Izrael, podobnie jak dawniej Żydzi, wzbudza w fanatykach potrzebę demonizowania. Kiedyś były to mity o przekłuwaniu hostii, zabijaniu dzieci chrześcijańskich na macę, sprowadzaniu zarazy i wszelkiego możliwego, co tylko zatrutym nienawiścią przyszło do głowy. Dzisiaj obiektem takich chorych mitów jest Izrael. W krajach arabskich i islamskich sprawa jest prostsza: nadal można pleść, co komu ślina na język przyniesie. Europejscy admiratorzy arabskich opowieści mają trochę trudniej. Jak tu przekonać bardziej oświeconą publiczność, że Żydzi wyhodowali rekina wyszkolonego do atakowania niemieckich turystów w Egipcie, by zniszczyć egipski przemysł turystyczny; że wyhodowali szczury, które atakują tylko Arabów w Jerozolimie; że zarzucają świat arabski gumą do żucia, która wzmaga chuć u kobiet, prowadząc do rozprzężenia moralnego; że wszczepili w paski do męskich spodni (którymi też zarzucają świat arabski) specjalne wkładki, które powodują impotencję… wiele jest takich opowieści, których jakoś nie wypada powtarzać w Europie lub Ameryce. Są jednak także inne: że Izrael dokonuje ludobójstwa ludności palestyńskiej (nieważne, że liczba tej ludności zwiększyła się wielokrotnie od 1948 r.); że izraelskie oddziały medyczne udzielają pomocy w miejscach katastrof naturalnych po to, by ukradkiem pobierać narządy do przeszczepów itd. itd. Liczba tych mitów też jest nieskończona i obalone, powracają jak na gumce. Od czasu do czasu powraca historia izraelskiej „etno-bomby”. Oczywiście, i ten mit będzie nadal żył, bo na zatrutym nienawiścią umyśle fakty nie robią najmniejszego wrażenia. Niemniej warto te fakty przypomnieć. Poniżej kilka faktów w skrócie za Wikipedią:

W listopadzie 1998 r. „The Sunday Times” poinformował, że Izrael próbował zbudować “etno-bombę” zawierającą czynnik biologiczny, który obierał za cel cechy genetyczne obecne wśród populacji arabskiej. Mikrobiolodzy i genetycy byli sceptyczni wobec naukowej możliwości stworzenia takiego czynnika biologicznego. „New York Post” opisał te twierdzenia jako „oszczerstwo o mordzie rytualnym” i poinformował, że prawdopodobnym źródłem tej opowieści jest książka science-fiction izraelskiego autora, Dorona Stanitsky’ego, napisana dwa lata wcześniej. Planowana druga część artykułu w „The Sunday Times” nigdy się nie pojawiła i nigdy nie zidentyfikowano źródła informacji. Autorzy artykułu w „Sunday Times”, Uzi Mahnaimi i Marie Colvin, także zamilkli.

Nie wątpię, że za 10 lat jakiś oszalały z nienawiści fanatyk znowu wygrzebie pracowicie tę historię, żeby pokazać „prawdziwe oblicze” Żydów i Izraela. Na taką nienawiść, niestety, nikt nie wymyślił jeszcze lekarstwa.