesławiającym językiem.

>Czy można urazić moje uczucia religijne jako ateisty i co mogę uznać za
>moją świętość, której nie wolno obrażać przez "innowierców" i "bezwierców"?
>
- Hm!: Jako ateista, sam urażasz swemu ateizmowi swymi uczuciami religijnymi - albo, swym uczuciom religijnym, swym ateizmem. Zatem, za ich posiadanie, na pewno sprawiedliwie możesz obrażać się sam na siebie.
- Za swoją świętość, którą nie wolno obrażać nikomu, możesz uznać co tylko chcesz.

- Niech prawda i racjonalizm mają Cię w swojej opiece i zbawiają od religianckich pokuszeń
.