Obawiam się, że pozostaje (poza psychiatrą) jedna możliwość:

Ozyńze sie, ozyń
Bo ci trzeba baby
Zeby ci zbirała
U potocka zaby!

U potocka zaby
A po lesie grzyby
Zeby ci warzyła
Zebyś nie był krzywy!

Poważnie. Pod względem ekonomicznym - utrzymanie pary jest tańsze, niż dwóch singli. Pod względem psychologicznym - zawsze będziesz miał coś do roboty, a jak nie będziesz wiedział, czego chcesz, to się dowiesz...

Jesteś chory, masz depresję, idź do lekarza.

---

BEKA z LEMINGÓW!

>Jesteś chory, masz depresję, idź do lekarza.
>

---

BEKA z LEMINGÓW!

Nie masz za grosz empatii albo nie potrafisz czytać ze zrozumieniem.
Problem jest realny, nie w mojej głowie.

Wszystkie realne problemy także są w głowie.

Jak ja to czytam to mam do Ciebie empatię, bo rozumiem Twój stan psychiczny. Tylko, że uważam, że ten problem poza Twoją psychiką nie jest realny i w tym tkwi sedno i rozwiązanie.

Podejrzewam, że sytuacja, w której byłem była dużo gorsza niż Twoja, ale w momencie kiedy został tylko wybór między samobójstwem i poczekaniem co się będzie działo dalej, okazało się, że nie potrzebuję żadnych marzeń i sensu życia.

Słuchasz emocji, a one nie mówią prawdy. Kluczem jest wyjście ponad swoje emocje i umiejętność ignorowania ich z jednoczesnym stanem pogodzenia się z tym. Nie chodzi mi o wypieranie emocji, tylko o ignorowanie, które powoduje, że one gasną. Pomaga tutaj obserwacja emocji i nadawanie im innego kontekstu niż dotychczasowy. Ludziom wmawia się, że mają myśleć pozytywnie i utożsamia się to z odwracaniem kota ogonem i dostrzeganiem na siłę pozytywów w czymś negatywnym. Chodzi o coś innego - o zdjęcie ważności Twojego doświadczenia, Twoich myśli i wyborów. Spróbuj uniezależnić swój stan psychiki od tego czego doświadczasz i obserwuj swoje myśli próbując nie oceniać i nie wierzyć w treści, które podsuwa umysł. To powinno pomóc. Staraj się skupić na strumieniu danych, którego doświadcza Twoja świadomość i wejdź w tryb obserwatora, który odbiera bodźce.

Natomiast określanie tego stanu chorobą i wysyłanie do psychiatry to kiepskie zabiegi. Takie typowe dla lemingów, którzy żyją w świecie wiary.

>Nie masz za grosz empatii albo nie potrafisz czytać ze zrozumieniem.
>Problem jest realny, nie w mojej głowie.

Wg mnie masz typowe objawy depresji.

---

BEKA z LEMINGÓW!

W pewnej słonecznej krainie żyło sobie plemię Batylionów. Ich życie sprowadzało się do zbierania suszu świętej rośliny, która była dziewicą (gdyż jak wiadomo rośliny przeprowadzają fotosyntezę). Owa roślina wydała na świat syna Zjarusa Chytrusa, który ku uciesze alkoholików z okolicznych plemion przemieniał wodę w wino. Ponoć to dlatego, że woda była dużo tańsza, a ów osobnik był Żydem i nie lubił przepłacać. Pieniądze go zbytnio w dupę nie uwierały, co dziwi gdyż w tamtych czasach susz był za darmo i należał się każdemu.

Batylionowie żyli w zgodzie i spokoju, lubili dużo się śmiać, szczerze mówili co myślą, nie znali poczucia wstydu, szanowali się nawzajem, a niektórzy się nawet kochali. Celem ich życia było nic nie robienie, dobre relacje z innymi, kontemplacja i tworzenie sztuki. Kiedy trzeba było coś zrobić, bo sytuacja tego wymagała, to po prostu to robili.

Niestety ich raj pewnego dnia się skończył. Ich wioska została najechana przez plemię JHWH HWDP 100%. Było to plemię mechów, którzy nie posiadają żywej jaźni i bazują na algorytmach. Mechy nie mają żadnych uczuć, ale potrzebują poukładać sobie w głowie informacje w kategorie, hierarchie priorytetów. Jako swój system rozpoznawczy i mechanizm społeczny wytworzyły specjalny algorytm zwany "ja". "Ja", czyli ego zniekształca bezosobowy, przyczynowo skutkowy lub emocjonalny/uczuciowy odbiór rzeczywistości. Algorytm ten stawia obserwatora w centrum doświadczenia i przypisuje do niego informacje, skale liczbowe, porównania z innymi ego. Plemię mechów okazało się silniejsze ewolucyjnie i narzuciło Batylionom swoje reguły. Wmówili im, że są niegodni, że ich emocje i pragnienia są złe i należy się ich wstydzić. Narzucili im algorytmy postępowania, które jest nazwane właściwym i wmówili im, że mają wolną wolę, czyli są odpowiedzialni za swoje czyny i na ich podstawie są porównywani z innymi, a wtedy wychodzi, że są lepsi lub gorsi. Mechy to socjopaci-tyrani, więc kompletnie zignorowali przyczynowość (że każdy "ja" to skutek przyczyn z przeszłości, więc odpowiedzialność i wolna wola to fikcja, oszustwo). Od momentu uwierzenia w bycie jakimś "ja", który jest odpowiedzialny za decyzje Batylionowie stali się nieszczęśliwi, przestali sobie ufać, zaczęli wytykać sobie błędy i oceniać się nawzajem. Zaczęli się porównywać do sztucznie stworzonej idei naj-lepszości, idealności. Dano im jako porównanie algorytm idealnego "ja", które działa na zasadzie "co wolno wojewodzie, to nie tobie smrodzie", ale rzekomo ma najlepsze przymioty jakie można sobie wyobrazić używając struktury lingwistycznej i mechanizmu hiperboli. Do danego idealnego ja jest przypisany idealny sposób postępowania. Batylionowie zwariowali i przestali cieszyć się prostymi przyjemnościami, zaczęli dużo myśleć o konsekwencjach swoich czynów w przyszłości, przez co zatracili radość z chwili obecnej. Przez to ich myślenie stało się mniej klarowne, a ich wrażliwość i serca zostały skażone algorytmami mechów. Od tego momentu dobro zostało pomieszane ze złem. Struktura języka i logiki stała się przedmiotem wiary w prawdę absolutną, zamiast służyć do konkretnych celów.

> Batylionowie zwariowali...

Wzruszający żal olsona
- zmechaconego Batyliona.

Drobner, zbatylionowany mech...

>Gdy mam wolny czas to ...biorę dodatkowe godziny. Bo co mi z wolnego czasu, gdy nie mam pieniędzy by w tym czasie coś porobić?
Rzuć palenie nie będziesz musiał brać dodatkowych godzin na fajki i złapiesz głębszy oddech...
www.youtube.com/watch?v=2rZeFwKaNYE

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.

>Wiecznie w pracy, ponad 50h w tygodniu za trochę ponad 8zł za godzinę.

8zł/h netto czy brutto?
Zakładam, że netto.
Policzmy: 50h*8 zł=400 zł tygodniowo.
4*400=1600 zł miesięcznie.
1600 na jedną osobe, bez wydatków na waciki dla zony i tablety dla bahora.
I ty piszesz że jestes biedny? Kpiny sobie robisz???

Policzmy wydatki.
Samotny facet nie musi mieć domu ani dużego mieszkania. Niestety nawet kawalerka kosztuje. Załóżmy 500 zł/miesięcznie, bo tyle kosztuje pokój w dużym mieście.
Zostaje 1100. Ile wydajesz na żarcie, pastę do zebów i proszek do prania? 500zł/mies?
600?
Zostaje ok 500zł/mies na inne wydatki. Nowe ciuchy, buty (dorosły nie musi kupować co miesiąc bo nie rośnie i nie drze jak małolat), na kino, namiot, wędkę czy co tam ci do głowy przyjdzie.

Zapytowuję zatem konkretnie: jaja se robisz czy jesteś gamoniem?

---

Najważniejsze w życiu rzeczy nie są rzeczami.

>Zapytowuję zatem konkretnie: jaja se robisz czy jesteś gamoniem?
>

---

Najważniejsze w życiu rzeczy nie są rzeczami.

Pewnie gamoniem.
Bo widzisz, co ja za te pozostawione 500 zrobię? jak wyjdę z tego stanu w którym jestem? Przydałoby się lepsze wykształcenie, będę zmuszony pracować i studiować na raz - tylko czy takie studia/kurs coś zmienią? Czy trafię w rynek?
Jeżeli wydam na coś zaoszczędzone pieniądze a to nic nie zmieni, to równie dobrze mogę je wyrzucić przez okno. A nie mam wiele takich szans(prób - jestem bardzo ograniczony pieniędzmi i czasem).

Chyba nie zrozumiałeś mojej sytuacji - jest dobrze. Ok, w sumie się zgadzam.
Ale jak stracę pracę będzie źle to raz.
Dwa, jakoś nie mam ochoty pracować do końca życia ponad 50h dziennie. A z tą pensją nie mogę nawet liczyć na emeryturę. Tym bardziej, że -jak podejrzewam - w tym kraju nie będą one wypłacane, gdy(jeśli?) dożyję 67 roku życia (albo i wyżej).
Jaśniej?

>Bez rodziny (..) z małymi oszczędnościami na koncie.
Proponuję zwiększyć oszczędności (może warto też rozważyć założenie rodziny).
> co mi z wolnego czasu, gdy nie mam pieniędzy
Ewentualne oszczędności byłyby tu chyba pomocne.
> Jakiś autor?
Polecam Kołakowskiego
> Kompletnie nic mi do głowy nie przychodzi.
Podobno w zdrowym ciele zdrowy duch - może więc trochę aktywności fizycznej by się przydało, choćby dla sprawdzenia czy wtedy przyjdzie coś do głowy.

[Próbowałeś coś hodować (rybki w akwarium lub rośliny doniczkowe)? Prawdopodobnie dbałość o inne istoty lepiej organizuje czas i nadaje nieco sensu.
Nie spodziewaj się jednak rad doskonałych (chyba że ze strony religii), gdyż cel/sens życia nie wydaje się być czymś gotowym, lecz tym, co zbudujesz.]
>

>>Bez rodziny (..) z małymi oszczędnościami na koncie.
>Proponuję zwiększyć oszczędności (może warto też rozważyć założenie rodziny).

To w końcu zwiększyć oszczędności czy wszystko wydać? zdecyduj się!

>> Jakiś autor?
>Polecam Kołakowskiego
Czytałem mini wykłady o maksi sprawach.
Szkoda, że na starość zwrócił się w kierunku teologii.

>> Kompletnie nic mi do głowy nie przychodzi.
>Podobno w zdrowym ciele zdrowy duch - może więc trochę aktywności fizycznej by się przydało, choćby dla sprawdzenia czy wtedy przyjdzie coś do głowy.
Nie wiem czemu, ale aktywność fizyczna mnie zawsze odpycha.

>[Próbowałeś coś hodować (rybki w akwarium lub rośliny doniczkowe)? Prawdopodobnie dbałość o inne istoty lepiej organizuje czas i nadaje nieco sensu.
Szczerze mówiąc, to nie. Jakoś nie to nie porusza. Myślałem o triopsach, ale nie mam warunków. Czas mam zorganizowany. Praca i sen. Czasem ukochana.

>Nie spodziewaj się jednak rad doskonałych (chyba że ze strony religii), gdyż cel/sens życia nie wydaje się być czymś gotowym, lecz tym, co zbudujesz.]
Jestem w takim miejscu, że obawiam się, iż wszystko mi jedno.

>>>Bez rodziny (..) z małymi oszczędnościami na koncie.
>>Proponuję zwiększyć oszczędności (może warto też rozważyć założenie rodziny).
>To w końcu zwiększyć oszczędności czy wszystko wydać? zdecyduj się!
Wolisz żyć bez rodziny i ze zbyt małymi oszczędnościami, czy z rodziną? Decyzja należy do Ciebie!

>Czytałem mini wykłady o maksi sprawach.
>Szkoda, że na starość zwrócił się w kierunku teologii.
Kołakowski pisze m.in, że mówiąc o bogu nie wiemy o czym mówimy - zatem czytając go, pomijam zdania mówiące o bogu - to, co zostaje wydaje się dość wartościowe.

>Nie wiem czemu, ale aktywność fizyczna mnie zawsze odpycha.
Mam niestety podobnie - może stąd niedobór optymizmu (z braku endorfin czy czegoś tam).

>Jestem w takim miejscu, że obawiam się, iż wszystko mi jedno.
No to chyba nic nie zmienisz, bo i po co.
>

>Wolisz żyć bez rodziny i ze zbyt małymi oszczędnościami, czy z rodziną? Decyzja należy do Ciebie!

www.racjonalista.pl/forum.php/s,708110#w709206
Z partnerką chętnie spędzę życie, ale dzieci odmawiam.

>No to chyba nic nie zmienisz, bo i po co.
Skoro zamierzam dalej żyć, to chętnie bym coś zmienił - ale jak to nie mam pojęcia.

1.Żyj dalej z tchórzostwa.
2.Zabij się.
3.Znajdź sposób aby mieć więcej pieniędzy.
4.Znajdź sposób aby mieć tyle samo pieniędzy ale więcej wolnego czasu.
5.Znajdź pracę, którą byś lubił.
6.Spraw aby praca, którą wykonujesz zaczęła ci się podobać.
7.Znajdź jakąś przyjemność w życiu, dla której warto tyle pracować i za tyle pieniędzy.
8.Zacznij czerpać przyjemność ze wszystkiego (swojego cierpienia i swej niedoli włącznie)
(W końcu tak naprawdę szczęśliwość to tylko substancja w mózgu - jakby człowiek naturalnie kochał monotonię i harówkę to większość ludzi byłoby szczęśliwych)

Jak będzie gorzej - zawsze pozostaje ci 1. albo 2.

Przypomniało mi się, że w takich sytuacjach człowiek właściwie potrzebuje mocnego kopa w dupę.

(Od razu będziesz wiedział, co masz robić)

Masz pracę, którą lubisz, masz hobby, ale w wolnym czasie nie wiesz co robić, więc bierzesz nadgodziny, masz dziewczynę, którą kochasz, ale boisz się, że to nie potrwa wiecznie - moim zdaniem masz jakieś zaburzenia psychiczne, może to depresja?
Na twoim miejscu zgłosiłbym się do psychiatry.

>Masz pracę, którą lubisz
Tak się złożyło. Przez większość czasu miałem pracę, której nienawidziłem i tylko czekałem, aż z niej wyjdę.

>masz hobby, ale w wolnym czasie nie wiesz co robić, więc bierzesz nadgodziny,
No, już nie mam. Spakowałem wszystko i zamknąłem w szafce, tak by nie kusiło. Nie mam po co do tego wracać, zbyt wolny progres, zbyt mało czasu.
Nie mam pieniędzy, więc biorę nadgodziny.

>masz dziewczynę, którą kochasz, ale boisz się, że to nie potrwa wiecznie
To logiczne. Moze się zdarzyć wiele różnych dziwnych rzeczy po drodze. Na większość nie mam żadnego wpływu.

>- moim zdaniem masz jakieś zaburzenia psychiczne, może to depresja?
>Na twoim miejscu zgłosiłbym się do psychiatry.
Myślałem na początku o psychologu, a Ty tak z grubej rury...
Swoją drogą, co mi da psychiatra? proszki na chęć życia?
Psychotropy, po których nie będę kontaktował, że żyję?

>Myślałem na początku o psychologu, a Ty tak z grubej rury...
Z grubej rury, bo z własnego doświadczenia.

>Swoją drogą, co mi da psychiatra? proszki na chęć życia?
Dokładnie.

>Psychotropy, po których nie będę kontaktował, że żyję?
Nie, lek, który pozwoli ci w sposób niezaburzony spojrzeć na rzeczywistość.
Kilka lat temu miałem poważny problem. Moja matka umierała na raka, zostałem zwolniony z pracy. Praktycznie wszystkie moje myśli krążyły wokół tych dwóch tematów. Rano nie chciało mi się wstawać, wieczorem kłaść spać. Na szczęście nie było ze mną jeszcze aż tak źle, żeby się nie przemóc i nie poszukać pomocy. Poszedłem do psychiatry, porozmawiałem, dostałem lek. Już po kilku dniach moje myślenie przestało się koncentrować wyłącznie na dwóch problemach, odzyskałem chęć do życia. Przyjmowanie leku nie wywołało żadnych skutków ubocznych.
Pomyśl nad tym, co napisałem powyżej.

>>Myślałem na początku o psychologu, a Ty tak z grubej rury...
>Z grubej rury, bo z własnego doświadczenia.

Przepraszam, myślałem, że mówisz z politowaniem i odrazą - bo to przecież takie naturalne cieszyć się życiem, każdy tak robi.

>Kilka lat temu miałem poważny problem.
Współczuję starty.

>Pomyśl nad tym, co napisałem powyżej.
Pewnie. Zrobię to/.

Życie masz tylko jedno. Nie ma sensu marnować go w przekonaniu, że nie ma ono sensu

>Wiecznie w pracy, ponad 50h w tygodniu za trochę ponad 8zł za godzinę.
>Bez rodziny, która by mnie wsparła, z małymi oszczędnościami na koncie. Bez perspektyw, pomysłu,
[..]

...

>Jakieś filozofie których mam się trzymać? Jakiś autor?

W książkach nie znajdziesz recepty na życie.


>Tanie motywacyjno-propagandowe brednie niestety na mnie nie działają. Próbowałem Aureliusza, ale
>łatwo być spokojnym o byt będąc cesarzem, a nie mrówką-robotnicą.
>Kompletnie nic mi do głowy nie przychodzi. Ciekaw jestem, co odpowiedzą forumowicze.

Emigracja. s********j z tego naszego kraju jak najszybciej. Polska to kraj upadły.

Niezły tekst - ciekawe czy autentyczny?

W każdym razie widać, że głupi nie jesteś. Co umiesz robić?

Pozdrawiam
Paolo Monstro

>Niezły tekst - ciekawe czy autentyczny?
Niestety autentyczny.

>W każdym razie widać, że głupi nie jesteś.
Jestem, jak cholera.

> Co umiesz robić?
>Pozdrawiam
>Paolo Monstro

No i tu jest mój problem - obawiam się, że nic nie umiem robić.
Pracować po 12h? w dzień i w nocy? To umiejętność?
Czytać ze zrozumieniem...?

Trudno o pomysł na dojście do jakiegoś punktu gdy nie wiadomo dokąd chcesz iść, czego chcesz?

W jakiejkolwiek jednak drodze, wydaje mi się, że przydatne są następujące rady (wybacz, że obszernie -nie miałem czasu by to krócej napisać):
1) Nie patrz na to co robią inni ludzie -
Nie chodzi tylko o to, że inni mogą mieć inne cele i będą szli w innym kierunku. Życie to niestety nie są szachy - każdy dostaje inne figury i nawet jeśli grasz lepiej i tak możesz mniej wygrać. Porównałbym życie do brydża lub tysiąca z dobieranymi kartami - musisz grać swoimi kartami i nie wiesz co jeszcze wyciągniesz. Nie patrz na innych, inni moga pochodzić z bogatych rodzin, mogą mieć jakąś inną przewagę etc ... oni grają w swoją grę a Ty w swoją, spójrz na swoje atuty i staraj się je wykorzystać. Idź swoją drogą i wyzbądź się konformizmu. Nie daj się wepchnąć w pułapkę "robienia tego co inni" bo to może być dobre dla tych innych ale złe dla Ciebie. Patrz na ryzyko. Prawdopodobieństwo różnych scenariuszy może być takie samo dla Ciebie i innych ale wpływ (a więc i ryzyko ) zupełnie inne - dla milionera zainwestowanie 100tys PLN to małe ryzyko, dla Ciebie może być duże - za duże?

2) Nie chodzi o wygraną i bycie najlepszym - nikt nie jest mistrzem, a nawet jeśli jest to trwa to 5 min. Nie ścigaj się z innymi - chcesz gdzieś dojść a nie kogoś wyścignąć. Nie daj się zbić ze swojego celu by ścigać się w czyimś wyścigu.

3) Pomyśl, że jesteś na łożu śmierci - gdzie chciałbyś być, jakie chciałbyś mieć życie - jak to ustalisz cofaj się w czasie i pomyśl realistycznie jakie etapy musiałbyś przejść aby tam dojść. Ile potrzebujesz pieniędzy, czego innego potrzebujesz? I po prostu relizuj te etapy. Myśl długoterminowo.

4) Myśląc o swoich kartach - atutach pamiętaj, że nie wszystkie są odawialne, zdrowia i czasu nie da się odzyskać. Pieniądze tak. Dlatego nigdy nie wydawaj zdrowia a czas wydawaj skąpo i tylko po to by go później zaoszczędzić.

5) Twoja wartość to to ile wiesz, co potrafisz i na kogo możesz wpłynąć- zwiększaj ją gdy tylko możesz, nawet kosztem niższej pensji. Nie pchaj się na dyrektora w wieku 25 lat, dyrektorzy są zwykle b. zajęci swoją karierą. Dowiedz się jak zostać właścicielem systemu a nie wyżej ustawioną mrówką-robotnicą.

6) Nie przejmuj się, że dzisiaj pracujesz za 8PLN, że jesteś mrówką-robotnicą. Dowiedz się jak działa system, w którym jesteś, skąd się w nim biorą pieniądze. Nie daj sobie wmówić, że celem Twojego życia jest "rozwój firmy". Celem Twojego życia jest realizacja Twojego celu - a praca w firmie środkiem do osiągnięcia celu. 8PLN to b. mało ale masz co jeść. Mimimalizuj koszta - nie kupuj samochodu jeśli nie potrzebujesz go do zaoszczędzenia czasu, nie bierz kredytów - ograniczą Twoją wolność. Nie patrz na innych kupujących samochody czy mieszkania na kredyt. Bądź mobilny. Nie stresuj się swoim bogatym kolegą. On podróżuje, kupuje samochody i domy ale to zabiera czas - Ty wykorzystaj swój na zwiększenie swojej wartości - pamiętaj nie da się niczego nauczyć za pieniądze, musisz się napracować a dzieci bogatych rodziców są zwykle leniwe. To może być Twój atut!
Popatrz gdzie jest praca, która da Ci dochód umożliwiający wyjście z błędnego koła - dzisiaj w Polsce przy dochodzie ok. 5tys powinieneś być w stanie odwrócić swój los. Pojedź tam gdzie jest taka praca, zdobądź umiejętności dające taką pracę, naucz się rozwiązywać czyjś problem a nie tylko o tym mówić - a potem dosteniesz przynajmniej takie pieniądze, które pozwolą na wyjście z systemu mrowiska.

7) Gdy już masz te 5tys miesięcznie myśl o tym co zrobić byś mógł sprzedać swój czas na tyle drogo by zrealizować swoje cele. Nie pakuj się teraz w kredyty i "stabilne życie w firmie" bo właśnie zamrażasz swój status mrówki-super-robotnicy. Myśl o posiadaniu systemu, który generuje dochód a nie o pracy w takim systemie. Dobry system musi być skalowalny bez zwiększania Twojego czasu. Jeśli układasz kafelki, czy tłumaczysz teksty to zarobisz 2 x więcej tylko gdy 2 x więcej się napracujesz - to nie jest skalowalny system. Napracuj się raz więcej ale sprzedawaj rezultat wielu osobom.

8) Gospodarka wolno rynkowa - system, w którym funkcjonujesz chce byś oddał swój czas za małe pieniądze, idealna mrówka-robotnica to zapakowany w kredyty człowiek, który do końca życia będzie je spłacał. Pomyśl o tym gdy zaczynasz konsumować. Nigdy nie bierz kredytu na konsumpcję. Kredyt tylko po to by zarobić pieniądze czas lub zdrowie. Nie daj sobie wmówić, że kupno mieszkania w którym zamieszkasz na kredyt to inwestycja - takie mieszkanie nie da Ci dochodu. Spróbuj pomyśleć co zrobić żeby jutro kupić to mieszkanie za gotówkę. Nie skupiaj się jednak na pieniądzach jako na celu - skup się na swoim celu i przestań zwiększać dochód gdy wystarcza Ci na osiągnięcie celu. Stracisz czas na zarabianie niepotrzebnych Ci pieniędzy.

9) Znajdź kogoś kto Cię wesprze. Gdy wiążesz się z kobietą wyobraź sobie, że wypadły jej zęby i włosy i zastanów czy nadal chcesz z nią spędzać czas - jeśli nie to odpuść ją sobie. Nawet seks z "pięknościami" jest często znacznie gorszy niż ze zwyczajnymi dziewczynami. "Problemy sercowe" unieszczęśliwią Cię bardziej niż brak pieniędzy -znajdź kogoś z kim się dobrze czujesz bez udawania kogoś innego, z kim się dobrze dogadujesz i kto chce iść w tym samym kierunku co Ty.

10) Myśl - nie daj się wkręcic w żadne ideologie/religie mówiące jak żyć. Większość z nich chce żebyś był mrówką-robotnicą. "W niebie Ci będzie lepiej a teraz tyraj". Nie słuchaj doradców, którzy sami nie zrobili tego co radzą - oni zwykle zarabiają na radach a nie radzą jak zarabiać. Nie słuchaj bankierów, marketingowców, nie kieruj się emocjami przy decyzjach biznesowych. Nawet jeśli wnioski będą smutne- rzetelnie, bez oszukiwania samego siebie - analizuj fakty i próbuj przewidzieć przyszłość - przygotowuj się na nią tak by była dla Ciebie korzystna.

Pozdrawiam
Paolo Monstro

>Trudno o pomysł na dojście do jakiegoś punktu gdy nie wiadomo dokąd chcesz iść, czego chcesz?

>W jakiejkolwiek jednak drodze, wydaje mi się, że przydatne są następujące rady (wybacz, że obszernie -nie miałem czasu by to krócej napisać):
Czytanie nie boli. Mam wrażenie, że to wartościowe rady.

>1) Nie patrz na to co robią inni ludzie -
>Nie patrz na innych, inni moga pochodzić z bogatych rodzin
Wiesz, jednak szlag mnie trafia, gdy widzę tak narastające rozwarstwienie społeczne.
Po prostu mam pecha, urodziłem się mrówką. Nie miałem na to wpływu. Nie mam też pojęcia jak debilny pomysł przyszedł moim rodzicom do głowy, że im się dziecka zachciało.

>dla milionera zainwestowanie 100tys PLN to małe ryzyko, dla Ciebie może być duże - >za duże?
Dla mnie to niewyobrażalne pieniądze. W grach takie widzę. Albo w gazetach

>2) Nie daj się zbić ze swojego celu by ścigać się w czyimś wyścigu.
Problem w tym, że właśnie nie mam celu. Żyję by żyć.

>3) Pomyśl, że jesteś na łożu śmierci - gdzie chciałbyś być, jakie chciałbyś mieć życie
Jak tak się zastanawiam ile mnie czeka wysiłku, to chcę, by było krótkie i bym umarł tak jakoś nagle, natychmiastowo. Nie wiedziałbym że to już - i co z tego. Problem z głowy.

>Myśl długoterminowo.
Robię to. lubimyczytac.pl/ksiazka/56967/paradoks-czasu
Czytanie pomaga.

>4) Myśląc o swoich kartach - atutach pamiętaj, że nie wszystkie są odawialne, zdrowia i czasu nie da się odzyskać. Pieniądze tak. Dlatego nigdy nie wydawaj zdrowia a czas wydawaj skąpo i tylko po to by go później zaoszczędzić.
Czas mam. Nie mam pieniędzy.

>5) Twoja wartość to to ile wiesz, co potrafisz i na kogo możesz wpłynąć- zwiększaj ją gdy tylko możesz, nawet kosztem niższej pensji.
No to mam problem, bo guzik wiem. I niewiele potrafię. Na kogo mogę wpłynąć?
Podejrzewam, że nikogo. Ew jak nie opłacę rachunków, to dostanę ponaglenie, ale chyba nie o takie wpływanie chodzi?

>6) Nie przejmuj się, że dzisiaj pracujesz za 8PLN, że jesteś mrówką-robotnicą. D
>Mimimalizuj koszta , nie bierz kredytów Nie patrz na >innych kupujących samochody czy mieszkania na kredyt. Bądź mobilny

Oj wierz mi, jestem. Jako przykład podam mój telefon - jest wart jakieś 50 zł. Można z niego zadzwonić, napisać sms i ma nawet budzik. Wszystko czego mi trzeba., Jeżeli miałbym kupić kolejny, to drugi taki sam.
Nie pojmuję ludzi, którzy pracują po 2 miesiące by kupić nowego smartfona czy coś podobnego. Ma on setki funkcji a korzystają i tak tylko z 10-20. Zmarnowane pieniądze.

>Nie stresuj się swoim bogatym kolegą. On podróżuje, kupuje samochody i domy ale to zabiera czas
Studiuje na politechnice. Ma też czas i pieniądze na rozrywki(nie mówię tu o barach i imprezach, tylko wakacjach na przykład), ja nie. Wiem, że nie mam na to wpływu, ale szlag mnie trafia.
Chętnie bym się zamienił na życia.

> Ty wykorzystaj swój na zwiększenie swojej wartości
Czyli mam czytać książki? Robię to. Ale Bez papierka o wykształceniu nic mi to nie da, niestety.

>pamiętaj nie da się niczego nauczyć za pieniądze,
O ile Twója wypowiedź bardzo mi się podoba, to z tym się nijak nie mogę zgodzić.
Jak w dziecko od małego rodzice inwestują, mają na korepetycje i w domu nie ma kłótni(najczęściej o pieniądze) to ono rośnie. Potem idzie do dobrego liceum, znów ma na korepetycje, potem idzie do świetnej uczelni i znów ma pieniądze - studia dzienne kosztują (jedzenie, wynajem, książki). Ja nie miałem żadnej z takich możliwości.Od początku syf.

>musisz się napracować a dzieci bogatych rodziców są zwykle leniwe. To może być Twój atut!
Tak, kiedyś byłem pracowity, ale jak zobaczyłem jaki jest świat i co ma do zaoferowania to się poddałem. Z każdym dniem odechciewa mi się bardziej żyć.

> dzisiaj w Polsce przy dochodzie ok. 5tys powinieneś być w stanie odwrócić swój los.
Na Krystykona, Arminiusa i Brzostowskiego. ILE?
Bajońska suma. 5 tysięcy? Miesięcznie? Z mojego punktu widzenia to dla mnie nie osiągalne.
www.filmweb.pl/serial/Breaking+Bad-2008-430668
Gdybym był dobrym chemikiem, to pewnie bym wiedział co robić.
A tak to co ja mam...Bankomaty otwierać?
Z tego co wiem, to dilując można zarobić ok 10k miesięcznie. Ale chyba nie tędy droga? Z drugiej strony, co mi zależy? W sumie nigdy się nie zastanawiałem, czemu tego nie robię.

>7Gdy już masz te 5tys miesięcznie
Nie wydaje mi się to osiągalne. Punkt mądrze opisany i się z nim zgadzam, ale nie jest to dla mnie realne.

>8Pomyśl o tym gdy zaczynasz konsumować. Nigdy nie bierz kredytu na konsumpcję.

Ani mi się śni. O telefonie już pisałem. Do poruszania się po mieście wystarcza miesięczny i nogi. Samochód... W sumie, to nawet bym go nie chciał - to tylko koszty. Skarbonka bez dna.
Gdyby mi ktoś dał, to chętnie przyjmę. I sprzedam.

>9) znajdź kogoś z kim się dobrze czujesz bez udawania kogoś innego, z kim się dobrze dogadujesz i kto chce iść w tym samym kierunku co Ty.
Podejrzewam, że znalazłem. I jak pisałem wyżej - na ten moment to chyba jedyne co mnie przy życiu trzyma. Boję się, że stanie się to toksyczne.

>10) Myśl - nie daj się wkręcic w żadne ideologie/religie mówiące jak żyć. Większość z nich chce żebyś był mrówką-robotnicą.
Religia nie są dla mnie atrakcyjne, właśnie z tego powodu.
Ora et labora oraz rozmnażaj się i oddawaj nam część swego dochodu. Podstawa każdego systemu religijnego. Po cholerę mi to?

> nie kieruj się emocjami przy decyzjach biznesowych.
Nie dotyczą mnie żadne. Decyzje biznesowe znaczy.

>Nawet jeśli wnioski będą smutne- rzetelnie, bez oszukiwania samego siebie - analizuj fakty i próbuj przewidzieć przyszłość - przygotowuj się na nią tak by była dla Ciebie korzystna.
No właśnie wniosek na dzień dzisiejszy jest taki, że będę do końca życia pracował za podobną stawkę. Co mi się absolutnie nie podoba. I zniechęca do dalszego myślenia o przyszłości oraz przyszłym życiu.

>Wiesz, jednak szlag mnie trafia, gdy widzę tak narastające rozwarstwienie społeczne.
>Po prostu mam pecha, urodziłem się mrówką...

Masz pecha w stosunku do swojego "bogatego kolegi" i szczęście w stosunku do miliarda innych osób na tym globie. Ty możesz przynajmniej wyrwać się z sytuacji, w której się znalazłeś. Nie masz najlepszych kart ale masz karty, którymi da się grać.
Nie skupiaj się na tym czy miałeś pecha czy nie - to nie ma żadnego znaczenia dla przyszłości. Skup się na tym jak grać tym co masz.
Większość ludzi najbardziej się cieszy z własnych osiągnięć. Twój bogaty kolega "wygra maraton" bo go tata podwiezie na metę, Ty będziesz musiał go przebiec sam .... pytanie czy nie będziesz bardziej zadowolony - nawet gdy przybiegniesz setny?

>Problem w tym, że właśnie nie mam celu. Żyję by żyć.
Celem większości ludzi jest bycie szczęśliwym, Ty nie wiesz prawdopodobnie co Cię szczęśliwym uczyni. Pieniądze szczęścia nie dają - wiem, że to komunał i łatwo najedzonemu mówić ale gwarantuję Ci, że odkryjesz to gdy osiągniesz dochód pozwalający na zaspokojenie wszystkich potrzeb podstawowych i potrzeby bezpieczeństwa. Skoro masz czas to możesz zacząć go inwestować w zastanowienie się dokąd chcesz iść?

>>3) Pomyśl, że jesteś na łożu śmierci - gdzie chciałbyś być, jakie chciałbyś mieć życie
>Jak tak się zastanawiam ile mnie czeka wysiłku, to chcę, by było krótkie i bym umarł tak jakoś nagle, natychmiastowo. Nie wiedziałbym że to już - i co z tego. Problem z głowy.
Problem w tym, że wielu z ludzi najbardziej cieszy się z własnego wysiłku zakończonego sukcesem. Przeczytaj sobie historie ludzi, którzy wygrywają w lotto - zwykle kończą z mniejszym majątkiem i mniej szczęśliwi niż przeciętny Kowalski.

>>4) Myśląc o swoich kartach - atutach pamiętaj, że nie wszystkie są odawialne, zdrowia i czasu nie da się odzyskać. Pieniądze tak. Dlatego nigdy nie wydawaj zdrowia a czas wydawaj skąpo i tylko po to by go później zaoszczędzić.
>Czas mam. Nie mam pieniędzy.
To odnalazłeś już jeden swój potężny atut.

>>5) Twoja wartość to to ile wiesz, co potrafisz i na kogo możesz wpłynąć- zwiększaj ją gdy tylko możesz, nawet kosztem niższej pensji.
>No to mam problem, bo guzik wiem. I niewiele potrafię.
Rozejrzyj się wokół siebie, posłuchaj ludzi z czym mają problemy, poszukaj ofert pracy - te najwyżej płatne i najbardziej poszukiwane definiują problem, który ludzie chcą rozwiązać. Zobacz gdzie jest zapotrzebowanie na rozwiązanie takich problemów - przenieś się tam jeśli możesz. Naucz się taki problem rozwiązywać i zarobisz spokojnie 5k netto, a potem będziesz mógł myśleć nad następnymi krokami.

>>Nie stresuj się swoim bogatym kolegą. On podróżuje, kupuje samochody i domy ale to zabiera czas
>Studiuje na politechnice. Ma też czas i pieniądze na rozrywki(nie mówię tu o barach i imprezach, tylko wakacjach na przykład), ja nie. Wiem, że nie mam na to wpływu, ale szlag mnie trafia.
>Chętnie bym się zamienił na życia.
Nie chwal dnia przed zachodem słońca - skąd wiesz gdzie będziesz za 20 lat i czy Twój kolega nie będzie marzył o Twoim życiu?

>> Ty wykorzystaj swój na zwiększenie swojej wartości
>Czyli mam czytać książki? Robię to. Ale Bez papierka o wykształceniu nic mi to nie da, niestety.
Papierek dziś niewiele znaczy, może być czasem warunkiem koniecznym, ale nie wystarczającym. Naucz się rozwiązywać jakiś problem - za papier nikt nie płaci. Bieda powoduje, że patrzysz na sprawę dojrzalej i odnajdziesz swoją niszę teraz, Twoi koledzy - dopiero po studiach.

>>pamiętaj nie da się niczego nauczyć za pieniądze,
>O ile Twója wypowiedź bardzo mi się podoba, to z tym się nijak nie mogę zgodzić.
>Jak w dziecko od małego rodzice inwestują, mają na korepetycje i w domu nie ma kłótni(najczęściej o pieniądze) to ono rośnie. Potem idzie do dobrego liceum, znów ma na korepetycje, potem idzie do świetnej uczelni i znów ma pieniądze - studia dzienne kosztują (jedzenie, wynajem, książki). Ja nie miałem żadnej z takich możliwości.Od początku syf.

Rozumiem. Jest pewien poziom finansów i warunków życia, poniżej których faktycznie nauka jest niemożliwa. Jednak skończyłeś szkołę średnią - co dowodzi, że nie byłeś poniżej tego poziomu. Nie łudź się, że korepetycje i lepsza szkoła gwarantują lepszy poziom wiedzy. Nie wierz, że droższy sprzęt, droższe książki dadzą większą wiedzę. Wysiłek na zdobycie wiedzy daje wiedzę a nie "czas przesiedzany w szkole czy na korepetycjach". Naucz się uczyć. Jak sam będziesz dochodził do wniosków - zajmie Ci to dłużej niż "bogatemu koledze" ale zapamiętasz i zrozumiesz na zawsze. Jak będzie Ci trudniej to wyćwiczysz swój organizm w sztuce przetwania i gdy kiedyś wybiegniesz na prostą - pobiegniesz dużo,dużo szybciej.
Masz większą motywację, bo musisz nauczyć się szybko rozwiązywać czyjś problem a nie tylko 'zaliczyć egzamin'.

Poznałem kiedyś chłopaka, który został wybitnym programistą dlatego, że nie miał pieniędzy na komputer i programował na starym złomie. Komputer miał mało pamięci i mało mocy obliczeniowej. Chłopak musiał używać bardziej zaawansowanych algorytmów, lepiej rozumieć sprzęt niż koledzy, którzy programowali na najlepszych maszynach. Przez całą naukę nie kupił ani jednej ksiązki. Bywało, że chodził do sklepu i czytał rozdział, który potrzebował. Gdy coś czytał to wiedział po co i nie interesowało go jedynie dostanie dobrej oceny tylko rozwiązanie problemu.
Pewnego dnia poszedł do pracy za małe pieniądze ale usiadł przy takim komputerze jak jego "bogaci koledzy" i okazało się, że jego algorytmy i programy są znaczenie szybsze, że umie rozwiązywać problem lepiej niż jego koledzy. W przeszłości biegł pod górkę i nauczył się dotrzymać kroku reszcie. Gdy wszyscy biegli w takich samych warunkach - biegł dużo, dużo szybciej. Dostał dużo większe pieniądze. Nie wiem co dzisiaj robi - ale jestem pewien, że jest szczęśliwy.

Pozdrawiam
Paolo Monstro

To wszystko mogą być pomocne rady, ale problem wygląda mi na coś innego. Te rady zadziałają krótkofalowo, a aktywne schematy nadal będą prowadziły do wewnętrznego stanu nieszczęśliwości, w którym po prostu mózg doszukuje się negatywów, które zaburzają szczęście. W momencie dojścia do luzu psychicznego okazuje się, że nie trzeba trzymać się długofalowych planów, tylko wręcz przeciwnie.

>No właśnie wniosek na dzień dzisiejszy jest taki, że będę do końca życia pracował za podobną stawkę. Co mi się absolutnie nie podoba. I zniechęca do dalszego myślenia o przyszłości oraz przyszłym życiu.

To nieprawda, algorytm, który w obszerny sposób Ci podałem jest prosty:
0) Przeanalizuj co Cię czyni szczęśliwym i ile pieniędzy na to potrzebujesz
1) Ustal odpowiednio drogi problem, który możesz rozwiązać w miejscu, na dojazd do którego Cię już teraz stać
2) Naucz się i pojedź tam gdzie jest zapotrzebowanie na ten problem, możesz na początek wziąść 50% stawki rynkowej
3) Jeśli nie osiągnąłeś jeszcze 5k/ręke to stać Cię przynajmniej na dalszy wyjazd - znów wykonaj punkt 1 i 2
4) Gdy już masz odpowiedni dochód - myśl nad skalowalnym systemem, o którym pisałem. Nie bądź częścią systemu tylko jego właścicielem. Będziesz się musiał namęczyć ale po kilku próbach trafisz.
5) Teraz masz zapewniony dochód i czas na realizację Twojego celu w życiu
Jeśli będziesz działał od dziś to będziesz w tym punkcie za max 10 lat ale dużo wcześniej znikną problemy finansowe. Możesz przyspieszyć ucząć się sprzedawać swoje pomysły i szukając finansowania, typu crowd funding albo start-up.

Pozdrawiam
Paolo Monstro

>>No właśnie wniosek na dzień dzisiejszy jest taki, że będę do końca życia pracował za podobną stawkę. Co mi się absolutnie nie podoba. I zniechęca do dalszego myślenia o przyszłości oraz przyszłym życiu.
>To nieprawda, algorytm, który w obszerny sposób Ci podałem jest prosty:
>0) Przeanalizuj co Cię czyni szczęśliwym i ile pieniędzy na to potrzebujesz
No, dla kogo prosty dla tego prosty. Ja nie wiem, co by mnie uszczęśliwiło.

>1) Ustal odpowiednio drogi problem, który możesz rozwiązać w miejscu, na dojazd do którego Cię już teraz stać
>2) Naucz się i pojedź tam gdzie jest zapotrzebowanie na ten problem, możesz na początek wziąć 50% stawki rynkowej
>3) Jeśli nie osiągnąłeś jeszcze 5k/ręke to stać Cię przynajmniej na dalszy wyjazd - znów wykonaj punkt 1 i 2

Nie mam pojęcia, co by to mogło być. Nie umiem takich rzeczy. Ba, ja praktycznie nic nie umiem.
Wiesz, że ja to czytam jak jakieś sf? O podróżach na marsa? Niby możliwe, ale na pewno nie tu i na pewno nie ja.
>4) Gdy już masz odpowiedni dochód - myśl nad skalowalnym systemem, o którym pisałem. Nie bądź częścią systemu tylko jego właścicielem. Będziesz się musiał namęczyć ale po kilku próbach trafisz.

Czyli najpierw pracuj w fabryce zębatek a potem, gdy już wiesz jak, rób je sam. Sprytne, ale nie mam pojęcia o zarządzaniu, produkowaniu, prowadzeniu firmy...
Ponadto, nawet nie wiem, co by to mogło być. 5k miesięcznie...
Informatyka? jestem debilem z matmy.Zajęłoby mi to lata ( zakładając, że mógłbym się jeszcze czegoś nauczyć).
Nie wiem za co jeszcze ludzie dobrze płacą. Medycyna? Nierealne.
Nie mam pomysłu na swoją przyszłość, żadnego.
Żyję z dnia na dzień.

>5) Teraz masz zapewniony dochód i czas na realizację Twojego celu w życiu
>Jeśli będziesz działał od dziś to będziesz w tym punkcie za max 10 lat ale dużo wcześniej znikną problemy finansowe. Możesz przyspieszyć ucząć się sprzedawać swoje pomysły i szukając finansowania, typu crowd funding albo start-up.
Fajne możliwości. Tylko że z moją wiedzą(będę optymistą przez te 30s i pominę aspekt finansowy), to mogę co najwyżej otworzyć sklep spożywczy.
Nie umiem nic naprawiać, tworzyć, konstruować, wymyślać.
Czytać, owszem. Nic więcej.

>>0) Przeanalizuj co Cię czyni szczęśliwym i ile pieniędzy na to potrzebujesz
>No, dla kogo prosty dla tego prosty. Ja nie wiem, co by mnie uszczęśliwiło.
Na to pytanie możesz odpowiedzieć jedynie sam.

>>1) Ustal odpowiednio drogi problem, który możesz rozwiązać w miejscu, na dojazd do którego Cię już teraz stać
>>2) Naucz się i pojedź tam gdzie jest zapotrzebowanie na ten problem, możesz na początek wziąć 50% stawki rynkowej
>>3) Jeśli nie osiągnąłeś jeszcze 5k/ręke to stać Cię przynajmniej na dalszy wyjazd - znów wykonaj punkt 1 i 2
>Nie mam pojęcia, co by to mogło być. Nie umiem takich rzeczy. Ba, ja praktycznie nic nie umiem.

Być może masz jakąś depresję albo zaniżoną samoocenę.
Umiesz przynajmniej używać komputera, być może znasz jakiś język, czymś się interesujesz. W każdym razie zakładam, że masz 20-23 lata więc możesz się jeszcze dużo nauczyć. Pytanie czy chcesz?
Na brak chęci pomóc możesz sobie sam lub psycholog. Nie znajdziesz odpowiedzi w Internecie.

>>4) Gdy już masz odpowiedni dochód - myśl nad skalowalnym systemem, o którym pisałem. Nie bądź częścią systemu tylko jego właścicielem. Będziesz się musiał namęczyć ale po kilku próbach trafisz.
>Czyli najpierw pracuj w fabryce zębatek a potem, gdy już wiesz jak, rób je sam. Sprytne, ale nie mam pojęcia o zarządzaniu, produkowaniu, prowadzeniu firmy...

Niekoniecznie chodzi o podpatrzenie. Chodzi o wymyślenie biznesu, który jest skalowalny.
Właśnie odkryłeś czego Ci brakuje do realizacji - możesz to zacząć nadrabiać. Prowadzenia biznesu możesz się nauczyć jedynie przez prowadzenie biznesu...

>Fajne możliwości. Tylko że z moją wiedzą(będę optymistą przez te 30s i pominę aspekt finansowy), to mogę co najwyżej otworzyć sklep spożywczy.
>Nie umiem nic naprawiać, tworzyć, konstruować, wymyślać.
>Czytać, owszem. Nic więcej.
>
W algorytmie był punkt "naucz się". To jest konieczny krok. Z podejściem "nie umiem i trudno" nic nie zmienisz - zmiana obejmuje również Ciebie, jeśli nic nie zmienisz to pozostaje Ci liczyć na szczęście.

Zastanów się nad własną psychiką - to jest element, od którego wydaje mi się, że powinieneś zmianę. Nie jestem niestety psychologiem i pomóc Ci nie mogę, choć nawet psycholog może Ci jedynie pomóc w pomożeniu samemu sobie. Nie ma filozofii ani książki, którą możesz przeczytać i rozwiązać problem. Musisz odpowiedzieć na pytanie co Cię nęka i albo to zmienić albo zaakceptować.

Pozdrawiam
Paolo Monstro