Zapytany o prakorzenie nazizmu, człek nawet wcale obyty z historią - odpowie impulsywnie, iż tkwią one w starogermańskich mitach, podaniach, tradycjach, wierzeniach. W konstatacji takiej jest ździebko prawdy - ale zasadniczo jest ona błędną. Bowiem nazizm "po uszy" tkwił w antyku - i stamtąd przyszły jego inspiracje i podniety.
Bo nawet owe mity starogermańskie przeszły przez pepinierę Tacyta, którego "Germania" miała w Niemczech nazistowskich status sui generis biblii. I nie dziwota, skoro znajdowały się w nich passusy - wpasowujące się wyśmienicie - w formułe nowej ideologii, typu:
"Ja osobiście przyłączam się do zdania tych, którzy sądzą, że ludy Germanii wcale nie pokrzyżowały się przez małżeństwa z innymi plemionami, lecz są rasą odrębną, czystą i tylko do samej siebie podobną. Stąd też wygląd zewnętrzny wszystkich Germanów, pomimo tak wielkiej ich liczby, jest ten sam: groźne, niebieskie oczy, ryże włosy, ciała rosłe i tylko do ataku silne", czy też: "A już niesławą na całe życie i piętnem było, by wycofać się z bitwy i przeżyć swego naczelnika; jego bronić, ochraniać, nawet własne bohaterskie czyny na karb jego sławy policzyć – jest główną zasadą ich przysięgi żołnierskiej..... Tarczę porzucić uchodzi za największą hańbę, a tak zhańbionemu nie godzi się brać udziału w ofiarach ani przychodzić na zebranie; toteż wielu, wyszedłszy cało z wojny, powrozem kładzie kres swej niesławie".
Prócz tego naziści kultywowali Spartę ( ideał spartańskiego wychowania młodzieży został zaadoptowany przez Hitlerjugend), Platona ( jego ideał państwa autokratyczno - totalitarnego), grecki kanon piękna i harmonii (architektura, rzeźba), grecki ideał zmagań sportowych (olimpiada z 1936 w Berlinie), antyczne symbole typu salut rzymski, swastyka, orzeł...
Wykuwając koncepcję aryjskości - także sięgali do antyku, podkreślając - zo pikantne swoiście - iż Jezus nie był Żydem, tylko nieprawym synem rzymskiego legionisty Pantery - w czym utwierdzały ich, nota bene, przekazy proweniencji żydowskiej.
Zainteresowanych tą jakże ciekawą problematyką - odsyłam do podlinkowanego materiału - omawiającego gruntownie zapodaną tematykę. Nie ma w nim jednakże słowa o możliwej - moim zdaniem - inspiracji nazizmu antykiem, jako była koncepcja blut und boden (ziemia i krew) - odgrywająca w nazistowskim misterium rolę bardzo istotną.
Pod koncepcją ową rozumiano mistyczny związek ludzi z ziemią na której żyją - z podkreślaniem roli chłopów, jako ostoi elementarnych wartości danego społeczeństwa. Do koncepcji owej jak ulał pasuje podanie o Odyseuszu, który po wyprawie trojańskiej przez 20 lat tuła się po świcie - aby powrócić do ukochanej ojczyzny. Jego więź z tym kawałkiem ziemi na Morzy Jońskim - jest przemożna i stanowi najlepszą egidę - chroniącą go przez różnorakimi zwątpieniami i pokusami. Po szczęśliwym powrocie do Itaki - Odys staje do wali z uzurpatorami i zwycięża.

cejsh.icm.(*)_11089_3220/c/17-chizynska.pdf


"Jednym ze wspomnianych przez Argullola „drew” była spuścizna kulturowa starożytnej Grecji3 oraz, już w mniejszym stopniu, starożytnego Rzymu. W doktrynie narodowego socjalizmu zdecydowana większość zapożyczonych z antyku elementów (pojęć, gestów, symboli) została zreinterpretowana w sposób, który często wypaczał sens i znaczenie oryginału. Elementy starożytności grecko-rzymskiej są jednak obecne w wielu aspektach ideologii nazistowskiej, począwszy od koncepcji nadczłowieka, a skończywszy na sztuce i architekturze. Jednym z najchętniej czytanych w III Rzeszy autorów starożytnych był rzymski historyk Tacyt (ok. 55–120 r. n.e.). Popularność przyniosło mu dzieło zatytułowane De origine et situ Germanorum, znane powszechnie jako Germania. Utwór wpisuje się w nurt popularnego w starożytności piśmiennictwa etnograficznego; zawiera nazwy poszczególnych germańskich plemion, opis ich zwyczajów i sposobu życia. Rzymski historyk, którego prace chętnie czytali już niemieccy romantycy, prawdziwą popularność zdobył dopiero w XX w. Germanię zaczęto wtedy traktować jako dokument historyczny stworzony specjalnie dla narodu niemieckiego, aby mógł poznać swoje starożytne korzenie5. Najpopularniejsze w Niemczech były te fragmenty tekstu, w których Tacyt wyliczał cnoty oraz chwalił prostotę, odwagę i siłę Germanów:"