Bolesław Leśmian wielkim poetą był. W roku bieżącym przypada okrągła rocznica tak jego śmierci jak i urodzin. Zapowiadało się na to, iż z powodu jak wyżej 2017 r. zostanie ogłoszony przez Sejm rokiem Leśmiana. Ale nie wypaliło. Podobno posłom PiS nie przypadła do gustu poezja poety jak również jego żydowskie pochodzenie. A szkoda wielka - bo erotyki poety są towarem z najwyższej półki w swej kategorii, co do jego zaś starozakonnego pochodzenia - to przecież Leśmian jest wzorcowym przykładem sukcesu asymilacji i polonizacji - porzucenia przez Żyda oparów i jadów starotestamentowo - talmudycznych oraz wyjścia z mroków jaskini żydowskiego getta pod ożywcze światło polskiej, chrześcijańskiej kultury. Leśmian i jemu podobni to w jakims sensie produkt Haskali - tylko trochę z opóźnionym zapłonem. Przyswajając sobie zachłannie bogate pokłady polskiej ( chrześcijańskiej) kultury stworzyli oni oryginalną i wielce atrakcyjną jakość - i jako tacy winni wszyscy być traktowani jako dobitny przykład wielkości i atrakcyjności polskiej kultury. Nie było ich niestety wielu. Asymilowani Żydzi stanowili ok 10 % całej populacji żydowskiej w II RP - jednakże ich jakość była HQ.
Wuj Leśmiana Antoni Lange (poeta, tłumacz, filozof)- również przykład wielce udanej symilacji do kultury polskiej - popełnił w latach 20 - tych minionego wieku rzecz pod tytułem "O sprzecznościach sprawy żydowskiej.", w której
„ ...nie tylko popierał polonizację Żydów, ale stworzył fantastycznie brzmiącą, mechanistyczną teorię biologicznego wyeliminowania narodu żydowskiego. Postulował bowiem odpowiednio zorganizowany system społecznego przymusu, np. metodą bodźców finansowych? do zawierania małżeństw mieszanych. W ten sposób stopniowo zniknąłby naród żydowski, a naród polski zostałby wzmocniony dopływem nowej, obcej krwi".
W związku z powyższym spotkał się ze stanowczym potępieniem ogólu społeczności żydowskiej oraz...niektórych polskich środowisk nacjonalistycznych, w tym "Zadrugowców". Ci ostatni obawiali się, iż poprzez zafunkcjonowanie mechanizmu jak zacytowany wyżej, zbyt duży element żydowskiego ducha i mentalności przeniknie do narodu polskiego, degenerując go i obniżając jego poziom. Szanując pogląd "Zadrugowców", nie mogę go w pełni podzielić. Skuteczne (być może nawet siłowe) wdrożenie mechanizmu jak wyżej zacytowany, doprowadziłoby do zlania się (byłby to proces długotrwały) elementu żydowskiego z polskim w wyniku czego powstałaby nowa jakość, zdominowana przez element polski. Już polskie kobiety - matki załawiłyby w długiej perspektywie sprawę jak należy. Sytuacji jak powyższa obawia się jak diabeł święconej wody znany żydowski hochsztapler - funkcjonującyw w USA - Allan Dershowitz. Rozpacza on nad "wyżenianiem się" Żydów amerykańskich - analizując proceder jak wyżej na przykładzie sowjego syna ożenionego z chrześcijanką.
Ale powroćmy z obszaru dywagacji polityczno - socjalnych do znacznie przyjemniejszego ogródka leśmianowskich erotyków. Leśmian znany jest ze stworzenia całego katalogu "leśmianizmów". Są one doprawdy wyborne - w mym subiektywnym odczuciu znacznie lepsze niż "tuwimizmy". I dzieki tym wyszukanym neologizmom, erotyki Lesmiana są z jednej strony niezwykle zmysłowe i ciepłe ale z drugiej swoiście kosmate i "chędogie."
"W malinowym chruśniaku" uchodzi często za jego najlepszy produkt w tej materii. Nie podzielam tej opinii. Dla mnie najprzedniejszy jest "Zmierzchun" - już w tytule wabiący "mrocznoerotycznym leśmianizmem". Podniecając doznań!


ZMIERZCHUN


Póty w cieniu jałowca śniła rozłożyście,
Aż z lasu wybrnął Zmierzchun — i pomącił liście.

Złote żuki, wylęgłe z ciepłych snów dziewczyny,
Wnicestwiły się w bujnej piersi — kosmaciny.

Poznał żuki — po złudzie..... I jednym spojrzakiem
Ogarnął — krzak — dziewczynę — i nicość za krzakiem.

Płodząc we łbie żądz nagłych jadowite męty,
Pełznął ku niej — w biel ramion zaborczo wśmiechnięty.

Tchem drapieżnym uderzył o senny brzeg ciała...
— „Śmierć, lub miłość!“... Pobladła — i miłość wybrała!

A w dalekim ogrodzie — za siódmą gęstwiną —
Tam widziano dwie dłonie, co z baśni w baśń płyną.

Żałowały się wzajem, zmarniałe przedwcześnie, —
A deszcz padał w ogrodzie — i padał deszcz we śnie.

Obie mokre od deszczu, w nierównej z snem walce
Do modlitwy o szczęście splatały swe palce.

I w dalekim ogrodzie omdlewały czasem,
Gdy je Zmierzchun zbyt pieścił w swej norze — pod lasem.








pl.wikipedia.org/wiki/Antoni_Lange