Najnowszy film Smarzowskiego jest moim zdaniem jednym z najlepszych filmów w historii polskiego kina, a i kina w ogóle. Po znakomitym ,,Domu złym", oraz bardzo dobrym ,,Pod mocnym aniołem" reżyser osiągnął w ,,Wołyniu" prawdziwe mistrzostwo sztuki filmowej. Pod względem czysto technicznym Smarzowskiego można pochwalić dosłownie za wszystko: za zdjęcia, scenariusz, grę aktorską, ścieżkę dźwiękową, umiejętne budowanie napięcia, a także całkiem niezłe efekty specjalne (co w polskim kinie jest raczej rzadkością). Dłuższe recenzje jednakże warto pozostawić na fora tematyczne typy Filmweb, a wątek ten założyłem raczej aby podzielić się poniższymi przemyśleniami.

1. ,,Wołyń" narobił masę szumu zanim jeszcze doczekaliśmy się jego premiery. Zewsząd pojawiały się oskarżenia, że film ten zniszczy z trudem budowane dobre relacje polsko-ukraińskie. Moim zdaniem takie argumenty to totalny absurd. Nie może być mowy o budowie dobrych relacji bez rozliczenia z przeszłością, a Ukraina unika tego jak tylko może. Nazywanie brutalnych morderców i ludobójców zarazem (bardzo łagodne określenia) bohaterami, budowanie pomników na ich cześć i obrona ich ,,czci", to nic innego jak policzek w stronę Polski oraz wypieranie się tej okrutnej zbrodni. Niemcy potrafią się odciąć od nazizmu i przepraszać wszystkie nacje za dokonane przez ich przodków czyny, ba, nawet Rosjanie uczynili kilka przyjaznych kroków w kierunku Polski emitując chociażby film ,,Katyń". Żeby postawić sprawę jasno, nie wymagam od Ukraińców kajania się za czyny ich przodków. Wystarczyłoby mi uczciwe podejście do tematu z ich strony, a także odrzucenie i potępienie ,,bohaterów" z UPA. Ostatecznie to Ukraina potrzebuje Polski bardziej niż my jej(potrzebujemy jedynie stabilnej strefy buforowej), dlatego też zupełnie nie rozumiem dlaczego nasze kolejne rządy milczą na temat rzezi wołyńskiej i łaskawie ignorują kolejne banderowskie ekscesy na Ukrainie.
Budowanie mostów w relacjach międzynarodowych trzeba opierać na dobrej woli i chęci obu stron. U Ukraińców tego nie dostrzegam, a z naszej strony tej dobrej woli jest ostatnimi laty aż za dużo.

2. Pytanie do forumowiczów. Dlaczego o Jedwabnem należy mówić jak najwięcej i jak najgłośniej, a o rzezi wołyńskiej należy milczeć? Czy w mniemaniu apologetów tej idei Polacy są narodem gorszego sortu niż Żydzi, nie wartym nawet wymienienia zbrodni na nich dokonywanych (nie wspominając już o tym, że w powszechnej opinii w obozach koncentracyjnych zabijano głównie Żydów, a zapomina się o milionach zwykłych Rosjan, Romów, oraz Polaków)?
Aby nie było nieporozumień nie uważam ani Polaków, ani Żydów, ani jakiegokolwiek innego narodu za gorszy czy lepszy. Szowinizm narodowy może (ale nie musi! istnieje bardzo wyraźna granica pomiędzy wywyższaniem się, a zabijaniem) doprowadzić do takich zbrodni jak ta na Wołyniu, więc wolę go raczej unikać.

3. Pojawiają się również argumenty, że Ukraińcy mieli swoje ,,racje". Zwolennicy tej tezy wskazują, że Polacy w ciągu dwudziestolecia międzywojennego zamykali (i następnie niszczyli) cerkwie, dyskryminowali mniejszość ukraińską oraz przeprowadzali akcje polonizacyjne.
To wszystko prawda. Musimy za to stuknąć się w pierś i przyznać, że tak istotnie było. Usprawiedliwieniem może być jedynie to, że podobne praktyki były w tamtych czasach stosowane dosłownie przez każde państwo. A i dzisiaj takie np. Niemcy starają się germanizować mieszkańców swojego kraju.
Nie rozumiem jednak jaką logiką kierują się ludzie, którzy chyba najbardziej brutalne ludobójstwo we współczesnej historii kontynentu europejskiego starają się usprawiedliwić twierdzeniami, że to zemsta za niszczenie cerkwi. Jak w ogóle można burzenie budynków porównywać do topienia dzieci po studniach, przebijania brzuchów ciężarnych matek, czy też wielu innych wymyślnych zbrodni stosowanych przez Ukraińców?

4. Kwestia Ukraińców w Polsce. I znów nie chcę zabrzmieć źle. Ukraińcy to naprawdę pracowici i uczciwi ludzie. Chodzi mi o raczej pewną grupę Ukraińców za których przykład posłużą słynni neobanderowcy studiujący w Polsce. Reakcja polskich władz za jawne propagowanie ideologi nazistowskiej (do tego wrogiej państwu polskiemu) była po prostu śmieszna. Mianowicie części studentom odebrano stypendium socjalne jakie otrzymywali od państwa polskiego. Może się mylę, ale uważam, że z tak niebezpieczną ideologią trzeba walczyć z całą stanowczością, a deportacja z dożywotnim zakazem wstępu powinna być najłagodniejszą z kar. Zwłaszcza, że po polskich uniwersytetach głosicieli bandery wcale nie brakuje. Jeszcze niedawno studiowałem we Wrocławiu i z własnych doświadczeń mogę potwierdzić, że niestety problem jest poważny.
Jaki wysyłamy sygnał nazistom spod flagi UPA, gdy podchodzimy do sprawy tak łagodnie?